Naderend NK

Druk, druk, druk met alle voorbereidingen voor het Nederlands Kampioenschap komend weekend. Het is andere koek als je er ineens met drie (!) paarden heen wilt. Vervoer wordt een uitdaging en ze allemaal op tijd gewassen krijgen ook. Ik zou natuurlijk hulp kunnen zoeken, maar wil er niet zomaar iedereen mee opzadelen.

Lightning gaat uiteraard mee, voor hem en mij is dit routine. We hebben zoveel als mogelijk geoefend, maar ook het weer zat niet mee de afgelopen paar weken. Kleine Vicky wordt uitgebracht in de Futurities, een soort van veulenkeuring. Omdat ze nog niet is afgespeend, gaat mama Misty ook mee. Gelukkig heb ik op de dag van de show zelf wel hulp. Met Vicky moest ik dus ook gaan oefenen. Ze leert stilstaan, mee stappen en draven, thuis en op een vreemde locatie, gewassen en geschoren worden (de baard is eraf) en vooral geduld hebben. Vlechtjes maken, dekentje om, etc... Toch wel veel voor zo'n klein ding, maar ze leert het snel.

Alle spullen poetsen en wassen, ook het geleende babyshowhalster (thanks!)

het past haar wel

van alles oefenen

op een vreemde locatie

Clinic Nadieh Haarsma

Met beide voeten terug op de grond…. Ik dacht dat het best goed ging en had me voorgenomen om vanaf de wedstrijd van 5 juli (die niet doorging), met een hand te gaan rijden. Blijkbaar was hij daar nog niet klaar voor, want het aanspringen in galop is weer terug bij af L. Aan de andere kant moet ik véél meer met mijn benen gaan rijden en trek ik hem krom met de snaffle. Ook is het veel moeilijker om ècht los te laten met de snaffle (vind ik). Thuis heb ik toch de snaffle maar weer gepakt om eerst de galop weer te repareren. Gelukkig lukt me dat nu wel. Liefst zou ik met beide tegelijk rijden, zodat je de snaffle kan pakken als je ‘m nodig hebt. Misschien een shanked snaffle nemen met extra bevestiging? Of met een hand rijden met de snaffle?? Ik zit er tussenin, ik zou vooruit moeten (?), maar de stap lijkt te groot voor ons. Hoe kan ik dat in kleinere stappen opbreken zonder dat ik smoesjes verzin om het niet te hoeven doen?

Creatief met hout

En wat liep hij super goed! Aanspringen in galop geeft geen paniek meer: eindelijk!!!

Gisteren heb ik nog meer balken bijgelegd, oude palen van bomen uit de wei zijn ineens heel handig :)

Training voor Vicky

Jong geleerd is oud gedaan....

We leren Vicky dat je overal aangeraakt mag worden en we maken haar halstermak. Om de paar dagen 5 minuten en ze vindt het allemaal prima. In het begin verzette ze zich heftig tegen de druk van het halster, maar met wat geduld en nòg zachter vragen, gaat het best. Wil ze niet? Dan geeft mama Misty haar op mijn commando even een zetje. Zo werkt dat perfect omdat je gebruik maakt van wat ze al kent: bij haar moeder blijven. Voetjes optillen mag ook al en een handdoek is helemaal niet eng :).

Heeft ze slechte zin? Of is ze helemaal nat van de regen? Dan vraag ik niks, kan ze ook geen fout antwoord geven. Toen we de eerste keer te veel druk gaven, ging ze simpelweg liggen. Slimme meid...

Ze is veel onderdaniger (nog) dan Ora (van vorig jaar), dus het is veel makkelijker om haar uit je ruimte te houden. Ze is ook veel actiever, vrolijker, voorwaartser èn gevoeliger.

Ze zet zich schrap....

...Misty duwt haar om....

... en we zijn vertrokken.

handdoek erop...

... en mee naar mama lopen

Bootcamp

Ik was nog nooit eerder op ruiterkamp geweest: bucket list –> check!

