woensdag 28 juni 2017

Elsa

Een tijdje geleden schreef ik over de wens als fokker om wat vers bloed in de kudde te hebben en dat we zijn gaan kijken bij een mooie fokmerrie die we uiteindelijk niet kochten.

Billy was onze hengst in mijn vorig leven. Hij was toen van een goede vriend, maar stond bij ons op stal en werd door ons gereden en op wedstrijd uitgebracht. Hij was een prachtige atletische hengst met een stapel NRHS verdiensten, AQHA punten en ROM's en nog een stapel titels. Hij raakte vlak voor de WEG in Kentucky geblesseerd en stond daarna alleen nog maar eenzaam in de enige box in een stoffige binnenbak. Ik kon aan de situatie niks veranderen (behalve de eigenaar melden dat dit wel heel erg tegen de natuur van het paard in ging) en besloot er niet meer bij op bezoek te gaan.

Uiteraard hield ik zijn facebookpagina wel in de gaten en in januari van dit jaar werd er ergens een wel heel bijzonder veulen geboren! Een zwart merrieveulen met hoge witte benen en een witte bles. De moeder was echter bruin en Billy ook. Hoe kon dat nou? Billy is een Quarter Horse en een reiner, dus ik had verder nooit serieus naar zijn veulens gekeken, want wat zou ik nu met een Quarter/reiner moeten?? Dit veulen zou ook voor Paint registratie in aanmerking komen, maar ik liet het toch voor wat het was, paarden genoeg in de tuin....

Bij de keuring van Vicky werden er een serie röntgenfoto's gemaakt, dus de dierenarts en ik stond wat te kletsen en ik vroeg naar zijn fokkerij. Hij fokte namelijk reiningpaarden. "Welke hengsten gebruiken jullie zoal", vroeg ik. "Die, en die, en die, Blue Quick Command, en die, en die....". "Blue Quick Command"????????? (Dat is Billy's officiële naam.) "Ja, ken je die?" "Nou òf ik die ken!".

Ik legde uit hoe het zat en vertelde van het bijzondere veulen dat Billy had. De dierenarts haalt zijn telefoon naar boven en laat een foto zien van het veulen: "bedoel je deze?". Je kunt je mijn verbazing wel voorstellen toen bleek dat hij dat veulen gefokt had; wat een toeval! "Ze is te koop", zei de dierenarts. "Ja, dat zal best". Dat kan ik toch nooit betalen, dacht ik bij mezelf en liet het erbij. Hij legde wel nog uit dat de moeder die erbij liep (de bruine merrie) een draagmerrie was en de biologische moeder een cowhorse, zwart met witte benen en een bles. Aaaaaaaaaaah, vandaar!

Een paar weken later toen we toch bij de fokmerrie gingen kijken, trok ik de stoute schoenen aan en benaderde ik de vrouw van de dierenarts die zorgde voor de fokkerij. Ik vroeg of ik haar mocht komen bekijken en wat de vraagprijs was. We gingen kort daarop kijken en de prijs was even hoog als de fokmerrie. Dat viel mee....

Bij het bezoek bleek dat het bijzondere veulen in het echt net zo bijzonder was. Ze heeft een pittig maar redelijk beheerst en vriendelijk karakter en een bijna perfecte bouw met krachtige bewegingen. Haar naam is Elsa.

1e keer op bezoek: verkocht!



Normaal gezien zou ik geen veulen willen dat in januari geboren was omdat die in hun stal opgroeien de eerste maanden van hun leven. Gelukkig dachten zij er net zo over en was januari niet gepland. De moeder was in maart al op natuurlijke wijze hengstig en zowel die dekking als de embryotransfer waren in een keer raak. Voeg daarbij dat ze enkele weken vroeger dan gepland geboren werd en je veulen is van eind januari. Zij wilden dat ze gewoon op de wei kon, en dus kreeg ze een dekentje om :). Zo mag ik het horen!

In de schuilstal in de weide


Een kleine wond op de kogel;
beter iets te veel verband dan te weinig ;).
De kracht in haar beweging is duidelijk!













Afgelopen zaterdag gingen we nog een keer kijken en werd de koop definitief. Elsa komt in september naar ons :D. Het lijkt kort nadat Vicky verhuisd is, maar zo'n kans wilde ik niet laten lopen. Soms zijn beslissingen niet logisch...

Zaterdag zijn we ook nog even bij Billy zelf gaan kijken. Gelukkig gaat het de oude vent goed. Hij woont nu op een gewone pensionstal en is gecastreerd waardoor hij zijn rust heeft gevonden. Hij mag samen met zijn zoon Bucky op de weide en ik ben erg blij dat het goed met hem gaat.

