dinsdag 15 augustus 2017

Elsa begint te wennen

Afgelopen vrijdag kwam Misty weer thuis van het dekstation. Ik zette haar bij Lightning in de weide (Roxy en Elsa stonden nog in een aparte wei, samen met Lightning ging nog niet), maar ze ging meteen gras eten. Lightning was erg enthousiast en de kleintjes kwamen ook een kijkje nemen aan het hek. Misty toonde geen interesse en at vrolijk verder. Na een tijdje ging ze toch maar even ruiken aan Elsa waarop Roxy zich ertussen gooide. Misty begroette haar dochter met een 'hiiiiii'. Mooi, hopelijk laat ze Roxy nu niet meer zogen, dat zou een bonus zijn.



Zaterdag waren ze allemaal rustig en ik zette ze samen op de weide. Dat ging goed. Elsa ging even bij Misty kijken, maar mocht niet te dichtbij komen. Verder deed Misty niks. Ook met Lightning ging het goed, al zijn hij en Roxy af en toe nog fel. 's Nachts gingen ze nog apart, ik durfde ze niet zonder toezicht samen te laten. Zondag gingen ze weer samen in de wei en zo lopen ze nu nog. In de paddock waar wat minder plaats is en ook hooi (dus concurrentie) is het nog wat dringen, maar het is te doen. De bakken staan ver genoeg uit elkaar en zodanig opgesteld dat ze altijd weg kan.

Ondertussen begint Elsa langzaam te leren dat ze op een bepaalde afstand van haar nieuwe kudde moet blijven. Haar ervaringen tot nu toe vertellen haar om heel dichtbij te gaan, zoals ze dat bij haar moeder mocht. Ze probeert steeds weer of een van de nieuwe vrienden deze rol op zich wil nemen, maar dichter dan een meter of 5 mag ze niet komen. Zo zie je dat paardentaal ook voor paarden aangeleerd gedrag is. Zondag ging het de andere kant op, bleef ze zo ver van ze af dat ze de rest kwijtraakte. Dat werkt ook niet... Ze begint ook te snappen dat er bepaalde benarde situaties zijn waar ze beter niet in zit, zoals tussen de muur en een ander paard gaan staan, water drinken zonder op te letten, etc. Ze is erg moe van het constant te moeten opletten, maar het zal snel een gewoonte worden.

donderdag 10 augustus 2017

Elsa arriveert


Afgelopen zaterdag kwam Elsa aan. De fokker had haar samen met een kleine pony op de trailer gebracht en de reis ging goed. Elsa maakte aan het hek kennis met een heel nieuwsgierige Lightning en Roxy (Misty is nog steeds op het dekstation).

Kennis maken aan het hek
Onze ervaring van twee jaar geleden toen een logeerveulentje kwam, hadden we nog goed in het geheugen en ik wist wat Lightning vond van veulens van andere hengsten (hij weet niet dat Roxy zijn veulen niet is, ze is immers bij ons geboren). Zoals het een echte hengst betaamt, verdedigt hij zijn kudde en jaagt indringers weg. We zetten hem dus in een andere weide en lieten Roxy en Elsa samen. Dat ging erg goed. Omdat Lightning langs het hek zo nieuwsgierig stond te kijken, zagen de omstanders het kwaad er niet van om ze samen te laten. Vijf minuten later hadden zij ook gezien dat Lightning niet altijd lief is. Helaas had Roxy ontdekt dat ze Elsa weg kon jagen :(.
Ze staan sinds zaterdagavond in de paddock die ik in tweeën heb gedeeld. Lightning aan een kant, Roxy met Elsa aan de andere kant. Aan de ene kant jaagt Roxy nog steeds achter Elsa aan, maar het is te doen en zo wennen ze hopelijk snel aan elkaar. Het is vooral de concurrentie die Roxy voelt. Elsa mag geen water drinken en niet naar Lightning kijken. Samen slapen in de stal kan wel en samen hooi eten ook, en er zijn 4 bakken op gepaste afstand als Roxy zich bedenkt. Arme Elsa zit wel helemaal onder de beten en verschuilt zich letterlijk achter ons als we erbij zijn. Haar alleen zetten vind ik ook geen optie.