Het idee leek me ook nooit erg aantrekkelijk: hordes ruiters die hun pony's niet onder controle hadden en hele nachten feesten…. Niet mijn ding…

Dit ruiterkamp was anders: het was een Bootcamp :D. 14 Min of meer ervaren western ruiters die bij elkaar kwamen om tijdens een intens programma zoveel mogelijk bij te leren. Er waren clinics van Eron Dampier, (die wij natuurlijk al jaren kennen), een lezing van dierenarts Bob van der Heijden (een van onze dierenartsen) en een zadel-pas-clinic van Evelien Velthuis (Eurohorse, waar mijn zadel vandaan komt).

De locatie oogde wat rommelig, maar de bak en kantine waren heel netjes. De stallen waren aan de binnenkant voorzien van een stroomdraad. Barbaarse toestanden waar die arme Lightning wel even aan moest wennen. Gelukkig konden ze overdag tussen het rijden door in de paddocks en hoefden ze ‘s nachts maar een paar uurtjes in die enge stallen te staan. Ook de manegepaarden gingen de hele dag op de wei of paddock. De locatie was gelegen aan de Altweerterheide. Het weer zat niet mee, maar ik kon het toch niet laten om ter ontspanning even de benen te strekken in de prachtige bossen en velden.

Er werd vier keer twee uur gereden. Dat was best lang voor ons, maar goed om daar ook eens aan te wennen. Alle clinics waren interessant en leerzaam en met het rijden hebben we onze grenzen weer verlegd. Het goed rijden wordt een gewoonte als je er de hele dag mee bezig bent en werkt enorm motiverend. Eron kent ons al vanaf het prille begin en vond dat Lightning goed vooruit was gegaan, altijd leuk om te horen. Ook hadden ze ons bij de gevorderden ingedeeld :D. Op vrijdag en zaterdag werd aan de basis gewerkt, waarbij bleek dat die er bij Lightning goed in zit. Ik voelde dat we goed meekonden, zelfs toen we aan de contragalop gingen werken. Dat hadden we nog niet vaak gedaan (één keer!), maar hij kon dat best goed. Zondag werkten we aan horsemanship, dat goed ging zolang ik op mezelf lette en Lightning zijn werk liet doen. ’s Middags was trail aan de beurt. Daar was de gevorderde groep wat veel van het goede en hielden wij ons bezig met de lope-overs. Ook spannend, maar dat gaat ook al heel goed.


Lightning had daar natuurlijk ook weer twee van de dames versierd, hahaha.

Mens goed getraind?

Gisteren mocht Lightning met Lala op stap: vanuit station Spaubeek gingen we langs de Geleenbeek door Neerbeek naar de Meule in Beek, via een ijsje in Oensel door Schimmert naar Valkenburg.

Tegen het einde was de fut er ver uit en overtuigde hij me ervan dat ik af moest stappen :s. Wie traint nu wie??

Energie

Een paar dagen geleden las ik dit artikel: take control and move

Het komt op twee dingen neer: beweeg je meer in het zadel om meer te ontspannen en doe actief oefeningen (in plaats van af te wachten).

"Don’t work to keep an even keel. Instead, get active while riding, and feel your confidence blossom."

Dit leek me wel wat en gisteren volgde een experimentje :D en wat was dat leuk, en wat gaf het een energie; zowel voor mij als Lightning. Hij werd alert en actief en ik stuiterde vrolijk in de rondte met als gevolg een vloeiende beweging (hoe tegenstrijdig dat ook klinkt, maar in plaats van zo hard mogelijk mijn best te doen om netjes te rijden, werkte dat loslaten veel beter). Ik bekeek video's van anderen en ook die bewegen in het zadel. Ik voelde me meteen een stuk zekerder en meer ontspannen en toen hij een sprong maakte (hij was wat voorwaarts geworden, haha), verkrampte ik niet.

En wat het belangrijkste was: ik had me toch een lol!
 
Vanmorgen las ik deze:
3 tips to glue you in the saddle
Die gaan we ook nog maar weer eens herhalen....

Over 3 dagen: ik verken mijn grenzen en ga vast een bericht schrijven over hoe ik in de heg beland LOL ;)

Motiverend

Gisteren zo goed gereden dat ik niet kan wachten om weer te gaan :-D. Dat is voor het eerst in 9 jaar dat ik hem rij! Fantastisch!!

Guess what?

Nerveus

Maandag was het de bedoeling om te gaan rijden. De trailer stond klaar, de auto was ingepakt. Lightning was nog een beetje nat, dus ik zou hem daar wel poetsen....

