zondag 15 oktober 2017

Extreme Trail Competition 7+8 oktober 2017

Tijdens de Horseman Days deden Lightning en ik mee aan onze eerste Extreme Trail wedstrijd. In 2010 deden we mee aan de Farmers Field Trail, ook iets in die richting. We deden pas in april onze eerste oefening in Duitsland en in september de tweede in Bergeijk. Vorig weekend was de tweede en laatste wedstrijd van het seizoen. Er was er nog een in mei, maar toen deden we niet mee. Het was dus zijn eerste seizoen en de Novice werd meteen overgeslagen, terwijl hij in de Western na 15 jaar nog steeds in de Novice zit!

Het is ongelofelijk hoe hij zijn eigen talent heeft ontdekt! Als ik terugkijk, draait hij zijn hoeven niet meer om voor de hindernissen die hij eerst heel moeilijk vond (zoals stoppen op een kleine blok). Nu wordt hij er al slordig in, hij kent het ondertussen wel! Was eerst de hangbrug nog reden om voorzichtig te doen, nu draait hij er 360 graden op om! Het flink heen en weer rollende scatebord was ook niet lastig, zelfs niet toen hij er 3 seconden op stil moest staan. Hij let op en zijn zelfvertrouwen groeit. 

We deden ook weer mee aan de team challenge, samen met een Paint merrie die liefkozend "Monster" werd genoemd. Dat had ik weer... Monster's eigenaar was iets te bescheiden, hun punten verschilden niet veel van elkaar.

Verder hadden we de Amateur Klasse aan de hand en onder zadel (3e en 2e plaats), de Poker Game (maak je eigen proef) waarbij hij helaas van de hangbrug kukkelde en de Surprise Class (2e plaats) waarbij de hindernissen geloot worden. 

Het was bar slecht weer en bij amper 6 graden en regen was het de hele dag buiten staan geen pretje. Toch vloog de tijd en op zondag kwam af en toe het zonnetje uit. Doordat Lightning zo moet opletten, schudt hij bij regen niet eens met zijn hoofd. We maakten nieuwe vrienden (die overigens op zaterdagavond geen reden zagen voor een feestje :( en ik in m'n uppie om 17:00 in de Bierstube van het pension zat) en namen ons voor er volgend jaar weer bij te zijn! 

Hier staat het volledige album


Easy!

Op afstand bestuurbaar

Omdraaien op de hangbrug

The Day After ;)

Gave samenwerking!

Bijschrift toevoegen


Het bubbelbad

Goed opletten!

Duidelijk plezier! 

vrijdag 6 oktober 2017

Leren van elkaar

Je kan een paard niet voordoen hoe ze onder zadel moeten lopen door een ander paard te rijden. Er zijn zelfs studies die twijfelen of paarden überhaupt van elkaar leren (stalondeugden nemen ze namelijk niet van elkaar over). Het is hier echter duidelijk te zien dat ze sommige dingen wel van elkaar leren (buiten paardenlichaamstaal). De kleintjes doen hun "ouders" namelijk na in eetgedrag. Eet de een van de heg, volgt de rest, eet Lightning van de bramenstruiken (met de lippen opgetrokken), doen de kleintjes dat na. Lightning eet ook paardenkastanjes. Misty en Roxy passen ervoor, maar Elsa wilde dat ook proberen.


Spelenderwijs

Laatst had ik een stukje geschreven over het EK waarin ik vooral erg depri was. (Het echte stukje erover moet nog komen, want hij doet toch maar mooi mee tussen al die toppers!) Al snel erna trok een vriendin me uit de put en we gingen leuke dingen doen met de paarden, zowel met Lightning als met de kleintjes. Als vanzelf pakten we Roxy en Elsa en wisselden af hoe het uitkwam, keken bij elkaar af en leerden van elkaar. Het is echt leuk om dat samen te doen. Je kan elkaar tips geven en bij elkaar afkijken.

Roxy vindt samen spelletjes doen erg leuk, al moet er soms wat stoom vanaf: ze draait dan met haar ogen en wordt opdringerig. Dit wordt steeds erger tot ze begint te hopsen ("ik stijger echt hoor!"). Dan heeft ze het even nodig dat je haar vertelt dat dat zo niet werkt en ze wel mag rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan (en weer doorgaan ;)), maar wel in de richting die wij aangeven.

