Bootcamp

Ik was nog nooit eerder op ruiterkamp geweest: bucket list –> check!

Het idee leek me ook nooit erg aantrekkelijk: hordes ruiters die hun pony's niet onder controle hadden en hele nachten feesten…. Niet mijn ding…

Dit ruiterkamp was anders: het was een Bootcamp :D. 14 Min of meer ervaren western ruiters die bij elkaar kwamen om tijdens een intens programma zoveel mogelijk bij te leren. Er waren clinics van Eron Dampier, (die wij natuurlijk al jaren kennen), een lezing van dierenarts Bob van der Heijden (een van onze dierenartsen) en een zadel-pas-clinic van Evelien Velthuis (Eurohorse, waar mijn zadel vandaan komt).

De locatie oogde wat rommelig, maar de bak en kantine waren heel netjes. De stallen waren aan de binnenkant voorzien van een stroomdraad. Barbaarse toestanden waar die arme Lightning wel even aan moest wennen. Gelukkig konden ze overdag tussen het rijden door in de paddocks en hoefden ze ‘s nachts maar een paar uurtjes in die enge stallen te staan. Ook de manegepaarden gingen de hele dag op de wei of paddock. De locatie was gelegen aan de Altweerterheide. Het weer zat niet mee, maar ik kon het toch niet laten om ter ontspanning even de benen te strekken in de prachtige bossen en velden.

Er werd vier keer twee uur gereden. Dat was best lang voor ons, maar goed om daar ook eens aan te wennen. Alle clinics waren interessant en leerzaam en met het rijden hebben we onze grenzen weer verlegd. Het goed rijden wordt een gewoonte als je er de hele dag mee bezig bent en werkt enorm motiverend. Eron kent ons al vanaf het prille begin en vond dat Lightning goed vooruit was gegaan, altijd leuk om te horen. Ook hadden ze ons bij de gevorderden ingedeeld :D. Op vrijdag en zaterdag werd aan de basis gewerkt, waarbij bleek dat die er bij Lightning goed in zit. Ik voelde dat we goed meekonden, zelfs toen we aan de contragalop gingen werken. Dat hadden we nog niet vaak gedaan (één keer!), maar hij kon dat best goed. Zondag werkten we aan horsemanship, dat goed ging zolang ik op mezelf lette en Lightning zijn werk liet doen. ’s Middags was trail aan de beurt. Daar was de gevorderde groep wat veel van het goede en hielden wij ons bezig met de lope-overs. Ook spannend, maar dat gaat ook al heel goed.


Lightning had daar natuurlijk ook weer twee van de dames versierd, hahaha.

Zweten in de les...

Vanmorgen had ik les en zo goed als het de laatste tijd kan gaan, nou... laten we zeggen... vanmorgen was de les de moeite :-s.

Lightning en ik hebben flink gezweet en ook Nadieh (Haarsma) moest haar best doen! Pfff, het lukte gewoon niet goed. En had ik het een onder de knie, viel het ander uit elkaar. Ik wist niet hoe ik het voor elkaar moest krijgen en zit nog steeds met dat gevoel. Volgende keer beter afstemmen... en oefenen...

Paardrijles

Lightning is efficient van nature. Zo heb ik hem verder ook opgevoed, want het is wel duidelijk: als de ruiter iets doet, doet hij ook wat, anders niet. Voor een beginner is dat ook makkelijk, want die leren snel hoe het moet. Zijn hulpen zijn altijd gelijk, waardoor zijn reactie dat ook is en hij kent ook een stel stemcommando's, waaronder het onmisbare Whoa!

Menigeen heeft zijn eerste lessen op Lightning gehad: van 4 jarigen tot jonge mannen en iets minder jonge dames. Lightning vindt dat best, want dan wordt er weinig van hem gevraagd en dat geknuddel boeit hem niet.

Zaterdag was een jonge knul aan de beurt die voor de 2e keer kwam. Onder begeleiding van zijn vriendin op Misty en ik op de fiets, gingen we naar buiten. Hij leert snel, want hij kan al sturen, draven, galopperen en stoppen!