Voldoende ruimte tussen de hooibakken

Voermandjes: eerste keer! Paarden
hoeven hier echt niet aan te wennen!


Samen slapen in de stal, op maandagochtend

Op de wei (Lightning apart)
De eerste paar dagen zette ik ze 's nachts op de weide (overdag breken ze de tent af door de vliegen), maar ze zijn zo gewend dat ze zelf mogen kiezen dat ze tegen de ochtend hun slechte humeur op Elsa uitkuurden (ook al stond Lightning apart). Nu zet ik ze maar steeds een paar uurtjes erop.

In de paddock gaat het inmiddels heel goed met Elsa en Lightning (mits ze er even naast mag van Roxy). Gisteravond besloot ik ze samen in de weide te laten. Dat ging super, tot ze een uur later bedacht hadden dat ze die kleine maar met z'n tweeën moesten opvreten :(. Helaas....
Lightning vindt het zo prima
Gisteravond samen in de weide toen het nog goed ging...
Nu staan ze weer in de gescheiden paddock. Morgen komt Misty weer naar huis en hopelijk brengt die wat stabiliteit in de bende. Ze gaat eerst bij Lightning zodat ik kan zien hoe ze reageert. Ik ben een beetje bang voor Roxy's reactie, die nogal enthousiast kan zijn als ze haar moeder ziet.


Ik wil toch wel even vermelden dat we erg blij met haar zijn! Ze is voor mij in ieder geval erg welkom! Als mensen me vragen waarom paarden zo fel zijn op de veulens en niet zo erg op oudere paarden, dan vraag ik ze om zich voor te stellen dat ze een nieuwe collega krijgen. Dat is soms leuk, soms niet en je kunt ze meestal niet kiezen, maar je went er wel aan. Stel dat er iemand een tweejarige peuter bij je dumpt? Dan piep je wel anders! In de natuur zou Elsa nog bij haar moeder lopen (ze is 7 maanden oud) en pas als jaarling of tweejarige naar een andere kudde overlopen. Voor een kudde vormt zo'n kleintje zonder moeder een bedreiging omdat ze nog niks toevoegen en alleen maar de zwakheid vergroten.

zondag 9 juli 2017

Op bezoek bij Elsa


We hebben een beetje geoefend met aanraken, voetjes optillen, wijken, meelopen, etc. Vooral stilstaan en kriebelen is een goed plan :D. We leren elkaar een beetje kennen.

dinsdag 4 juli 2017

Les met Roxy

Ook Roxy moet eraan geloven om op vreemde plaatsen te komen. Roxy is van nature snel bang, maar wordt niet extreem in haar gedrag. Ik begin langzaam zelf ook aan het idee te wennen, want het is elke keer ook een hoop stress om die kleintjes aan van alles te laten wennen.

We gingen met haar naar de ruiterclub in Houthem, naar de westernles. Ze liep zo de trailer in en liet zich (al hinnikend) rustig vervoeren. Eenmaal daar ging het wel, maar de zenuwen bouwden zich langzaam op. Ik probeerde haar een beetje bezig te houden, maar daar doe ik toch iets niet helemaal goed, want de spanning bleef stijgen tot ze plofte en ik een been langs mijn hoofd zag vliegen. Bij de vorige wandeling merkte ik al dat ze steeds dichter in mijn ruimte kwam en om deze reden is dat dus niet gewenst ;).
Knuffel, knuffel, ik ben het zelf schuld....


Waar is haar aandacht?
In de les kon ze ook totaal de aandacht niet bij me houden. Het was ook erg spannend, ze zag nergens paarden, maar ze hoorde ze wel. In het begin ging het even wat stroef en ik had de vlag nodig om haar op afstand te houden zodat ze niet over me heen liep. Doen alle jonge paarden dat of is dat iets dat ik ongemerkt toelaat? Ik denk het laatste....