In de video kun je zien dat hij nogal nerveus was. Dat is iets dat met momenten terug komt, hij gaat niet graag de trailer op. Hij doet het wel omdat hij geleerd heeft om te luisteren, maar het is voor ons allebei prettiger als hij zich daarbij ook ontspant. 

Dit gespannen gedrag vertoont hij overigens alleen als hij weet dat hij de trailer op moet (of als hij gewassen wordt voor een wedstrijd) en soms ook voor het rijden. 

Paarden vertellen je zelf wel waar je aan kunt werken, dus ik besloot eerst hiermee aan de slag te gaan. In eerste instantie heb ik gewacht, en gewacht, en gewacht, totdat hij een kort moment stil stond. Dan ga ik naar hem toe, maar als hij dan weer begint loop ik weer weg. Dat duurde ongeveer een kwartier. Daarna heb ik hem losgemaakt, waarbij hij me bijna omver liep. Daarna volgde grondwerk: om hem te trainen, te laten opletten en te laten ontspannen. Het zijn allemaal oefeningen die hij zeer goed kent en ondanks de stress wel uitvoert. Hij stond te rillen als een rietje, maar al snel werd dat minder.

Toen volgde er grondwerk, langzaam aan richting trailer tot hij er na een tijdje voor stond. Stapje voor stapje in de goede richting en op de klep. Hij racete erin! Ok, nog niet helemaal ontspannen dus... Na een tijdje rustig verder gaan, liep hij er ontspannen op en af, van welk punt dan ook. Goed gedaan, kerel! We zijn niet meer gaan rijden.  

Goed gereden

Vandaag ben ik met Lightning naar de hal geweest in Genhout waar je vrij kunt rijden tegen een kleine vergoeding. Daar ga ik ongeveer een keer per week heen omdat ik daar beter kan rijden dan thuis, zeker bij slecht weer.

Ik hoopte al dat ik verschil ging merken van de vitamine E. Of het dat was, weet ik niet, maar hij liep erg goed vandaag. Hij toonde amper verzet :D. Dat kan betekenen dat de vitaminen hun effect hebben,  dat hij zijn oefeningen begint te kennen of beide.

In ieder geval deed hij onverstoorbaar zijn werk, ondanks dat we er helemaal alleen waren, het dak klapperde in de wind, er overal paarden aan het hinniken waren en ik bij de gedachte al bibberde als een rietje. Dan is hij misschien niet het beste paard van de wereld, maar wel het beste paard voor mij. Hij deed de oefeningen goed, en gooide amper met zijn hoofd en we hebben zelfs een stukje kunnen galopperen. De vorige keer dat ik dat in de verzameling probeerde, kwam er een explosie. Vandaag maakte hij een overgang die je niet voelde!

En ik? Ik leer ook steeds beter naar achteren te zitten: het kwartje is gevallen bij me. Ik merkte dat ik zo beter kan ontspannen, beter op mijn achterwerk ga zitten en beter meebeweeg met hem.    

Steeds een beetje beter :D


Met dank aan: http://www.ruitersportcentrumbeek.nl/

Met vallen en opstaan

Gisteren waren we nog eens in de binnenbak in Genhout. Graag maak ik daar van de gelegenheid gebruik om eens goed door te rijden, thuis is mijn bak daar te klein voor.

Al bij het trailerladen zat hij op z'n knieën. Blijkbaar had hij in het donker de klep niet goed gezien en struikelde erover. Klam, bam bam!

Eenmaal in de bak, zet ik (met de woorden van Frans van een paar lessen geleden in mijn hoofd) Lightning in galop en rijd door! Daar zijn altijd een paar ronden voor nodig, en voordat hij echt lekker gaat lopen, struikelt hij! We zijn al vaker samen gevallen, maar altijd vanuit stap of draf. Wham, tegen de grond! Hij krabbelt overeind en ik zit er nog op. Ik stap verder, maar besluit hem dan direct weer terug in galop te zetten. Hij was er niet van onder de indruk en deed ontspannen verder.