Lentekriebels

Happy horsies B-)
Wat een mooi weer vandaag!
Net ook nog gereden in een les met een goede doorbraak :-D
Happy horsies, happy me!

Gelukkig nieuwjaar

Hoe beter het nieuwe jaar beginnen dan met een ritje bij mooi weer?

Ik ging op Misty en mijn schoonzus, een beginner die nog moet leren sturen, ging op lespaard Lightning. Wat geeft Misty je toch een goed gevoel :), ze is absoluut nergens bang voor en zit zo heerlijk. Gelukkig maar, want de knopjes zitten er nog niet altijd helemaal goed op ;). Mijn schoonzus ging goed op Lightning en na wat kleine aanwijzingen lukte een krappe draai zelfs. Een enkele keer schrok hij toch, waarbij ze meteen de "one-rein-stop" leerde.

We kwamen nog een paar uitdagingen tegen onderweg, zoals wensbalonnen die als afval ineens niet meer zo romantisch zijn als in de lucht en twee koetsen met minipaardjes ervoor die wel heel graag in galop wilden gaan. In plaats van er bang voor te zijn, wilde Lightning graag kennis maken met de ukkies.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Les met twee paarden

Een week na de clinic besloot ik dat het een goed idee was om les te blijven houden. In mijn eentje verval ik te snel in oude gewoonten en ben ik niet duidelijk genoeg wat ik van ze wil.

Vorige week zaterdag ging ik op pad met Lightning en Misty naar de rijhal in de buurt. Nadieh zou Misty rijden zodat er een wat beter stuur op kwam en ik reed op Lightning. Echt ideaal was dat niet want je kunt maar een ding tegelijk, ook als je les geeft, maar om en om ging prima. 

Misty had wat moeite met het zijwaartse werk, maar al heel gauw had Nadieh haar in een mooie verzameling lopen en was verkocht. Ze is het betere paard ten opzichte van Lightning door haar goede bouw en Lightning's beperkingen, maar de stand van haar voorbeen gaat op langere termijn waarschijnlijk problemen opleveren als je haar intensief gaat rijden. Het grappige is dat als je op Misty rijdt, een goed gevoel krijgt. Daar gaat zoveel positieve energie van uit! Ze leert super snel, laat zich door niks van de wijs brengen en zit ook nog eens heel lekker.

Lightning had het deze keer moeilijker, De winter is voor hem echt begonnen en dat uit zich in verzet. Of het stijfheid is, verzuring of iets anders, daar kom ik maar niet achter. Supplementen helpen niet (en weigert hij ook pertinent te eten) en zijn voer is compleet (volgens de fabrikant althans).  Hij vond het heel moeilijk om zijn rug te gebruiken en werd heel zwaar in de mond. Toch moet ik vasthouden, terwijl mijn hele lijf vindt dat ik hem lòs moet laten. Daardoor krijg je een op een neer gezwengel wat voor beiden frustreert. Ik krijg zo voor mezelf een bevestiging dat ik het niet kan en verlies mijn vertrouwen. Toch had ik een paar momenten (ook op Misty even mogen voelen) dat het met de juiste gedachten wèl lukt. Straks hebben we weer les, ik hou het patroon er gewoon even in. 

Buiten de techniek, rij ik ook te weinig. Nu in de winter ben ik blij als 2 keer per week lukt, maar meestal is dat maar één keer. Dat is natuurlijk niet voldoende om enige vooruitgang te boeken als je wil dat je paard sterker wordt en je jezelf wil verbeteren. Met werk, studie en de verzorging van de hele bende, heb ik simpelweg te weinig tijd over. Toch is dat ook een kweste van discipline. Dan moet ik toch maar wat minder slapen of iets verzinnen zodat ik een avond weg kan (en het ook gewoon doen!). Op deze manier lukt het studeren maar 80% en het rijden ook. Ik ga er dus komend jaar voor om mijn energie in het rijden (van Lightning) te steken en geen vervolgstudie te doen. Meteen een goed voornemen voor 2015 :D. En een tweede goed voornemen is om uit te zoeken hoe Lightning met minder pijn kan lopen. Er is iets dat in gras zit, wat niet in hooi zit en maakt dat hij in de winter zo chagerijnig is. 