Op een gegeven moment hadden de instructrice en ik een helder moment. Roxy gaat voor de vlag aan de kant, niet voor mij! Toen zijn we eraan gaan werken dat ze dat ook voor mij deed. Ik had even nodig, maar het lukte wel. Dan merk ik dat ik aarzel om een paard fysiek op z'n plek te zetten (uiteraard zonder aan ze te komen, dit klinkt zo wel erg agressief) en daardoor (alweer en nog steeds) te voorzichtig en dus onduidelijk ben. Het was fijn om te voelen dat ik het wel kon, want het is best frustrerend dat het steeds niet lukt om iets gewoon te doen met de paarden.

Het heeft thuis ook zijn uitwerking en ze gaat beter aan de kant bij het voeren en als ik in de weide aan het werk ben.



zaterdag 1 juli 2017

Extreme Trail in Hulsberg

Lala en Lightning hadden de smaak van Extreme Trail te pakken en we gingen twee weken geleden in Hulsberg op het eventing terrein spelen. Het gebeurt niet vaak dat de vraag "wanneer zijn we klaar" niet door mijn hoofd speelt, maar dit is echt leuk. We reden van Valkenburg naar Hulsberg, legden onze zadels aan de kant en verkenden het terrein. Een flinke op- en afsprong deden onze paarden met de hoeven in de neus, makkie!
Mooi poseren tussen de marathonhindernissen.
Zelf gebouwde hindernis



Later op de middag gingen we nog een stuk wandelen met Roxy die dat redelijk goed deed, maar toch wat duwerig was. En omdat het erg warm was, vonden we dit een mooie gelegenheid om haar te leren om gewassen te worden. Door rustig en van haar af te beginnen en steeds te stoppen met de waterstraal als ze vanzelf stilstaat, duurde het ongeveer een kwartiertje voor we haar helemaal nat konden maken. Er was ruimte om te spelen en zo maak je het voor de kleintjes aantrekkelijk.






Nog even de bak slepen


Precies boven ons regent het! Gelukkig maakt het hem niks uit, hij is bezig...

woensdag 28 juni 2017

Elsa

Een tijdje geleden schreef ik over de wens als fokker om wat vers bloed in de kudde te hebben en dat we zijn gaan kijken bij een mooie fokmerrie die we uiteindelijk niet kochten.

Billy was onze hengst in mijn vorig leven. Hij was toen van een goede vriend, maar stond bij ons op stal en werd door ons gereden en op wedstrijd uitgebracht. Hij was een prachtige atletische hengst met een stapel NRHA verdiensten, AQHA punten, ROM's en nog een stapel titels. Hij raakte vlak voor de WEG in Kentucky geblesseerd en stond daarna alleen nog maar eenzaam in de enige box in een stoffige binnenbak. Ik kon aan de situatie niks veranderen (behalve de eigenaar melden dat dit wel heel erg tegen de natuur van het paard in ging) en besloot er niet meer bij op bezoek te gaan.

Uiteraard hield ik zijn facebookpagina in de gaten en in januari van dit jaar werd er ergens een heel bijzonder veulen geboren! Een zwart merrieveulen met hoge witte benen en een witte bles. De moeder was echter bruin en Billy ook. Hoe kon dat nou? Billy is een Quarter Horse en een reiner, dus ik had verder nooit serieus naar zijn veulens gekeken, want wat zou ik nu met een Quarter/reiner moeten?? Dit veulen zou ook voor Paint registratie in aanmerking komen, maar ik liet het toch voor wat het was, paarden genoeg in de tuin....

Bij de keuring van Vicky werden er een serie röntgenfoto's gemaakt, dus de dierenarts en ik stonden wat te kletsen en ik vroeg naar zijn fokkerij. Hij fokte namelijk reiningpaarden. "Welke hengsten gebruiken jullie zoal", vroeg ik. "Die, en die, en die, Blue Quick Command, en die, en die....". "Blue Quick Command"????????? (Dat is Billy's officiële naam.) "Ja, ken je die?" "Nou òf ik die ken!".