Billy

Haar biologische moeder

donderdag 15 juni 2017

Horseman Days - Bridleless class

Het begin: hij vindt die letter (rechtsonder in de foto) maar niks
en ik krijg hem er niet bij. Dat begint al goed :(. 

Het volgende obstakel gaat wel prima, al is hij wat gehaast
door de spanning van de vorige hindernis.

Hij herpakt zich snel en is weer stuurbaar.

Dit kleine blokje gaat perfect.

Het beroemde "watermoment"


Deze vond hij erg moeilijk en hij liep er ook aan de hand naast.

De mooiste waaier die hij ooit deed: perfect in
het midden en zonder aantikken!

De mooie facebook foto

Maar hij stapt er toch vanaf!

Deze gaat heel netjes!

Opluchting op mijn gezicht: we zijn klaar! 

Horseman Days

Afgelopen weekend waren Lightning en ik op de Horseman Days, een groot horsemanship evenement in de Peel. Vrijdag hadden we eerst een les en zaterdag onze klassen. Zijn vriendinnetjes Reata en Lala waren er ook, dus dat was dubbel feest.

Op de dag van aankomst was het erg stressen omdat de les om 12:00 begon en ik eerst 's morgens Misty nog op het dekstation moest ophalen. Op de een of andere manier is dat gelukt en waren we er bijna op tijd. Dan heb ik steevast mijn "waarom doe ik ons dit aan??" moment, gevolgd door het "er komt een moment waarop ik dit leuk ga vinden, maar wanneer?"




Helaas kwam de regen met bakken uit de lucht, maar dat mocht de pret niet drukken. Lightning moest zich erg concentreren op de obstakels en dan is het hoofdschudden veel minder. De les ging heel goed, al konden we niet alle obstakels oefenen.

Al onze klassen waren op zaterdag. Het was gelukkig prachtig weer en met goed gezelschap vloog de tijd om. Alle klassen waren achter elkaar gepland, maar het is niet fysiek belastend, dus dat was geen probleem. Het was ook allemaal niet belangrijk wat je aan had en hoe je paard erbij liep: erg relaxed dus in vergelijking met een Western Show waar ik let op elk spatje vuil!

We begonnen met de Volwassenen niveau 1 in de hand en daarna onder zadel. In Hand ging soepel, al waren sommige hindernissen een beetje scheef, hij deed het allemaal. Daarmee wonnen we de klasse! Onder zadel ging het voor mijn gevoel iets minder, hij bleef op een moment aan een struik hangen die bovenop hem viel. Op vrijdag vielen de struiken (in potten) ook al om door de wind. Dat vond hij niet zo leuk, maar hij herpakte zich snel. Deze klasse wonnen we ook!

Daarna was de Bridleless. Op zich ging dat prima (na 3 keer oefenen!), maar af en toe wilde hij toch zijn eigen zin doen. Hij bleef redelijk onder controle en als hij weg wilde lopen, dan draaiden we een rondje. Tot groot vermaak van het publiek ging hij bij de waterbak uitgebreid staan drinken! We moesten verder van de jury en naast de waterbak stond een bamboeplant. Je raadt het al....... hoppa een hap uit die plant die hij daarna nog een stuk met zich mee sleepte! Als met al haalden we toch nog de 2e plaats, na een dame die een perfecte proef liet zien zonder hoofdstel.

De Poker Game was een klasse waarbij je je eigen proef mocht maken. Dat ging erg goed, alleen wilde hij bij de waterbak weer liever drinken dan erin en we hadden een flinke aftrek van punten :(. Gelukkig ging hij er op de valreep in. Niet genoeg voor punten, maar wel zodat hij de volgende proef het makkelijker zou doen. We haalden de 4e (en laatste) plaats.

In de Team Challenge mocht hij samen met vriendin Reata. Dat vond hij wel erg leuk! Reata had eerder op de dag het bijltje er helaas bij neergegooid en had andere ideeën over de hindernissen.... Geen idee wat er aan de hand was, maar soms gaat dat zo. De eerste hindernis deed ze perfect en de laatste goed. Lightning had het spelletje door en deed erg zijn best, hij wilde misschien indruk maken op Reata? Samen haalden we een mooie 2e plaats! We hadden ons verkleed, inclusief de paarden, dus het publiek had weer wat leuks te zien.

Er is een filmpje van de team challenge.

Het lijkt erop dat Lightning en ik iets gevonden hebben dat goed bij hem past. We wisten het al tijdens de Farmers Field Trail in 2010, maar daarna zijn we niet weer zoiets tegen gekomen. Hij lijkt het leuk te vinden: hij let heel goed op de obstakels zonder er erg bang van te zijn en lijkt zijn best te doen. Lastig te zeggen natuurlijk, want ik kan zijn gedachten net niet lezen. Ik heb er vaker over geschreven dat Lightning zijn werk niet leuk vindt. Dat is begrijpelijk met al zijn fysieke uitdagingen, maar als je het juiste werk vindt, kan dat ook voor een paard veel voldoening geven, al is dat onbewust. En wat heb ik maar geluk met zo'n betrouwbaar paardje dat alles gewoon doet, met een dosis humor! Ik hou er helemaal niet van om op te scheppen of het mooier voor te doen dan het is, maar hij mag het krediet hiervoor wel krijgen.