PS: het volgende bericht wordt er weer een met foto's.... de blog wordt wel heel saai zo ...

Clinic Westpoint Stables

Zondag was er een clinic bij Westpoint Stables waarbij je les kon nemen bij Frans van der Meer en Nadieh Haarsma. Van Nadieh had ik al vaker les gehad, maar van Frans nog nooit. Daar begonnen we mee om 9 uur en daarmee was ik als 2e aan de beurt. Een vroege start dus. We hadden les met twee personen tegelijk en er werd eerst aan gymnastiseren gewerkt, daarna aan spierontwikkeling en nog een enkele reiningoefening. Met gymnastiseren was Lightning erg stijf en ik ben weer een paar oefeningen rijker. Daarna moesten we doorrijden! Oei, wat viel dat tegen. Door! Door! Door! Drijven! Drijven! Drijven! Ik hield hem zelf (in gedachten) tegen en zodra ik daarmee ophield, ging hij lópen! Bij het spinnen werkten we aan losse onderdelen en waar hij dat sowieso al best goed kon, kan hij dat nu nog beter.

Na de lunch had ik les van Nadieh en ik koos voor trail. Ook daar kregen we waardevolle tips bij twee figuren: een soort S achteruit en het vierkant. Ik kreeg ook tips om te zorgen dat hij wat minder wiebelig werd omdat hij soms niet wacht op de hulp, maar vast begint.

Tot Lightning’s verassing kwam hij nog een oude bekende tegen: Reata was er ook. Toen hij haar zag, reageerde hij meteen. Toen zij hem zag, hinnikte ze en kort daarna was ze hengstig... Die twee wisten nog waar ze elkaar van kenden!

Buck's 7 clinics

Als de man van huis is (die niks om paarden geeft), heb je een mooie gelegenheid om de dvd's van Buck te gaan kijken. De serie heet 7 clinics. Ik heb ze gekregen naar aanleiding van de clinic die ik in november vorig jaar gezien heb. Ik heb mijn reserveringen tegenover hem zelf en de manier waarop hij zich opstelt, maar ik kan het niet ontkennen dat hij geweldig met paarden om kan gaan en ze goed lopen op een lichte hulp. Kan ik zeker wat van leren.

De dvd's hebben een vrij hoog "abracadabra-gehalte" voor mij, maar er worden toch wel al wat meer dingen duidelijk dan in de clinic. Ik wil te snel te veel. De dvd geeft duidelijkere stappen. Hij corrigeert ook in deze opnames zijn studenten niet, vind ik echt vreemd...

Edit: het blijft "druk-en-loslaten", hoe je het ook wendt of keert. De vraag is alleen: welke druk geeft hij en hoe? Hij maakt er een show van, en misschien is hij zich er zelf niet eens zo van bewust waaròm het werkt wat hij doet. Ik moet dus goed kijken hoe hij zich opstelt en druk geeft en weer los laat. Net die verkeerde timing of per ongeluk naar achteren stappen in plaats van naar voren, maakt een wereld van verschil. Het is die paardentaal die ik af en toe mis bij de simpele methode van McLean. Misschien nog eens in zijn boek gaan grasduinen wat daarover vermeld wordt.

Binnenkort mogen Lightning en Misty er ook aan geloven en pakken we het weer op. Na de clinic van vorig jaar heb ik het ook een tijdje geprobeerd, zonder veel nieuw resultaat. Nu weet ik weer iets beter waar ik op moet letten. Word ik lui van, paarden achterom in de wei.... een a twee keer per week een buitenritje.... af en toe eens les... Een beetje inspiratie is goed voor me! Misschien best ook even de lamp in de bak repareren...

Les van Nadieh

Donderdag had ik weer les van Nadieh.