Ik legde uit hoe het zat en vertelde van het bijzondere veulen dat Billy had. De dierenarts haalt zijn telefoon naar boven en liet een foto zien van een veulen: "bedoel je deze?". Je kunt je mijn verbazing wel voorstellen toen bleek dat hij dat veulen gefokt had; wat een toeval! "Ze is te koop", zei de dierenarts. "Ja, dat zal best". "Dat kan ik toch nooit betalen", dacht ik bij mezelf en liet het erbij. Hij legde wel nog uit dat de moeder die erbij liep (de bruine merrie) een draagmerrie was en de biologische moeder een cowhorse, zwart met witte benen en een bles. Aaaaaaaaaaah, vandaar!

Een paar weken later toen we toch bij de fokmerrie gingen kijken, trok ik de stoute schoenen aan en benaderde ik de vrouw van de dierenarts die zorgde voor de fokkerij. Ik vroeg of ik het veulen mocht komen bekijken en wat de vraagprijs was. We gingen kort daarop kijken en de prijs was even hoog als de fokmerrie. Dat viel mee....

Bij het bezoek bleek dat het bijzondere veulen in het echt net zo bijzonder was. Ze heeft een pittig maar redelijk beheerst en vriendelijk karakter en een bijna perfecte bouw met krachtige bewegingen. Haar naam is Elsa.

1e keer op bezoek: verkocht!



Normaal gezien zou ik geen veulen willen dat in januari geboren was omdat die in hun stal opgroeien de eerste maanden van hun leven. Gelukkig dachten zij er net zo over en was januari niet gepland. De moeder was in maart al op natuurlijke wijze hengstig en zowel die dekking als de embryotransfer waren in een keer raak. Voeg daarbij dat ze enkele weken vroeger dan gepland geboren werd en je veulen is van eind januari. Zij wilden dat ze gewoon op de wei kon, en dus kreeg ze een dekentje om :). Zo mag ik het horen!

In de schuilstal in de weide


Een kleine wond op de kogel;
beter iets te veel verband dan te weinig ;).
De kracht in haar beweging is duidelijk!













Afgelopen zaterdag gingen we nog een keer kijken en werd de koop definitief. Elsa komt in september naar ons :D. Het lijkt kort nadat Vicky verhuisd is, maar zo'n kans wilde ik niet laten lopen. Soms zijn beslissingen niet logisch...

Zaterdag zijn we ook nog even bij Billy zelf gaan kijken. Gelukkig gaat het de oude vent goed. Hij woont nu op een gewone pensionstal en is gecastreerd waardoor hij zijn rust heeft gevonden. Hij mag samen met zijn zoon Bucky op de weide en ik ben erg blij dat het goed met hem gaat.

Billy

Haar biologische moeder

donderdag 15 juni 2017

Horseman Days - Bridleless class

Het begin: hij vindt die letter (rechtsonder in de foto) maar niks
en ik krijg hem er niet bij. Dat begint al goed :(. 

Het volgende obstakel gaat wel prima, al is hij wat gehaast
door de spanning van de vorige hindernis.

Hij herpakt zich snel en is weer stuurbaar.

Dit kleine blokje gaat perfect.

Het beroemde "watermoment"


Deze vond hij erg moeilijk en hij liep er ook aan de hand naast.

De mooiste waaier die hij ooit deed: perfect in
het midden en zonder aantikken!

De mooie facebook foto

Maar hij stapt er toch vanaf!

Deze gaat heel netjes!

Opluchting op mijn gezicht: we zijn klaar! 

Horseman Days

Afgelopen weekend waren Lightning en ik op de Horseman Days, een groot horsemanship evenement in de Peel. Vrijdag hadden we eerst een les en zaterdag onze klassen. Zijn vriendinnetjes Reata en Lala waren er ook, dus dat was dubbel feest.

Op de dag van aankomst was het erg stressen omdat de les om 12:00 begon en ik eerst 's morgens Misty nog op het dekstation moest ophalen. Op de een of andere manier is dat gelukt en waren we er bijna op tijd. Dan heb ik steevast mijn "waarom doe ik ons dit aan??" moment, gevolgd door het "er komt een moment waarop ik dit leuk ga vinden, maar wanneer?"