Laatst kreeg ze de singel om. Dit was aanleiding tot een klein verzetmoment van Roxy.

Roxy met singel na acceptatie ervan
Elsa reageert weer heel anders. Als ik straks 100 veulens in de hand gehad heb, zal ik het wel gaan leren. Ze let goed op, maar is erg snel moe. Met Roxy meedoen (we doen niet per se dezelfde oefeningen), is voor haar teveel en te lang. Zeker oefeningen waarbij ze beweegt, vindt ze gewoon niet leuk. Vorige keer (toen Roxy de singel om had), gingen we met haar aan de slag met een doek, Engels dekje en een oude pad en vooral veel kriebels. De oude pad was niet zo leuk, maar dat leerde ze al snel. Daarna was ze er helemaal klaar mee en ging ze snel weer terug naar Misty en Lightning. Roxy bleef nog bij ons hangen. Volgende keer doen we het anders, dan nemen we haar 10 minuten apart. Misschien is het voor haar moeilijk om samen met Roxy te oefenen, ze snapt misschien niet dat wij haar vast hebben. Roxy is namelijk de baas en Elsa moet al de hele dag opletten en aan de kant gaan als laagste in rang.


Helemaal haar kleur!

Kiekkeboe

Inspectie van het trainingsmateriaal

Wat een leuk spelletje, ik ga nog even door!

De rollen zijn omgedraaid ;) 

dinsdag 26 september 2017

Extreme Trail in Bergeijk

Afgelopen zaterdag ging we met Lightning en Lala naar het Extreme Trail Park in Bergeijk. In scherp contrast met het oerdegelijke maar zeer strikte Duitse alternatief dat op een goede 2,5  uur rijden ligt, wilden we deze eens proberen. Het park bevindt zich op een pensionstal en dat was maar goed ook, want het iets minder strikte uitte zich in complete afwezigheid van diegene die het organiseerde en helaas ook de instructrice. Er was blijkbaar een misverstand waardoor ze niet wisten dat we kwamen. Gelukkig gingen ze daar erg soepel mee om en mochten we zelf het park verkennen.

We zijn ondertussen enigszins ervaren, dus we begonnen met een paar relatief makkelijke en veilige hindernissen. Het is zo leuk om te zien dat ze precies snappen dat ze iets met dat obstakel moeten. Ze gaan er niet omheen, maar onderzoeken het en doen pogingen om uit te vinden hoe het moet. In de loop van de dag groeit hun zelfvertrouwen zichtbaar en kun je ook de moeilijkere hindernissen doen. Voor allebei was het "vliegengordijn" wel een hele moeilijke! We moesten ze laten zien dat ze hun neus erdoor konden doen. Het leek wel alsof ze het als een versnipperaar zagen ;).

Het was een hele leuke dag en ik kan er geen genoeg van krijgen :D. We hebben onze sport gevonden! Toch thuis ook maar wat gaan bouwen!

Het was nog mistig bij aankomst, maar het is duidelijk
dat Lightning nog even een teken geeft ;) 


Zelfs achteruit kan!



Atletischer dan we dachten! 


Heel goed opletten!






Het vliegengordijn
Samen op het podium!
Billy (de vader van Elsa) woont hier ook, dus nog even gedag zeggen

Roxy en Lightning op pad


Met Vicky had ik dit ook al een paar keer gedaan tot ze ontdekte dat ze rond ons kon lopen, waarbij ze het leidtouw om mij heen wikkelde. Niet zo handig dus... Met Roxy hadden we al in de bak geoefend, waarbij ze netjes meeliep en alleen in het begin voor Lightning uit liep. Als ze dat deed, liet ik Lightning haar de pas afsnijden richting bakrand, waardoor dat al snel niet meer leuk was.

Nu gingen we voor het eerst zo naar buiten. Het was doodeng natuurlijk en ook ik zit niet 100% ontspannen. Dat moment kwam al snel, want ondanks alle gekkigheid (rolstoelen, kinderwagens, hordes wandelaars, auto's op het veldpad, herten, galopperende paarden en een luid roepende Misty), bleven ze heel kalm. Roxy dacht er niet aan om voorbij mijn voet te gaan (dan kreeg ze een duw tegen haar schouder), maar dat betekent ook dat alleen hun schaduw op de foto staat. Ze kijken allebei richting huis!