Horseman Days - the Blues Sisters

woensdag 7 juni 2017

Misty op het dekstation

Helaas was Misty deze keer niet drachtig en ze moest gisteren meteen daar blijven. Ze mocht weer op dezelfde wei met deels dezelfde merries. Paarden en plannen gaat niet makkelijk samen, want komend weekend is Lightning op wedstrijd en Roxy wil ik niet alleen thuis laten. Misty moet dus uiterlijk vrijdag weer thuis zijn. "Oei", zei de dierenarts.... "dekken gaat pas iets worden voor het weekend en dan kun je haar maandag halen... " Tja, dan heb ik pech.... Ze besloot het er toch op te wagen en Misty kreeg een spuitje om het eitje eerder te laten rijpen. Het zat er al in voor ik me kon bedenken... Niet geschoten is altijd mis, dus we halen haar vrijdagochtend weer op. Ze wordt dan donderdag gedekt en vrijdag nog een keer gecontroleerd en indien nodig gespoeld. Als het niet lukt, volgende keer beter... We hebben nog voldoende voor twee pogingen, dus nog even duimen.

Een  extreem hengstige merrie hoopt dat Misty
verlichting kan brengen en volgt haar overal. Misty vindt de
aandacht wel leuk, haha. 

Vermoeiend


Selfies maken is nog niet ons ding

Misty en Lightning staan op de wei, maar als je
als jong paard moe bent, dan ga je slapen.

Lightning sliep veel de dagen nadat Vicky weg was 

Oefenen zonder hoofdstel

Komend weekend gaan Lightning en ik op wedstrijd, we doen mee aan de Horseman Days en hun Extreme Trail competitie :D. Twee van Lightning's vriendinnen gaan er ook zijn: Lala en Reata. Dat wordt een leuke verassing!

We hebben ons opgegeven voor de Adult level 1 (zowel in hand als onder zadel), de Team Challenge (in hand, met Reata), de Poker Game (je mag zelf je parcours samenstellen, in hand) en de Bridleless (onder zadel). Voor dat laatste wilde ik toch wel even oefenen, we hebben dat ooit pas een keer gedaan...

Ik ging met halsring de bak in, met in mijn achterhoofd dat het ooit buiten in het bos moest kunnen. Op wedstrijd is het immers ook niet zoals thuis. De bak stofte enorm en ik besloot meteen het bos in te gaan. Niet het bos tegenover ons huis (Stammenderbos), want daar stikt het 's avonds van de muggen, maar dan het "enge" Danikerbos (Lightning vindt dat bos eng, geen idee waarom). Ik liet voor de zekerheid wel het hoofdstel onder de ring. Ik dacht dat het zelfs verboden was om zonder hoofdstel met je paard op pad te gaan.

In het bos begon het meteen goed, een paar gillende kinderen bevestigden zijn angst. Er gebeurt dan verder niks, dus we deden gewoon verder. Ik had de teugels nog niet nodig gehad, maar hij reageert dan iets te fel als hij niet helemaal ontspannen is (één been is ook voorwaarts) en zwalkte van links naar rechts in een iets te vlot tempo. Liefst keerde hij om richting huis. Daar liggen veel boomstammen, dus we konden goed oefenen en ik was heel blij met het hoofdstel. Niet omdat hij anders weg zou rennen, maar ik kon vragen met een beenhulp en evt, de ring en dan de teugels pakken. Dat deden we voor mijn gevoel wel 100 keer. Het beterde dan even, maar dan was het weer voorbij. Volhouden... en uiteindelijk gaf hij toe. Meteen luisteren was toch de betere optie.


Maandag oefenden we nog een keer in de bak, ik had een paar obstakels neergelegd en die heel smal gemaakt zodat we ook precies sturen konden oefenen zonder hoofdstel. De weg eromheen was namelijk de gemakkelijkere optie. Uiteraard probeerde hij dat ook, maar ik draaide hem met de ring in een klein cirkeltje zodra hij erlangs wilde. Dat hoefde ik niet vaak te doen!

Daarna gingen we nog een rondje door onze wei (ik had wel het halster weer even omgedaan...), maar hij was super braaf en versnelde niet eens terug de berg op naar huis en richting de anderen.