Omdat Lightning en ik een dipje hadden (en ik op vakantie ga), had ik bedacht dat het goed zou zijn om hem een maand bij haar in training te zetten. Ik wilde eigenlijk alleen weten of ik hem moet rijden, ja of nee. Het blijft door mijn hoofd spoken dat ik het misschien beter niet kan doen: hij liet de afgelopen weken zoveel spanning zien, plus het hinniken, hoofdschudden en het bijten naar me als ik wil zadelen of tuig opleggen. Steeds is het op en af met hem. Maar ik weet ook dat als ik niet met hem werk, het snel slechter wordt.

Na de les hebben we nog even nagepraat en overlegd over de training. Nadieh gaf aan dat ze nu al antwoord op mijn vraag kon geven. Hij toont tijdens het rijden geen enkel verzet en doet rustig wat er van hem verlangd wordt. Ook is er goede verbetering zichtbaar. Ik moet alleen zelf consequenter worden in de training. Misschien lukt dat met geen enkel paard, maar ik heb het beeld in mijn hoofd dat ik het paard uit de wei trek en ga rijden zonder dat dat moeite kost. Hij kent zijn werk immers… Iemand zei vroeger al wel eens dat ik dan beter een houten hobbelpaard kon kopen. Veel wijze woorden sprak hij verder niet, maar ik denk dat ik hem in dit geval gelijk moet geven. Och, en als ik een tijdje wat minder gemotiveerd ben, is dat ook geen ramp. Ik heb geen haast en Lightning ook niet.

Mijn dip komt grotendeels doordat mijn angst in volle omvang terug is. Geen idee waarom… maar het werkt verlammend. Nadieh negeert dat in zoverre dat ik niks hoef te doen wat ik niet wil, maar ze me wel volledig serieus neemt als ruiter. Misschien moet ik dat zelf ook eens gaan doen! Ik praat mezelf ook enorm omlaag. Het is zeker geen kwestie van een angst niet onder ogen durven te zien, maar het gebruiken als reden om mezelf vooral maar niet serieus te nemen. Verder vroeg Nadieh wat hielp om de angst onder controle te krijgen. Kijken helpt heel goed, kijken hoe anderen op Lightning rijden (een trainer of een klasgenoot die hem mee naar buiten neemt) of naar een wedstrijd kijken of zelfs kijken hoe hij voor de koets loopt. Zo kan ik zien dat er niks gebeurt. Verder helpt visualiseren ook goed, maar de angst is vaak sterker. Misschien helpt een oosters ritueel?

Gisteren heb ik de les afgesloten met een goed gevoel. Dat was al lang geleden. De laatste tijd was ik vooral opgelucht als ik klaar was, dat er geen ongelukken gebeurd waren en dat ik op z’n minst een dag of twee niks hoefde. Ik vind het altijd heel opvallend hoeveel beter ik rij en Lightning loopt bij les. We zijn dan nauwelijks afgeleid en ik kan en durf veel meer. Het gaat alweer iets beter… we komen er wel weer. En mijn angst?? Ik hou er maar gewoons eens over op!!

Clinic Nadieh Haarsma

Afgelopen zondag was de clinic van Nadieh Haarsma.

Ik had nog nooit les van haar gehad, maar had een goede referentie gehad. De clinic was opgebouwd uit twee individuele lessen, een 's morgens en een 's middags. Je kon zelf kiezen waar je aan wilde werken en je kon naar de anderen kijken als je zelf niet hoefde te rijden. Er was ook de mogelijkheid om een stal te huren en voor een goede lunch was gezorgd. Ik had ook morele en praktische steun van de eigenaar van Jenny, die ook voor de foto's en video's heeft gezorgd.

Toen ik aankwam hadden we nog even tijd om Lightning op stal te zetten en alle spullen bij elkaar te pakken. Lightning stond bij twee van zijn halfzussen: Flame (een volle zus van Jenny) en Joke, een volle zus van Nina, de merrie die ik vroeger ook nog had.