Wijze woorden

If you don't like what someone is doing, don't give them your business.

donderdag 7 september 2017

Paardendip

Eigenlijk zou ik horen te schrijven over het EK. Dit is echter mijn (openbaar) dagboek, dus gaat dit stukje over iets dat me bezig hield tijdens het EK en nu nog.

Het EK was de laatste wedstrijd van Lightning. Het wordt steeds moeilijker om hem in goede conditie te houden en toen er dit jaar ook nog kreupelheid door artrose bij kwam, besloot ik dat de prestatiedruk eraf moest. We blijven hem zeker nog rijden, maar zonder dat het in een keurslijf moet voor een wedstrijd. De Extreme Trail blijven we wel doen (ook de wedstrijden), omdat dat fysiek niet zo belastend is.

Het was een mooi afscheid tijdens het EK. We hebben een topweek gehad, qua prestaties. Hij deed ontzettend goed zijn best en we reden onze beste proeven ooit. De rek is er nog niet uit, en toch is het genoeg. Het moment dat ik de laatste proef reed, was erg emotioneel. Niemand was er zich van bewust, iedereen was met zichzelf bezig en ik deelde het moment met Lightning. Toevallig zaten er maar weinig mensen op de tribune en was er zelfs geen applaus. Niet leuk...  

Tijdens de week had ik regelmatig een dip. Zoveel mensen, zoveel paarden, zoveel bekenden, maar wat voelde ik me alleen. Ik ging veel wandelen met Lightning om hem uit die stal te halen, lekker struinen door de bossen en velden en lekker gras eten voor hem. Ondertussen had ik veel te veel tijd om na te denken. Enerzijds voel je geen vermoeidheid doordat je constant onder de adrenaline van de wedstrijd zit, anderzijds ben je op. Ik stelde me voor hoe ik dit in de toekomst met Roxy of Elsa moest gaan doen en zag het niet zitten. Nog steeds niet... Ik krijg het op dit moment niet voor elkaar om de kleintjes te pakken en er iets mee te doen. Geen idee wat me tegen houdt. In mijn hoofd is de stap te groot. Het is ongelofelijk wat ik met Lightning allemaal bereikt heb (voor mij dan) en daar ben ik heel blij mee, maar het maakt dat ik er als een berg tegenop zie om die reis met een ander paard te ondernemen. De verkoop van Vicky was uitstel van executie, ook al was ik met haar al een heel eind op weg.

Ondertussen heb ik bedacht dat het een oplossing is om een paardenmaatje te zoeken. Iemand die het leuk vindt om samen te trainen, naar de les en naar wedstrijden/evenementen te gaan. Iemand die me uit mijn stoel trekt en me over die drempel helpt.  


Eerlijk gezegd denk ik gewoon dat ik er niet klaar voor ben om de samenwerking met Lightning te stoppen en hem met pensioen te doen. "Ja, maar je hebt leuke en veel betere jonge paarden staan". Klopt, maar zover ben ik nog niet... En misschien is hij wel echt mijn "once in a lifetime horse" en rij ik geen andere meer.... Zoals ik al zei: paardendip...


vrijdag 25 augustus 2017

Yeahaaaaaaaaaaaaa!

Vanmiddag vertrekken we naar het EK in Kreuth!

Gisteren nog naar de keuring voor de exportpapieren, vergeet ik zijn paspoort :(. Als ik straks mijn paard maar niet vergeet....

We zijn er klaar voor :D.

vrijdag 18 augustus 2017

Langzaam maar zeker...

... gaat het beter.

Elsa trekt zich als het even kan aan Misty op en die vindt dat prima. Ik heb Roxy niet meer zien zogen, dus dat is meegenomen (ik had er wel op gehoopt dat ze ermee zou stoppen door al het gedoe en dat is gelukt - elk nadeel hep z'n voordeel).

Foto van het scherm van de camera in de stal
Elsa mag sinds woensdag ook in de stal slapen en durft dat ook te doen. Ze hadden het allemaal wel even nodig, want ze lagen/stonden er de hele ochtend!

Ze snapt dat ze bij de anderen in de buurt moet blijven, maar niet te dicht en wel blijven opletten!