Helaas kwam de regen met bakken uit de lucht, maar dat mocht de pret niet drukken. Lightning moest zich erg concentreren op de obstakels en dan is het hoofdschudden veel minder. De les ging heel goed, al konden we niet alle obstakels oefenen.

Al onze klassen waren op zaterdag. Het was gelukkig prachtig weer en met goed gezelschap vloog de tijd om. Alle klassen waren achter elkaar gepland, maar het is niet fysiek belastend, dus dat was geen probleem. Het was ook allemaal niet belangrijk wat je aan had en hoe je paard erbij liep: erg relaxed dus in vergelijking met een Western Show waar ik let op elk spatje vuil!

We begonnen met de Volwassenen niveau 1 in de hand en daarna onder zadel. In Hand ging soepel, al waren sommige hindernissen een beetje scheef, hij deed het allemaal. Daarmee wonnen we de klasse! Onder zadel ging het voor mijn gevoel iets minder, hij bleef op een moment aan een struik hangen die bovenop hem viel. Op vrijdag vielen de struiken (in potten) ook al om door de wind. Dat vond hij niet zo leuk, maar hij herpakte zich snel. Deze klasse wonnen we ook!

Daarna was de Bridleless. Op zich ging dat prima (na 3 keer oefenen!), maar af en toe wilde hij toch zijn eigen zin doen. Hij bleef redelijk onder controle en als hij weg wilde lopen, dan draaiden we een rondje. Tot groot vermaak van het publiek ging hij bij de waterbak uitgebreid staan drinken! We moesten verder van de jury en naast de waterbak stond een bamboeplant. Je raadt het al....... hoppa een hap uit die plant die hij daarna nog een stuk met zich mee sleepte! Als met al haalden we toch nog de 2e plaats, na een dame die een perfecte proef liet zien zonder hoofdstel.

De Poker Game was een klasse waarbij je je eigen proef mocht maken. Dat ging erg goed, alleen wilde hij bij de waterbak weer liever drinken dan erin en we hadden een flinke aftrek van punten :(. Gelukkig ging hij er op de valreep in. Niet genoeg voor punten, maar wel zodat hij de volgende proef het makkelijker zou doen. We haalden de 4e (en laatste) plaats.

In de Team Challenge mocht hij samen met vriendin Reata. Dat vond hij wel erg leuk! Reata had eerder op de dag het bijltje er helaas bij neergegooid en had andere ideeën over de hindernissen.... Geen idee wat er aan de hand was, maar soms gaat dat zo. De eerste hindernis deed ze perfect en de laatste goed. Lightning had het spelletje door en deed erg zijn best, hij wilde misschien indruk maken op Reata? Samen haalden we een mooie 2e plaats! We hadden ons verkleed, inclusief de paarden, dus het publiek had weer wat leuks te zien.

Er is een filmpje van de team challenge.

Het lijkt erop dat Lightning en ik iets gevonden hebben dat goed bij hem past. We wisten het al tijdens de Farmers Field Trail in 2010, maar daarna zijn we niet weer zoiets tegen gekomen. Hij lijkt het leuk te vinden: hij let heel goed op de obstakels zonder er erg bang van te zijn en lijkt zijn best te doen. Lastig te zeggen natuurlijk, want ik kan zijn gedachten net niet lezen. Ik heb er vaker over geschreven dat Lightning zijn werk niet leuk vindt. Dat is begrijpelijk met al zijn fysieke uitdagingen, maar als je het juiste werk vindt, kan dat ook voor een paard veel voldoening geven, al is dat onbewust. En wat heb ik maar geluk met zo'n betrouwbaar paardje dat alles gewoon doet, met een dosis humor! Ik hou er helemaal niet van om op te scheppen of het mooier voor te doen dan het is, maar hij mag het krediet hiervoor wel krijgen.