Ik had zelf nog wat spierpijn van vrijdag, dus ging ervan uit dat Lightning dat ook had. In de bak was al les bezig, dus we gingen buiten vast wat stappen. Daarna begon de les. Ik moest natuurlijk eerst voordoen hoe ik normaal reed en had aangegeven dat ik aan zijn balans wilde werken. Dat betekende eerst verzamelen! Daar kregen we het wel warm van, maar het hielp heel erg en hij ging enorm vooruit. Ik had er al zo mijn manier voor opgebouwd, maar het werkte nooit echt goed. Ik moet dit nu gaan volhouden!

's Middags had ik gekozen voor oefeningen om zijn lijf losser te maken. Daar kan ik er ook nooit genoeg van hebben. Ook wilde ik het niet meer te zwaar maken, en dat los maken zou er hopelijk ook voor zorgen dat hij niet drie dagen stijf van de spierpijn stond.

Wat me het meeste opviel was dat ze het allemaal heel duidelijk uitlegde en aanpaste aan het niveau van de ruiter en het paard. Er kwamen genoeg gemeende complimenten voorbij en ze zei nooit dat je iets niet goed deed. Ze vroeg alleen om dingen anders te doen en zei dan: "werkt dat?" Ze is nog jong, maar ik merkte dat ze al veel ervaring heeft en zeker een talent voor lesgeven. Bij andere paarden merkte ik dat ze ook verschillende oplossingen aanbood. Vanzelfsprekend gebeurde alles op een rustige en vriendelijke manier.

Helaas zijn de foto's van binnen en vrij ver weg en daardoor wazig. Er zijn ook nog een paar video's. Die zal ik snel plaatsen.

Lightning deed het allemaal erg goed en we zijn niet zover terug in niveau als waar ik bang voor was. Nu is het aan mij om het regelmatig "in de bak rijden" vol te houden. Tijdens het rijden schudde hij trouwens niet met zijn hoofd. Later wel: er zat zweet op! Ik ben echt heel blij dat daarin nu zoveel vooruitgang zit. 
 
Wat ook heel erg fijn was, was toen ik 's avonds thuis kwam, de eigenaar van Jenny de paarden al verzorgd had. Daardoor kon ik opruimen en voldaan aan tafel aanschuiven! Bedankt daarvoor :D.

Clinic Nadieh Haarsma

Vandaag kreeg ik een mailtje of ik interesse had om deel te nemen aan een clinic van Nadieh Haarsma op de Westpoint Stables. "Nooit van gehoord", dacht ik eerst... en toen even googelen.

Spontaan besloot ik om JA te zeggen. Gisteren had ik nog gereden en dat gaat helaas behoorlijk moeizaam. Stap en draf ging goed en zelfs de zijgangen beheerst hij best goed (al vraag ik me soms af of hij dat wel ècht goed doet), maar zodra ik hem in galop zette kwam er fel verzet. Ik weet op zo'n moment niet of ik dan door moet zetten of juist niet. In onze smalle rijbak verliest hij nogal snel zijn evenwicht en dan heb ik het lef niet om hem los te laten, bang dat we op ons gezicht gaan. Ook wil ik hem niet nog meer ongemak bezorgen dan dat hij al heeft.

Hoog tijd voor les dus, maar waar ga ik heen? Naar iemand die vindt dat ik hem aan de teugel moet rijden en erdoor moet duwen? Nee, dat voelt niet goed. Naar iemand die een uur met de trailer weg zit? Hmmm... nee ook niet echt ideaal.

Nadieh is een wedstrijdruiter in de all around klassen en traint ook paarden en geeft les. Het proberen waard! Westpoint Stables was me bij nader indien wel bekend, ik was er zelfs al een paar keer geweest.

Hier ook even de link naar de advertentie: http://www.arrowsallaroundhorses.nl/15-nieuwsberichten/54-clinic-westpoint-stables-17-maart.html

Les

Vorige week had ik nog eens les. Ik zou eigenlijk weer naar Olivier in Borkel en Schaft gaan, maar een dik uur rijden met de trailer is met dit Oostenrijks weer geen doen.