Later was er buiten de bak wat onrust waar hij op reageerde. Ik paste de truc van Nadieh toe en maakte het hem moeilijk op dat moment: "breng hem uit balans", zegt ze dan altijd als hij een voor ons ongewenste uitweg zoekt (ook bekend als "verzet" of "lastig doen)". Normaal gezien zou ik wachten tot het over was, wat voor hem natuurlijk de druk van de ketel haalt. Dit werkte veel beter en hij koos er na enkele keren proberen voor om toch zijn werk maar te doen. Hij moet namelijk tegenwoordig zijn rug gebruiken (ja ja, het paardje wordt langzaam gevorderd).

Daarna probeerde hij of iets anders ook werkte: zijwaarts gaan. Wat zegt Nadieh? Méér been! Ok, dat werkt want dat is minder leuk. Ook probeerde hij zijn hoofd schuin te houden: méér been! Joepie, wat werkt dat toch goed. Ik moet mijn slechte gewoonte afleren om alles met mijn handen te corrigeren...

Les met twee paarden

Een week na de clinic besloot ik dat het een goed idee was om les te blijven houden. In mijn eentje verval ik te snel in oude gewoonten en ben ik niet duidelijk genoeg wat ik van ze wil.

Vorige week zaterdag ging ik op pad met Lightning en Misty naar de rijhal in de buurt. Nadieh zou Misty rijden zodat er een wat beter stuur op kwam en ik reed op Lightning. Echt ideaal was dat niet want je kunt maar een ding tegelijk, ook als je les geeft, maar om en om ging prima. 

Misty had wat moeite met het zijwaartse werk, maar al heel gauw had Nadieh haar in een mooie verzameling lopen en was verkocht. Ze is het betere paard ten opzichte van Lightning door haar goede bouw en Lightning's beperkingen, maar de stand van haar voorbeen gaat op langere termijn waarschijnlijk problemen opleveren als je haar intensief gaat rijden. Het grappige is dat als je op Misty rijdt, een goed gevoel krijgt. Daar gaat zoveel positieve energie van uit! Ze leert super snel, laat zich door niks van de wijs brengen en zit ook nog eens heel lekker.

Lightning had het deze keer moeilijker, De winter is voor hem echt begonnen en dat uit zich in verzet. Of het stijfheid is, verzuring of iets anders, daar kom ik maar niet achter. Supplementen helpen niet (en weigert hij ook pertinent te eten) en zijn voer is compleet (volgens de fabrikant althans).  Hij vond het heel moeilijk om zijn rug te gebruiken en werd heel zwaar in de mond. Toch moet ik vasthouden, terwijl mijn hele lijf vindt dat ik hem lòs moet laten. Daardoor krijg je een op een neer gezwengel wat voor beiden frustreert. Ik krijg zo voor mezelf een bevestiging dat ik het niet kan en verlies mijn vertrouwen. Toch had ik een paar momenten (ook op Misty even mogen voelen) dat het met de juiste gedachten wèl lukt. Straks hebben we weer les, ik hou het patroon er gewoon even in. 

Buiten de techniek, rij ik ook te weinig. Nu in de winter ben ik blij als 2 keer per week lukt, maar meestal is dat maar één keer. Dat is natuurlijk niet voldoende om enige vooruitgang te boeken als je wil dat je paard sterker wordt en je jezelf wil verbeteren. Met werk, studie en de verzorging van de hele bende, heb ik simpelweg te weinig tijd over. Toch is dat ook een kweste van discipline. Dan moet ik toch maar wat minder slapen of iets verzinnen zodat ik een avond weg kan (en het ook gewoon doen!). Op deze manier lukt het studeren maar 80% en het rijden ook. Ik ga er dus komend jaar voor om mijn energie in het rijden (van Lightning) te steken en geen vervolgstudie te doen. Meteen een goed voornemen voor 2015 :D. En een tweede goed voornemen is om uit te zoeken hoe Lightning met minder pijn kan lopen. Er is iets dat in gras zit, wat niet in hooi zit en maakt dat hij in de winter zo chagerijnig is. 

PS: het volgende bericht wordt er weer een met foto's.... de blog wordt wel heel saai zo ...

Ora's eerste keer de weg op

Afgelopen zondag hadden Marc en ik Ora weer getraind. We waren wel langzaam klaar ermee... ze loopt netjes mee, draven lukte ook al na een paar keer proberen en ze wijkt netjes voor druk. Veel meer wil ik haar op dit moment niet leren, een nieuwe eigenaar mag beslissen wat ze met haar willen doen. Het belangrijkste vind ik dat ze goede manieren heeft en dat je met haar kan omgaan. Wat ze nu leert vergeet ze nooit meer en we zijn dagelijks in contact met haar.