Lightning is nog een beetje onrustig als het om het hooi gaat, maar dat had hij eigenlijk alleen niet toen hij samen met Roxy stond. Het is meer een duo-paard in plaats van een kuddepaard.

dinsdag 15 augustus 2017

Elsa begint te wennen

Afgelopen vrijdag kwam Misty weer thuis van het dekstation. Ik zette haar bij Lightning in de weide (Roxy en Elsa stonden nog in een aparte wei, samen met Lightning ging nog niet), maar ze ging meteen gras eten. Lightning was erg enthousiast en de kleintjes kwamen ook een kijkje nemen aan het hek. Misty toonde geen interesse en at vrolijk verder. Na een tijdje ging ze toch maar even ruiken aan Elsa waarop Roxy zich ertussen gooide. Misty begroette haar dochter met een 'hiiiiii'. Mooi, hopelijk laat ze Roxy nu niet meer zogen, dat zou een bonus zijn.



Zaterdag waren ze allemaal rustig en ik zette ze samen op de weide. Dat ging goed. Elsa ging even bij Misty kijken, maar mocht niet te dichtbij komen. Verder deed Misty niks. Ook met Lightning ging het goed, al zijn hij en Roxy af en toe nog fel. 's Nachts gingen ze nog apart, ik durfde ze niet zonder toezicht samen te laten. Zondag gingen ze weer samen in de wei en zo lopen ze nu nog. In de paddock waar wat minder plaats is en ook hooi (dus concurrentie) is het nog wat dringen, maar het is te doen. De bakken staan ver genoeg uit elkaar en zodanig opgesteld dat ze altijd weg kan.

Ondertussen begint Elsa langzaam te leren dat ze op een bepaalde afstand van haar nieuwe kudde moet blijven. Haar ervaringen tot nu toe vertellen haar om heel dichtbij te gaan, zoals ze dat bij haar moeder mocht. Ze probeert steeds weer of een van de nieuwe vrienden deze rol op zich wil nemen, maar dichter dan een meter of 5 mag ze niet komen. Zo zie je dat paardentaal ook voor paarden aangeleerd gedrag is. Zondag ging het de andere kant op, bleef ze zo ver van ze af dat ze de rest kwijtraakte. Dat werkt ook niet... Ze begint ook te snappen dat er bepaalde benarde situaties zijn waar ze beter niet in zit, zoals tussen de muur en een ander paard gaan staan, water drinken zonder op te letten, etc. Ze is erg moe van het constant te moeten opletten, maar het zal snel een gewoonte worden.

donderdag 10 augustus 2017

Elsa arriveert


Afgelopen zaterdag kwam Elsa aan. De fokker had haar samen met een kleine pony op de trailer gebracht en de reis ging goed. Elsa maakte aan het hek kennis met een heel nieuwsgierige Lightning en Roxy (Misty is nog steeds op het dekstation).

Kennis maken aan het hek
Onze ervaring van twee jaar geleden toen een logeerveulentje kwam, hadden we nog goed in het geheugen en ik wist wat Lightning vond van veulens van andere hengsten (hij weet niet dat Roxy zijn veulen niet is, ze is immers bij ons geboren). Zoals het een echte hengst betaamt, verdedigt hij zijn kudde en jaagt indringers weg. We zetten hem dus in een andere weide en lieten Roxy en Elsa samen. Dat ging erg goed. Omdat Lightning langs het hek zo nieuwsgierig stond te kijken, zagen de omstanders het kwaad er niet van om ze samen te laten. Vijf minuten later hadden zij ook gezien dat Lightning niet altijd lief is. Helaas had Roxy ontdekt dat ze Elsa weg kon jagen :(.
Ze staan sinds zaterdagavond in de paddock die ik in tweeën heb gedeeld. Lightning aan een kant, Roxy met Elsa aan de andere kant. Aan de ene kant jaagt Roxy nog steeds achter Elsa aan, maar het is te doen en zo wennen ze hopelijk snel aan elkaar. Het is vooral de concurrentie die Roxy voelt. Elsa mag geen water drinken en niet naar Lightning kijken. Samen slapen in de stal kan wel en samen hooi eten ook, en er zijn 4 bakken op gepaste afstand als Roxy zich bedenkt. Arme Elsa zit wel helemaal onder de beten en verschuilt zich letterlijk achter ons als we erbij zijn. Haar alleen zetten vind ik ook geen optie.

Voldoende ruimte tussen de hooibakken

Voermandjes: eerste keer! Paarden
hoeven hier echt niet aan te wennen!


