Clinic Nadieh Haarsma

Vandaag kreeg ik een mailtje of ik interesse had om deel te nemen aan een clinic van Nadieh Haarsma op de Westpoint Stables. "Nooit van gehoord", dacht ik eerst... en toen even googelen.

Spontaan besloot ik om JA te zeggen. Gisteren had ik nog gereden en dat gaat helaas behoorlijk moeizaam. Stap en draf ging goed en zelfs de zijgangen beheerst hij best goed (al vraag ik me soms af of hij dat wel ècht goed doet), maar zodra ik hem in galop zette kwam er fel verzet. Ik weet op zo'n moment niet of ik dan door moet zetten of juist niet. In onze smalle rijbak verliest hij nogal snel zijn evenwicht en dan heb ik het lef niet om hem los te laten, bang dat we op ons gezicht gaan. Ook wil ik hem niet nog meer ongemak bezorgen dan dat hij al heeft.

Hoog tijd voor les dus, maar waar ga ik heen? Naar iemand die vindt dat ik hem aan de teugel moet rijden en erdoor moet duwen? Nee, dat voelt niet goed. Naar iemand die een uur met de trailer weg zit? Hmmm... nee ook niet echt ideaal.

Nadieh is een wedstrijdruiter in de all around klassen en traint ook paarden en geeft les. Het proberen waard! Westpoint Stables was me bij nader indien wel bekend, ik was er zelfs al een paar keer geweest.

Hier ook even de link naar de advertentie: http://www.arrowsallaroundhorses.nl/15-nieuwsberichten/54-clinic-westpoint-stables-17-maart.html

Heldere ingeving

Vorige week heb ik mij ook lid gemaakt van de APHA. Wel zo makkelijk om o.a. gegevens van de potentiele hengsten op te zoeken, en misschien met Lightning ooit op show te gaan.
Nog een voordeel: ze hebben via de APHA foundation een trainingsprogramma waar je voor een goede prijs training kunt krijgen bij een trainer die zich heeft opgegegeven. Ben* heeft zich daarvoor opgegeven en... ja! Dat gaan we dus doen. Zo is Lightning in de winter een paar maanden onder de pannen (we gaan de training spreiden omdat hij niet elke dag hoeft te lopen) en weet ik dat hij goed verzorgd is. Dat viel me dus in toen ik liep te prakkezeren over hoe ik Lightning beter verzorgd de winter door kreeg.

*Ben Segers - zie eerdere berichten over training en de clinic (zoek op natural horsemanship)

Clinic Horsemanship

Tijdens een zonovergoten dag was het zweten voor de deelnemers (paard èn ruiter). Er werd rustig aan gedaan, maar als je aan de bak moest was je de klos! Iedereen had een gezellig en leerzame dag, die zeker voor herhaling vatbaar was. Gelukkig maar, want ik was toch wel bezorgd of de deelnemers Ben net zo’n fijne trainer zouden vinden als ik. Of dat de dag letterlijk in het water zou vallen. We waren met vijf deelnemers en een handjevol toeschouwers.

We begonnen voordat Ben arriveerde met het klaarmaken van de paarden. Die werden dan maar weer even op stal geparkeerd tijdens de lunch met zelfgemaakte, heerlijke tomatensoep, krentebollen en boterhammen. De clinic begon met theorie over hoe paarden zien, denken en leren. Voor sommigen was dit bekend, voor anderen nieuw. Daarna bekeek Ben onze paarden om te zien of fysiek ongemak een mogelijke oorzaak was van miscommunicatie tussen paarden en ruiters. Bijvoorbeeld: Twee paarden namen het bit niet goed aan, waarvan één last had van zijn gebit (wisselen) en de ander een litteken op de tong had.

Tijdens het gereden deel, deed Ben ons een aantal dingen voor met zijn eigen merrie. Wij deden dat dan na en waar nodig kwam hij ondersteunen. Zo probeerden we betere controle te krijgen over onze paarden door wendingen om de voor- en achterhand. Vooral het opzij zetten van de heup gaf de nodige problemen. Ook probeerden we zo snel en langzaam mogelijk te stappen en draven. Ben nam steeds ruiters apart om te ondersteunen en kroop er soms zelf op om de paarden iets te leren en het de ruiter voor te doen.