Toen Janka en Furi een ritje gingen maken, leek het mij een goed idee om met Misty en Lightning (gereden door mijn zusje die nog nooit zelfstandig op een paard gezeten had) mee te gaan. Ora moest dan ook mee :D. Dit is het resultaat...

De eerste meters probeerden we haar nog met de groep te beschermen, maar daar moest ze niks van weten. Zelfverzekerd als ze is, wilde ze voorop.

Ora voorop!

Ze wordt zo snel groot

De video: bij ons in de straat is het altijd een drukte van jewelste op een zonnige zondag. De eerste auto is nog een beetje zorgwekkend, daarna niet meer.

Misty

Voordat Misty haar veulen Ora kreeg, had ik er een paar keer op gezeten. We hadden gestapt en gedraafd en een keer buiten gereden. Na haar veulen was het even stil, ze had ook een hoefzweer.

De eerste keer weer aan het werk was geen probleem, Ik reed haar een paar keer kort in de bak, met of zonder Ora erbij, die dan altijd wilde helpen door aan de teugels te komen trekken. Galopperen had ik in mijn smalle rijbakje nog niet gedaan, dat lukt haar aan de longeerlijn al amper.

Wat ik eerder al schreef over haar training, dat ze zo gemakkelijk alles probeert te doen wat je vraagt, zit er nog steeds in. Ze is absoluut nergens bang voor en leert snel. Wijken voor het been begint langzaam te komen, maar daar wil ze nog wel eens kiezen voor die ene boom, hahaha.

Toen Ora drie maanden oud was en vanaf het begin al erg zelfstandig bleek, gingen een vriendin en ik met haar en Lightning naar buiten. In plaats van dat ze achter Lightning kroop, ging ze onverschrokken voorop, Daar heeft Ora dat van! De knopjes voor vooruit, stop, links en rechts, zaten erop. We zouden het wel merken als het niet ging. Drie kwartier gingen we zo rijden, terwijl Ora achterbleef. Dat had drama kunnen zijn, maar ging perfect, zelfs op al onze super stijle hellingen. Af en toe een hinnik, maar daar bleef het bij.

Sindsdien gaan we bijna wekelijks en hebben we zaterdag, op een prachtige nazomerdag, een rit gemaakt van 2,5 uur (15 km), langs beken, over bruggen en wegen, over roosters, etc. Ze loopt voorop of achter, in alle gangen en begint ook steeds rechter te lopen. Dat op een paard waar nog geen 15 keer iemand op heeft gezeten! Ze begint het goed te snappen, ze begint vanalles uit te proberen :o. Zo trots op mijn lieve merrie!

Ik blijf me verbazen dat ik precies het paard heb gevonden dat ik graag erbij wilde hebben. Ze heeft zo'n gouden karakter en is een super goede moeder! Dat ze zich na 15 jaar probleemloos laat rijden, vind ik echt geweldig en best bijzonder. Ze moet wel braaf zijn dat ik haar heb kunnen inrijden en een vriendin haar nu doorrijdt in het bos. Laatst is ze ook mee naar de les geweest en ook dat was allemaal prima, ondanks de vreemde omgeving :D.  

Afgelopen zaterdag naar Vaesrade en weer terug.

Elke week een nieuwe route, steeds een stukje verder.
Deze route liep zelfs langs onze wei. 

Oei, de verkeerde, hihi. Misty liep niet zuiver, dus werd het lol met Janka. 

Janka hinnikte thuis zo hard, dat we het tot beneden aan de berg konden horen (2e keer uit pas).

Eerste keer: daar gaan we dan!

Mama: zo moet dat!

Motivatie

Een paard dat in een kudde staat op een wei met voldoende eten en beschutting is het gelukkigst. Ze kunnen hun eigen keuzes maken. Wat zou zo'n paard dan nog motiveren om door een mens aan het werk gezet te worden? Daar heeft hij niks aan, vanuit het paard gezien. Je moet hem dan toch meenemen (dwingen) of zodanig belonen dat het de moeite waard is.