Horseman Days - the Blues Sisters

woensdag 7 juni 2017

Misty op het dekstation

Helaas was Misty deze keer niet drachtig en ze moest gisteren meteen daar blijven. Ze mocht weer op dezelfde wei met deels dezelfde merries. Paarden en plannen gaat niet makkelijk samen, want komend weekend is Lightning op wedstrijd en Roxy wil ik niet alleen thuis laten. Misty moet dus uiterlijk vrijdag weer thuis zijn. "Oei", zei de dierenarts.... "dekken gaat pas iets worden voor het weekend en dan kun je haar maandag halen... " Tja, dan heb ik pech.... Ze besloot het er toch op te wagen en Misty kreeg een spuitje om het eitje eerder te laten rijpen. Het zat er al in voor ik me kon bedenken... Niet geschoten is altijd mis, dus we halen haar vrijdagochtend weer op. Ze wordt dan donderdag gedekt en vrijdag nog een keer gecontroleerd en indien nodig gespoeld. Als het niet lukt, volgende keer beter... We hebben nog voldoende voor twee pogingen, dus nog even duimen.

Een  extreem hengstige merrie hoopt dat Misty
verlichting kan brengen en volgt haar overal. Misty vindt de
aandacht wel leuk, haha. 

Vermoeiend


Selfies maken is nog niet ons ding

Misty en Lightning staan op de wei, maar als je
als jong paard moe bent, dan ga je slapen.

Lightning sliep veel de dagen nadat Vicky weg was 

Oefenen zonder hoofdstel

Komend weekend gaan Lightning en ik op wedstrijd, we doen mee aan de Horseman Days en hun Extreme Trail competitie :D. Twee van Lightning's vriendinnen gaan er ook zijn: Lala en Reata. Dat wordt een leuke verassing!

We hebben ons opgegeven voor de Adult level 1 (zowel in hand als onder zadel), de Team Challenge (in hand, met Reata), de Poker Game (je mag zelf je parcours samenstellen, in hand) en de Bridleless (onder zadel). Voor dat laatste wilde ik toch wel even oefenen, we hebben dat ooit pas een keer gedaan...

Ik ging met halsring de bak in, met in mijn achterhoofd dat het ooit buiten in het bos moest kunnen. Op wedstrijd is het immers ook niet zoals thuis. De bak stofte enorm en ik besloot meteen het bos in te gaan. Niet het bos tegenover ons huis (Stammenderbos), want daar stikt het 's avonds van de muggen, maar dan het "enge" Danikerbos (Lightning vindt dat bos eng, geen idee waarom). Ik liet voor de zekerheid wel het hoofdstel onder de ring. Ik dacht dat het zelfs verboden was om zonder hoofdstel met je paard op pad te gaan.

In het bos begon het meteen goed, een paar gillende kinderen bevestigden zijn angst. Er gebeurt dan verder niks, dus we deden gewoon verder. Ik had de teugels nog niet nodig gehad, maar hij reageert dan iets te fel als hij niet helemaal ontspannen is (één been is ook voorwaarts) en zwalkte van links naar rechts in een iets te vlot tempo. Liefst keerde hij om richting huis. Daar liggen veel boomstammen, dus we konden goed oefenen en ik was heel blij met het hoofdstel. Niet omdat hij anders weg zou rennen, maar ik kon vragen met een beenhulp en evt, de ring en dan de teugels pakken. Dat deden we voor mijn gevoel wel 100 keer. Het beterde dan even, maar dan was het weer voorbij. Volhouden... en uiteindelijk gaf hij toe. Meteen luisteren was toch de betere optie.


Maandag oefenden we nog een keer in de bak, ik had een paar obstakels neergelegd en die heel smal gemaakt zodat we ook precies sturen konden oefenen zonder hoofdstel. De weg eromheen was namelijk de gemakkelijkere optie. Uiteraard probeerde hij dat ook, maar ik draaide hem met de ring in een klein cirkeltje zodra hij erlangs wilde. Dat hoefde ik niet vaak te doen!

Daarna gingen we nog een rondje door onze wei (ik had wel het halster weer even omgedaan...), maar hij was super braaf en versnelde niet eens terug de berg op naar huis en richting de anderen.

Hoofdstelloos sidepass! Knap hoor :)

Berg af

Bergop richting huis