We hebben Trail geoefend met balkjes stappen, draven en galopperen. Het is niet zo simpel om er maar even overheen te lopen. Je moet paslengte kunnen beïnvloeden en hij moet zijn benen optillen. In stap oefen ik dat nooit. Stom eigenlijk… want ook dat is best al lastig. Ik zie zo’n wedstrijd en denk dan: “hup, erover!”. Dat daar een stukje techniek en met geduld opgebouwde oefening achter zit, vergeet ik dan. In draf ging het na een paar keer oefenen best aardig. Hij corrigeert zichzelf ook en paslengte hadden we al vaker geoefend. Ik moet voorzichtig zijn met hulpen omdat hij meteen reageert en hij mag niet bang worden voor de balken. We hebben het zelfs in galop geprobeerd. Over 1 balk dan. De vorige keer ging dat behoorlijk mis waarbij hij er echt over viel. Nu met toezicht was ik wel onzeker, maar ging het wel. Als hij zelf zijn pas verandert om er overheen te gaan, meen ik al dat het mis is. “Er gebeurt toch niks”, zei ze, “het is juist goed dat hij dat zelf doet”. Tja, moet ik haar wéér gelijk geven! LOL

Paardendag

Woensdag heerlijk paardendag. Om half 11 les op Lance, daarvoor nog naar Lightning voor zijn oefeningen en erna naar Olivier voor les op King. Het is heerlijk om de vooruitgang te merken van het rijden op verschillende paarden. Lance is zowieso al eens 10 cm groter dan King, maar ook veel lomper. Balken zijn er om op te gaan staan, toch? Wijken voor het been doet hij alleen als je sporen aanhebt. King is veel gevoeliger, maar dan ook sneller gepikeerd. King zit heerlijk in draf, maar zijn galop is lastiger. Bij Lance is het precies andersom. Met Lance rij ik "all round" en met King "reining". Beiden zijn ze erg lief, rustig, 4 jaar oud, goed doorgereden en fijn "broke".

Lance

King

Veel geleerd

Gisteren had ik les van Olivier van den Berg op aanraden van de fysiotherapeut. Hij zou goed zijn in het zien wat de ruiter anders moet doen. Het is best een eindje rijden, maar ik vond het de investering wel waard. Totdat ik daar kwam. Mijn eerste indruk gaf me geen goed gevoel. Trots op je sportstal? Prima, maar wat vinden die paarden daarvan? Ook voor mezelf had ik een beetje het idee dat ik als “niet reiner” niet mee kon doen.
Maar dat is allemaal waarschijnlijk veel te filosofisch voor een gewone les. Dus ik zei tegen mezelf: “ga nu maar gewoon rijden!” En het was 100% waar wat er voorspeld was. Ik heb in 1 uur nog nooit zoveel vooruitgang gemaakt. Hij zag alles. Foetelen was niet aan de orde. Werd ik gespannen, paardje liep niet meer. Hulp geven, maar niet loslaten – hij had het gezien. Het werkte super. Tegen het einde kon ik zelfs stoppen in draf zonder voorover te vallen. Ik heb echt goed kunnen voelen hoe het zou moeten, al was het maar af en toe. Het mooie was ook dat dit paardje het ook simpelweg niet deed als ik niet consequent was. Een betere leermeester kun je niet hebben. Vooraf had hij me wel gewaarschuwd. We moesten maar even kijken of het wel zou klikken met dit paard. O-O! Ik heb maar niet gevraagd wat hij dan deed. Maar voor mij was hij erg braaf.
Het paardje was een 4 jarige bruine ruin. Klaar voor de reining en zelfs al geshowd. De eigenaresse vond het goed dat ik erop reed. Ik vond hem wel een Burnt Starlight (bekende reining hengst) uitstraling hebben en hij bleek er een zoon van te zijn. Leuk dat je dat toch vaak kunt herkennen. Het is altijd zo gek om op paarden te rijden die hun nek kunnen bewegen. Moderne sport gefokte Quarters zijn eleganter en zo hebben ze dan ineens een smalle flexibele hals met relatief grote oren. Groot verschil ten opzichte van stock type Lightning met zijn stijve dikke nek.
Foto in bericht hieronder.