Sinds ze hier wonen, vind Lightning het niet met leuk om mee te gaan, zeker niet alleen. Ik doe het toch, hij komt er wel weer over heen en we zijn geen liefdadigheidsinstelling.

Met Ora is dat een ander verhaal. Elke keer als er een mens komt, gebeurt er iets dat zij niet zelf in de hand heeft. Waarom zou ze toelaten om gekriebeld te worden als er geen vliegen zijn? Waarom zou ze het halster om laten doen ook al is ze dat gewend? Voeg daaraan toe dat ze door de vier andere paarden niet gecorrigeerd wordt en je hebt je handen vol.

Het is aan de mensen om haar te leren wat de grenzen zijn. Dat is niet makkelijk aangezien ik ongeveer 1/3e van haar weeg en haar paardentaal beter is.

Het is belangrijk om te voorkomen dat het een gevecht wordt. Alleen werken met druk en loslaten motiveert haar onvoldoende. Ze loopt dan gewoon terug naar mama. Als ze bijt en je duwt haar weg (straffen) is ook al niet positief. Toelaten gaat echter niet.

Samen met etholoog Marc Pierard ging ik aan de slag met een beloning voor haar die werkt. Het goede gedrag belonen met iets lekkers. Zelf denk ik daar niet aan omdat dat bij Lightning niet goed werkt (je hebt hem dan al gauw in je nek zitten). Eerder deze week had ik al geprobeerd wat ze lekker vond door haar met een mandje mee te voeren samen met de anderen. Elke keer als ze iets goeds deed, kreeg ze een hapje. Dit hebben we gecombineerd met een clicker zodat je de beloning preciezer kan timen en op afstand kan doen. Het duurde even voordat ze het door had, maar daarna was het ineens wel heel fijn om bij ons te staan. Het werkte goed voor haar, ze koos er zelf voor om zich te laten sturen, aanraken, etc., zonder dat ze opdringerig werd.

Marc werkt volgens evidence based training. Deze methoden zijn wetenschappelijk bewezen dat ze werken en diervriendelijk zijn. Klinkt ingewikkeld, maar ze zijn zo opgezet dat ze eenvoudig toe te passen zijn. Anders kun je ze niet beschrijven en onderzoeken...

Marc, bedankt voor de hulp en waardevolle tips! Als je nog aanvullingen hebt...

Les van Nadieh

Donderdag had ik weer les van Nadieh.

Omdat Lightning en ik een dipje hadden (en ik op vakantie ga), had ik bedacht dat het goed zou zijn om hem een maand bij haar in training te zetten. Ik wilde eigenlijk alleen weten of ik hem moet rijden, ja of nee. Het blijft door mijn hoofd spoken dat ik het misschien beter niet kan doen: hij liet de afgelopen weken zoveel spanning zien, plus het hinniken, hoofdschudden en het bijten naar me als ik wil zadelen of tuig opleggen. Steeds is het op en af met hem. Maar ik weet ook dat als ik niet met hem werk, het snel slechter wordt.

Na de les hebben we nog even nagepraat en overlegd over de training. Nadieh gaf aan dat ze nu al antwoord op mijn vraag kon geven. Hij toont tijdens het rijden geen enkel verzet en doet rustig wat er van hem verlangd wordt. Ook is er goede verbetering zichtbaar. Ik moet alleen zelf consequenter worden in de training. Misschien lukt dat met geen enkel paard, maar ik heb het beeld in mijn hoofd dat ik het paard uit de wei trek en ga rijden zonder dat dat moeite kost. Hij kent zijn werk immers… Iemand zei vroeger al wel eens dat ik dan beter een houten hobbelpaard kon kopen. Veel wijze woorden sprak hij verder niet, maar ik denk dat ik hem in dit geval gelijk moet geven. Och, en als ik een tijdje wat minder gemotiveerd ben, is dat ook geen ramp. Ik heb geen haast en Lightning ook niet.