Rond een uur of zeven waren we klaar en hebben we samen gegeten. Twee toeschouwers waren zo aardig om een grote zak frieten te gaan halen en zo werd deze gezellige dag afgesloten.

Foto’s volgen!

Trainen bij Fred - foto's

op de renbaan

1e dag met Fred

laatste dag

Het volledige album vind je hier:

http://www.mijnalbum.nl/Album=44MX6NEA

Trainen bij Fred - geweldig!

Afgelopen week waren we (Lightning en ik) voor training bij Fred Thornton in Marum (Gr) en we hebben super veel geleerd! Het is echt ongelofelijk wat hij een paard kan leren in een paar uurtjes. Toen moest ik het nog doen, maar ook dat ging tegen het einde redelijk.

Ik had steeds ’s morgens les en ’s avonds ging ik losrijden op de renbaan ter ontspanning van ons beiden. Fred is gevestigd op een paardencentrum in Marum waar hij de beschikking heeft over een binnen- en buitenbak, een roundpen, een stapmolen, paddocks èn een 400m renbaan. De renbaan is op zandgrond. Ideaal om de paarden lekker te laten lopen en toch begrensd. Ook fijn om endurance te trainen omdat je bijvoorbeeld gemakkelijk 10 minuten kunt galopperen zonder een grote weg of slechte ondergrond tegen te komen. We werden elke avond gadegeslagen door een kitten en haar moeder. De training op de baan heb ik steeds opgebouwd. De eerste dag alleen los stappen en draven. Naarmate Lightning meer leerde, deed ik af en toe iets wat hij al goed onder de knie had. Zo heb ik opgebouwd totdat hij op de laatste dag lekker zelf een beetje beter in balans kon galopperen. Af en toe even verzamelen en weer loslaten. Vooral dat loslaten was mijn leerpunt voor de week. Kon net zo goed dressuur gaan rijden zei Fred…
Op de eerste dag moest ik voorrijden om te laten zien wat we zoal deden op een gemiddelde dag. Fred zei niks terwijl ik zo’n 3 kwartier afwachtend door de bak dwaalde. Ziet hij me überhaupt wel, vroeg ik me af? Toen zei hij: ”Je bent aan het babysitten, niet paardrijden”. Klopt. Ik hield hem overeind met mijn benen en handen. “C’mon, I’ll show ya”. Dat heb ik veel gehoord, haha. Hij kwam er vervolgens het eerste uur niet meer vanaf! Maar toen hield Lightning het bit niet meer vast en liep weer zelf. Reageerde beter en sneller. Op die eerste dag heeft Fred hem leren stoppen op de afzonderlijke delen van de hulp (bitdruk, beide benen weg en WHOA). En de neck rein. Van daaruit heeft hij de training opgebouwd. Als hij kan stoppen met de benen eraf, redeneerde Fred, dan gaat hij draaien als je één been eraf haalt (en de neck rein aanlegt), want hij stopt immers maar één been! En het werkte. Vanuit de stop met de teugels (bitdruk) werd gewerkt aan de back up.
Daarnaast moest Lightning leren zichzelf te dragen. Lightning sprong altijd een snellere gang in. De overgangen moesten geleidelijker gaan. Vanuit de stap naar galop was hij net een raket. Met veel verzameling lukte het uiteindelijk en ging het steeds beter. In de verzameling mocht hij dan niet zoeken naar aanleuning en moest ik vooral niet met mijn benen duwen. Hij moest met zìjn benen duwen! Klinkt logisch, niet?

Dingen die me bijblijven zijn de manier waarop Fred paarden traint. Zonder enkele dwang. Hij vraagt het netjes en ze doen het. Hij bouwt heel langzaam op en er ontstaat geen enkele weerstand. Ik dacht dat ik geen dwang gebruikte, maar duwde mijn paard toch steeds vooruit. Ik heb nu geleerd dat te vragen. Hij doet het voor mij nog niet altijd, maar dat komt ik nog wel. Een bepaalde oefening, houding of gang moet je vragen en daarbij aangeven hoe hij dat moet doen. Als hij uit zichzelf dingen doet die niet gevraagd zijn, dan zet je hem terug (niet vragen, maar doen!). En ik moet leren loslaten. Vertouwen hebben dat dat paard het zelf kan of kan leren zelf te doen.