Les op Lance

Lance is een grijze 4 jarige Quarter horse ruin die ik sinds veulen ken. Het is een leuk, braaf dier en lekker stevig gebouwd. Ik mag van zijn eigenaresse op hem lessen, ondanks dat hij nog zo jong is. Wordt hij alleen maar wijzer van, zei ze simpelweg.
Je kunt hem hier bekijken omdat de foto die ik gemaakt heb, hem onrecht doet.
http://www.dampierquarterhorses.com/foals.html

Met wegstappen merkte ik het al direct: hij gebruikt zijn achterhand :) Ook met draven was dat duidelijk, je komt veel hoger uit het zadel, maar door het gelijkmatige ritme is het makkelijker te volgen. En bij het aanspringen in galop kwam hij voor helemaal omhoog! Nu weet ik hoe het zou moeten.
Verder had hij wel niet zo'n zin om van mijn benen weg te gaan zonder sporen, maar wel stapte hij netjes onder je gewicht. Stoppen ging ook niet zo makkelijk, daar moeten we onze weg nog een beetje in vinden.

Centered riding

Gisteren weer les gehad. Lightning is erg stijf nu en het lijkt er sterk op dat ik daar de oorzaak van ben. Toen de instructrice zei dat ik linksom mijn voet meer op de "grond" moest zetten, viel me tot mijn eigen verbazing op dat ik altijd mijn rechtervoet belast, maar de linker nooit. Zo kom ik zelf stijf te zitten en valt hij rechtsom naar binnen. Logisch ook dat hij daar dan zelf ook stijf van wordt.
Morgen komt de osteopaat. Duur grapje - scheef zitten.

Les bij Ben

Tijdens de vorige les (alweer vorige week vrijdag) merkte ik goed aan Lightning dat hij nu beter getraind wordt. Hij loopt vanzelf mooi rond en zet zijn achterhand goed onder. Ik haal mijn benen ervan af en bonk: stil !! Oei, ja, ik zit niet zo stil als Ben. Benen eraan en eraf zijn bij mij zo gradaties van “hoe verder ervan af, hoe langzamer”. Maar dat is lastig voor een paard om te voelen. Nog wat om aan te werken. Op mijn zit langzamer en harder gaan…

Na de les nog even een sfeerfoto gemaakt.

Centered riding

Gisteren was les twee: draf.
Ik kan dus wèl draven zonder uit het zadel te stuiten en zonder me te ergeren! Hij zit nu eenmaal niet als een schommelstoel (zou ik ook niet doen met een stijve nek, maar toch werd ik er gèk van), dus goed meebewegen is niet makkelijk maar wel erg belangrijk. Maar met de centered riding tips ging het wel. Volgens de instructrice liep hij zelfs te kauwen. Ik hoefde hem ook niet te verzamelen om te zorgen dat hij niet omviel. Ik heb weer hoop ooit fatsoenlijk te leren rijden. Ik heb zelf het idee dat ik nu veel beweeg in het zadel, dat is wel wennen.

Centered riding

Dinsdag had ik mijn eerste centered riding les. Ik vond het langzaam tijd om nu eens serieus aan mijn zit te gaan werken. De meeste instucteurs werken aan oefeningen en het paard, maar ik ben van mening dat dat allemaal niet kan als je zelf niet gebalanceerd op je paard zit. En voor mij is dat niet zo evident.