Mijn dip komt grotendeels doordat mijn angst in volle omvang terug is. Geen idee waarom… maar het werkt verlammend. Nadieh negeert dat in zoverre dat ik niks hoef te doen wat ik niet wil, maar ze me wel volledig serieus neemt als ruiter. Misschien moet ik dat zelf ook eens gaan doen! Ik praat mezelf ook enorm omlaag. Het is zeker geen kwestie van een angst niet onder ogen durven te zien, maar het gebruiken als reden om mezelf vooral maar niet serieus te nemen. Verder vroeg Nadieh wat hielp om de angst onder controle te krijgen. Kijken helpt heel goed, kijken hoe anderen op Lightning rijden (een trainer of een klasgenoot die hem mee naar buiten neemt) of naar een wedstrijd kijken of zelfs kijken hoe hij voor de koets loopt. Zo kan ik zien dat er niks gebeurt. Verder helpt visualiseren ook goed, maar de angst is vaak sterker. Misschien helpt een oosters ritueel?

Gisteren heb ik de les afgesloten met een goed gevoel. Dat was al lang geleden. De laatste tijd was ik vooral opgelucht als ik klaar was, dat er geen ongelukken gebeurd waren en dat ik op z’n minst een dag of twee niks hoefde. Ik vind het altijd heel opvallend hoeveel beter ik rij en Lightning loopt bij les. We zijn dan nauwelijks afgeleid en ik kan en durf veel meer. Het gaat alweer iets beter… we komen er wel weer. En mijn angst?? Ik hou er maar gewoons eens over op!!

Vreemd

Gisteren heb ik Lightning weer gelongeerd. Het is me opgevallen dat hij de laatste weken bij het rijden erg gespannen is, zelfs nu het hoofdschudden nog maar weinig voorkwam. Ik wilde dus longeren in de hoop dat hij het dan niet zou hebben. Helaas was dat wel zo en was ook het hoofdschudden weer helemaal terug. Als ik hem aan de teugel pak (ik longeer met dubbele lijnen), dan doet hij het niet en als hij zichzelf oppakt voor galop ook niet. Laat ik hem los, dan begint het weer. Verder toonde hij ook verzet: niet voorwaarts willen gaan als ik om een galop vroeg, grommen, met zijn voorbenen slaan, rennen in draf. Na een tijdje heb ik de sidepull afgedaan en verwisseld voor het halster. Daar had ik dan maar een lijn aan gemaakt waardoor hij helemaal los liep. Dit maakte geen verschil. Licht uit dan? Ook niet… De spanning ging ook nauwelijks weg, terwijl we gewoon thuis aan het werk waren.

Omdat ik vrijdag met de koets wil gaan, wilde ik ook nog het grote, zware menhoofdstel proberen. Dat aan gedaan, twee lijnen eraan en terug de bak in: hij was zo mak als een lammetje en schudde niet met zijn hoofd.

Ik snap er niks meer van?! We doen maar gewoon verder en wachten tot het over gaat. Ik hoop alleen niet dat die spanning veel erger wordt, want ik ben niet ruiter genoeg om hem daarbij te helpen :(

Clinic Nadieh Haarsma

Afgelopen zondag was de clinic van Nadieh Haarsma.

Ik had nog nooit les van haar gehad, maar had een goede referentie gehad. De clinic was opgebouwd uit twee individuele lessen, een 's morgens en een 's middags. Je kon zelf kiezen waar je aan wilde werken en je kon naar de anderen kijken als je zelf niet hoefde te rijden. Er was ook de mogelijkheid om een stal te huren en voor een goede lunch was gezorgd. Ik had ook morele en praktische steun van de eigenaar van Jenny, die ook voor de foto's en video's heeft gezorgd.

Toen ik aankwam hadden we nog even tijd om Lightning op stal te zetten en alle spullen bij elkaar te pakken. Lightning stond bij twee van zijn halfzussen: Flame (een volle zus van Jenny) en Joke, een volle zus van Nina, de merrie die ik vroeger ook nog had.

Ik had zelf nog wat spierpijn van vrijdag, dus ging ervan uit dat Lightning dat ook had. In de bak was al les bezig, dus we gingen buiten vast wat stappen. Daarna begon de les. Ik moest natuurlijk eerst voordoen hoe ik normaal reed en had aangegeven dat ik aan zijn balans wilde werken. Dat betekende eerst verzamelen! Daar kregen we het wel warm van, maar het hielp heel erg en hij ging enorm vooruit. Ik had er al zo mijn manier voor opgebouwd, maar het werkte nooit echt goed. Ik moet dit nu gaan volhouden!