Clinic Horsemanship - vervolg

Joepie! We hebben genoeg mensen bij elkaar! Nu nog een datum plannen en dan komt Ben naar ons voor een clinic. Ik verheug me erop en de anderen ook :).

Clinic Horsemanship - kritisch

Ik had het heldere idee opgevat om de ruiters op onze stal eens kennis te laten maken met de training van Ben (ja, ik ben fan, had je ‘m door?). Ik hoor zo vaak: mijn paard doet niet dit of dat, mijn paard wil niet dat, mijn paard kan niet zus of zo, enzovoorts. De instelling van Natural Horsemanship is dat je dat allemaal kunt oplossen, en dat het zeker niet aan het paard ligt.

Ben geeft geen lessen op locatie, en daar hebben we gelukkig een andere zeer gekwalificeerde dame voor. Alleen op een ander gebied. Ben werkt met probleemruiters, de dame met westernpaarden. Daarom dus een clinic. Nou, de reden om het vooral niet te doen zijn niet meer op twee handen te tellen. Jammer, want het zijn eigenlijk redenen om het vooral wel te doen!

Voorbeeld:

• Mijn paard kan niet tegen andere paarden in de bak, dan is hij afgeleid: Daar heb je wat moois om aan te werken. Scheelt weer als het druk is op de stal.
• Ik ben bang: Geef het aan, en er wordt aan gewerkt.
• Mijn niveau is niet goed, te hoog, te laag: Daar houdt een goede trainer rekening mee. Je kunt altijd wat leren.
• Ik rijd “Engels” of "Boomloos": Horsemanship is niet discipline afhankelijk.
• Anderen kijken naar mij: Ja, ze kunnen van je leren. Het is prijzig genoeg, dus het is fijn als je van de anderen ook wat opsteekt.
• Mijn paard kost al zoveel geld: Dat zal niet minder worden. Het is een dure hobby. Stel je prioriteiten en kijk of je ergens anders kunt besparen.
  Etc.

Je moet wel WILLEN natuurlijk. Ik vermoed dat mensen het niet willen oplossen. Het is gemakkelijk om de schuld van ondeugden bij je paard te leggen. Hij kan er niks aan doen dat je op z’n rug wilt gaan zitten. Je kunt alleen proberen het hem zo makkelijk mogelijk te maken. Mijn paard kan alles, ik moet alleen leren hoe het van hem te vragen. De beperkingen liggen bij mij....
wordt vervolgd...

Trainen bij Fred

In de eerste week van september gaan Lightning en ik een week logeren bij Fred Thornton. Al lang gepland, nu pas ervan gekomen. Het is namelijk aan de andere kant van het land... Ik verheug me er enorm op!
Over veel werk gesproken ;-)

Training

juli 2006: Saskia op Lightning en Ben op Roper


juli 2006: Ben op Lightning

Lightning is zadelmak gemaakt toen hij ruim 3 jaar oud was. Hij bleef vrij klein, te klein voor een volwassen man en zelf had ik er de vaardigheden niet voor. We hadden al 3 jaar grondwerk, round pen werk, longeren en aan de hand wandelen achter de rug, dus er was weinig nieuws voor hem. Ook was hij op wedstrijd al uitgebracht in Halter en Horsemanship at Halter. Tijdens het zadelmak maken kreeg hij last van blessures en we zijn ermee gestopt. Veel dierenartsen en rust later zijn we rustig weer begonnen toen hij 4 was. Met grondwerk en aan de hand wandelen. Toen hij 5 was is hij werkelijk ingereden i.s.m. Natural Horsemanship trainer Ben Segers. Lightning deed het super, maar wat heb ik afgezien: ga op je kont zitten, Saskia! Bloed, zweet, tranen en blaren.... ik kon immers zelf nog niet rijden!!! Dat was ik in de tussentijd helemaal vergeten. Ondertussen trainen we nog steeds af en toe bij Ben: http://www.bensegers.com/