Samen slapen in de stal, op maandagochtend

Op de wei (Lightning apart)
De eerste paar dagen zette ik ze 's nachts op de weide (overdag breken ze de tent af door de vliegen), maar ze zijn zo gewend dat ze zelf mogen kiezen dat ze tegen de ochtend hun slechte humeur op Elsa uitkuurden (ook al stond Lightning apart). Nu zet ik ze maar steeds een paar uurtjes erop.

In de paddock gaat het inmiddels heel goed met Elsa en Lightning (mits ze er even naast mag van Roxy). Gisteravond besloot ik ze samen in de weide te laten. Dat ging super, tot ze een uur later bedacht hadden dat ze die kleine maar met z'n tweeën moesten opvreten :(. Helaas....
Lightning vindt het zo prima
Gisteravond samen in de weide toen het nog goed ging...
Nu staan ze weer in de gescheiden paddock. Morgen komt Misty weer naar huis en hopelijk brengt die wat stabiliteit in de bende. Ze gaat eerst bij Lightning zodat ik kan zien hoe ze reageert. Ik ben een beetje bang voor Roxy's reactie, die nogal enthousiast kan zijn als ze haar moeder ziet.


Ik wil toch wel even vermelden dat we erg blij met haar zijn! Ze is voor mij in ieder geval erg welkom! Als mensen me vragen waarom paarden zo fel zijn op de veulens en niet zo erg op oudere paarden, dan vraag ik ze om zich voor te stellen dat ze een nieuwe collega krijgen. Dat is soms leuk, soms niet en je kunt ze meestal niet kiezen, maar je went er wel aan. Stel dat er iemand een tweejarige peuter bij je dumpt? Dan piep je wel anders! In de natuur zou Elsa nog bij haar moeder lopen (ze is 7 maanden oud) en pas als jaarling of tweejarige naar een andere kudde overlopen. Voor een kudde vormt zo'n kleintje zonder moeder een bedreiging omdat ze nog niks toevoegen en alleen maar de zwakheid vergroten.

zondag 9 juli 2017

Op bezoek bij Elsa


We hebben een beetje geoefend met aanraken, voetjes optillen, wijken, meelopen, etc. Vooral stilstaan en kriebelen is een goed plan :D. We leren elkaar een beetje kennen.

dinsdag 4 juli 2017

Les met Roxy

Ook Roxy moet eraan geloven om op vreemde plaatsen te komen. Roxy is van nature snel bang, maar wordt niet extreem in haar gedrag. Ik begin langzaam zelf ook aan het idee te wennen, want het is elke keer ook een hoop stress om die kleintjes aan van alles te laten wennen.

We gingen met haar naar de ruiterclub in Houthem, naar de westernles. Ze liep zo de trailer in en liet zich (al hinnikend) rustig vervoeren. Eenmaal daar ging het wel, maar de zenuwen bouwden zich langzaam op. Ik probeerde haar een beetje bezig te houden, maar daar doe ik toch iets niet helemaal goed, want de spanning bleef stijgen tot ze plofte en ik een been langs mijn hoofd zag vliegen. Bij de vorige wandeling merkte ik al dat ze steeds dichter in mijn ruimte kwam en om deze reden is dat dus niet gewenst ;).
Knuffel, knuffel, ik ben het zelf schuld....


Waar is haar aandacht?
In de les kon ze ook totaal de aandacht niet bij me houden. Het was ook erg spannend, ze zag nergens paarden, maar ze hoorde ze wel. In het begin ging het even wat stroef en ik had de vlag nodig om haar op afstand te houden zodat ze niet over me heen liep. Doen alle jonge paarden dat of is dat iets dat ik ongemerkt toelaat? Ik denk het laatste....

Op een gegeven moment hadden de instructrice en ik een helder moment. Roxy gaat voor de vlag aan de kant, niet voor mij! Toen zijn we eraan gaan werken dat ze dat ook voor mij deed. Ik had even nodig, maar het lukte wel. Dan merk ik dat ik aarzel om een paard fysiek op z'n plek te zetten (uiteraard zonder aan ze te komen, dit klinkt zo wel erg agressief) en daardoor (alweer en nog steeds) te voorzichtig en dus onduidelijk ben. Het was fijn om te voelen dat ik het wel kon, want het is best frustrerend dat het steeds niet lukt om iets gewoon te doen met de paarden.

Het heeft thuis ook zijn uitwerking en ze gaat beter aan de kant bij het voeren en als ik in de weide aan het werk ben.