's Middags had ik gekozen voor oefeningen om zijn lijf losser te maken. Daar kan ik er ook nooit genoeg van hebben. Ook wilde ik het niet meer te zwaar maken, en dat los maken zou er hopelijk ook voor zorgen dat hij niet drie dagen stijf van de spierpijn stond.

Wat me het meeste opviel was dat ze het allemaal heel duidelijk uitlegde en aanpaste aan het niveau van de ruiter en het paard. Er kwamen genoeg gemeende complimenten voorbij en ze zei nooit dat je iets niet goed deed. Ze vroeg alleen om dingen anders te doen en zei dan: "werkt dat?" Ze is nog jong, maar ik merkte dat ze al veel ervaring heeft en zeker een talent voor lesgeven. Bij andere paarden merkte ik dat ze ook verschillende oplossingen aanbood. Vanzelfsprekend gebeurde alles op een rustige en vriendelijke manier.

Helaas zijn de foto's van binnen en vrij ver weg en daardoor wazig. Er zijn ook nog een paar video's. Die zal ik snel plaatsen.

Lightning deed het allemaal erg goed en we zijn niet zover terug in niveau als waar ik bang voor was. Nu is het aan mij om het regelmatig "in de bak rijden" vol te houden. Tijdens het rijden schudde hij trouwens niet met zijn hoofd. Later wel: er zat zweet op! Ik ben echt heel blij dat daarin nu zoveel vooruitgang zit. 
 
Wat ook heel erg fijn was, was toen ik 's avonds thuis kwam, de eigenaar van Jenny de paarden al verzorgd had. Daardoor kon ik opruimen en voldaan aan tafel aanschuiven! Bedankt daarvoor :D.

Rijden in een grote hal

Bij het rijden in onze eigen bak merk ik dat die toch wel erg smal is voor Lightning die sowieso al moeite heeft met zijn balans. Hij struikelt en glijdt regelmatig uit. Dat bevordert het vertrouwen van mij niet, iets dat hij juist nu nodig heeft met het hoofdschudden. Daarom nam ik me al weken geleden voor om ergens in een grote binnenbak te gaan rijden met een goede bodem.

Helaas kwam dat er steeds niet van. Het sneeuwde bijvoorbeeld vaak en de avonden zijn er net te kort voor na het werk. Of ik krijg de trailer niet uit de bak. Vandaag ging ik het proberen (omdat we zondag een clinic hebben en ik wat eerder thuis was vandaag) en het lukte! Toen de trailer toch achter de auto hing, ben ik Lightning maar gaan halen. Op naar de bak in Genhout! Die is namelijk 25x70m!!

Toen we daar kwamen was Lightning erg wakker. Ik meteen weer nerveus natuurlijk, terwijl ik wéét dat hij niks doet. Ik heb om mezelf gerust te stellen dan maar twee rondjes door de bak gelopen en toen pas opgestapt. Lightning had wel wat energie, en dat betekende dat hij lekker doorliep. Helaas struikelde hij toch weer veel, nu ook achter. Ik kon alleen maar negatieve dingen denken: "dadelijk vallen we weer", "dadelijk schrikt hij", "zie je nu wel, hij is niet goed, ik moet hem niet rijden, nooit meer", "mijn angst gaat ook nooit weg, waarom is het nu weer zo erg?", "oh nee, de andere ruiters gaan weg, zou Lightning wel rustig blijven?",

"Stel je niet aan, domme doos", zei ik tegen mezelf. Ik lijk soms net zelf een paard. Ik zie overal spoken! Maar na een tijdje ontspan ik me dan toch. De oplossing bij paarden is vaak om ze aan het werk te zetten, dan hebben ze geen tijd om na te denken. Bij mij is dat net zo ;). Dus we gingen lekker draven en oefeningen doen. Hij liep best goed en voorzichtig liet ik hem in galop gaan. Dat ging ook goed, wat een opluchting!. Hij viel er een paar keer uit, maar in zo'n grote bak hoef je niet op te letten of er net een bocht aankomt of een glad stuk. Overal heb je ruimte zat!

Gewoon even lekker doordraven en galopperen was zo heerlijk om te doen. Er zat zelfs wat zweet rond zijn oren. En ik voelde me heerlijk. Dat had ik ook weer overwonnen! Dat heerlijke gevoel van goed gereden te hebben was alweer zo lang geleden. We komen er wel weer...