De instructrice heeft me uitgebreid uitgelegd waarom je bij centered riding zit zoals zij aangeven. Ze heeft m'n beugels korter gemaakt omdat ik zo niet kon meeveren. Dat vind ik niet zo fijn omdat ik snel de neiging heb me uit het zadel te duwen als ik me span. Maar ik laat het even zo - dan kan zij me daarmee helpen. We zijn in stap begonnen en ze heeft me aan de benen gewiebeld en getrokken omdat ik mijn bekken niet kan bewegen in het zadel. Ook zo kleine tips hoe ik niet met een holle rug zit. In stap moest ik dan aangeven hoe hij bewoog en wanneer hij welk been optilde en zo. Tuurlijk vond "liever-lui-dan-moe" (zijn Indiaanse naam) dat wel best. Ze heeft er even een zweep bijgepakt om hem een beetje aan het lopen te krijgen - anders was er niks te voelen ;). Zo moest ik dan met mijn zit meebewegen en meeduwen. Het uitgangspunt was hem oppakken en meenemen. Ray Hunt schrijft er ook over, en nu snap ik wat hij bedoelt. Ik zat te stil waardoor ik hem in zijn beweging belemmer. Ik moet nu nog enthousiast meebewegen, maar dat zal hopelijk minder worden. Ik merkte echt verschil. Als ik meebewoog en duwde, dan liep hij gewoon. Stopte ik met meebewegen, dan vertraagde hij. Fred probeerde me ook zoiets duidelijk te maken, maar dat kwartje viel toen niet helemaal. Ook let ze erg op ademhaling en zo.

Volgende week weer en dan draf. Ik heb een hele lange lijst van dingen die ik nu eens echt wil leren. Ik mis het nu echt dat ik als kind nooit heb leren rijden. Als volwassene wordt dan maar meteen verwachte dat je het allemaal snel kunt. Mij heeft bijvoorbeeld nooit iemand leren lichtrijden of verlichte zit. En als het al aan bod kwam, was dat maar heel kort. Het is hier in western niet gebuikelijk om dat allemaal te leren, ik denk simpelweg omdat westernruiters vanuit het engels komen en zich maar hoeven omscholen. De minderheid zal beginnen met western en niet anders kunnen. Toch zijn er vanuit het engels rijden basisdingen die iedere ruiter moet kunnen. Vind ik.

Omdat het donker was, zijn er helaas geen foto's.

Clinic Horsemanship

Tijdens een zonovergoten dag was het zweten voor de deelnemers (paard èn ruiter). Er werd rustig aan gedaan, maar als je aan de bak moest was je de klos! Iedereen had een gezellig en leerzame dag, die zeker voor herhaling vatbaar was. Gelukkig maar, want ik was toch wel bezorgd of de deelnemers Ben net zo’n fijne trainer zouden vinden als ik. Of dat de dag letterlijk in het water zou vallen. We waren met vijf deelnemers en een handjevol toeschouwers.

We begonnen voordat Ben arriveerde met het klaarmaken van de paarden. Die werden dan maar weer even op stal geparkeerd tijdens de lunch met zelfgemaakte, heerlijke tomatensoep, krentebollen en boterhammen. De clinic begon met theorie over hoe paarden zien, denken en leren. Voor sommigen was dit bekend, voor anderen nieuw. Daarna bekeek Ben onze paarden om te zien of fysiek ongemak een mogelijke oorzaak was van miscommunicatie tussen paarden en ruiters. Bijvoorbeeld: Twee paarden namen het bit niet goed aan, waarvan één last had van zijn gebit (wisselen) en de ander een litteken op de tong had.

Tijdens het gereden deel, deed Ben ons een aantal dingen voor met zijn eigen merrie. Wij deden dat dan na en waar nodig kwam hij ondersteunen. Zo probeerden we betere controle te krijgen over onze paarden door wendingen om de voor- en achterhand. Vooral het opzij zetten van de heup gaf de nodige problemen. Ook probeerden we zo snel en langzaam mogelijk te stappen en draven. Ben nam steeds ruiters apart om te ondersteunen en kroop er soms zelf op om de paarden iets te leren en het de ruiter voor te doen.

Rond een uur of zeven waren we klaar en hebben we samen gegeten. Twee toeschouwers waren zo aardig om een grote zak frieten te gaan halen en zo werd deze gezellige dag afgesloten.

Foto’s volgen!