Hoofdstelloos sidepass! Knap hoor :)

Berg af

Bergop richting huis

woensdag 31 mei 2017

Afwisseling (en principes van de fokker)

Een van de dingen die me in onze kleine kudde opvielen was de eenheid die de dames vormden. Het was Misty+Vicky+Roxy en dan iets erbuiten Lightning. Niet dat hij buitengesloten werd, maar de familieband van de dames was op afstand te zien. In natuurlijke kuddes worden de jonge merries weggekaapt door andere hengsten. Bij ons staat er een hek omheen, dus gaat dat niet. Dit is een van de redenen om jonge paarden te verkopen, en hoe jammer dat soms ook kan zijn, je merkt dat het de kudde goed zou doen als er wat vers bloed tussen zou lopen. Ik had verwacht dat Lightning en Roxy Vicky erg zouden missen, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik heb Lightning zelfs nog niet eerder zo zien slapen.

Vanwege dat verse bloed ging ik vorig jaar in april bij een fokmerrie kijken. Prachtig paard, mooie bloedlijnen.... Ik aarzelde en deed het niet. Het zou een vijfde paard zijn en het was teveel. Enkele maanden later, toen Roxy verkocht zou zijn, aarzelde ik weer en kocht haar weer niet. Nu Vicky verkocht is, gingen we toch weer kijken en.... kochten haar uiteindelijk niet.

Het was nog steeds een prachtig paard en als ik dit opschrijf vraag ik me serieus af waarom ik het steeds weer niet doe! Zo erg was het toch niet? Ik ga het proberen uit te leggen....

Een belangrijke reden was vorig jaar omdat het teveel paarden zouden worden. Ze stond daar op een extreem kleine paddock (5x5m) of in een kleine stal, maar ze zou net als alle andere fok- en jonge paarden in de zomer naar de weide gaan. Ik nam aan dat die iets verderop lag, want ook de merries met de jonge veulens stonden in stallen. Toen we nu weer gingen kijken, stond de merrie nog steeds in de stal/paddock. Ze had als jaarling een blessure gehad (waar ze overigens geen last meer van had) en ze durfden het niet aan om haar op de weide te zetten. Ze had dus al bijna twee jaar geen ruimte meer gehad. Dat brak mijn hart ter plekke. Enerzijds ben je dan geneigd om haar daar weg te halen, maar voor hetzelfde geld koop ik een paard bij een fokker die daar wel goed op let. Ik beloon deze liever!

De fokker zal het ongetwijfeld goed bedoelen en voorzichtig willen zijn, maar ze heeft geen idee hoeveel ze het paard tekort doet. De jonge paarden die niet gereden werden stonden wel op de weide, dus het was de pech van deze merrie dat ze ooit wat had. De fokmerries stonden in de stal tot ze drachtig waren en de rijpaarden stonden daar ook altijd. De weide ligt trouwens tegenover hun huis... Toen was er nog de vraag: "hoe bracht ik die boodschap over"? Enerzijds kun je er moeilijk iets van zeggen en wil je niemand beledigen, anderzijds als je niks zegt dan verandert er zeker niks. Ik denk dat het gelukt is om het diplomatiek te brengen.

Mocht er iemand zijn die ons graag verbeterpunten aandraagt, dan staan wij daar uiteraard open voor!

Het is uiteindelijk een stukje geworden over "koop alleen een paard bij een fokker die dezelfde principes heeft als jij", maar de voorzichtige wens voor wat vers bloed in de kudde is er nog steeds. Het wordt vervolgd...

dinsdag 30 mei 2017

Vicky in Oostenrijk

Vandaag heb ik een album gemaakt van alle foto's van Vicky, nou ja, bijna alle... Jeetje, wat hebben we veel meegemaakt en gedaan de afgelopen twee jaren en dan is ze ineens weg! We zien je vast weer snel, Vicky, de wereld is maar klein.

Vicky in haar nieuwe huis

woensdag 24 mei 2017

Vicky naar Oostenrijk

Vandaag breekt een nieuwe fase aan in het leven van Vicky. Als tweejarige merrie gaat ze haar geboortekudde verlaten en gaat verhuizen naar Oostenrijk! Ik heb haar net alleen naar het transportbedrijf in Echt gebracht. Alleen geladen, zelf gereden, alleen uitgeladen. "Kan die dat?", zei de medewerkster verbaasd. Wat heeft Vicky veel geleerd en wat is ze nu braaf! Zo laat ik haar met een gerust hart over aan de volgende eigenaar die haar een vergelijkbaar huis gaan geven als dat ze hier heeft.




Met Roxy aan de wandel

Maandag hebben Roxy en ik de derde wandeling gemaakt. Mochten mensen in Zuid- en Midden-Limburg denken: "wat hoor ik toch"? "Ja dat is Roxy". Ze maakt flink wat kabaal en laat de paarden in de weide omtrek weten dat zij er ook is in de hoop dat het thuisfront antwoord geeft.

Als we tegenover ons huis het bos in lopen, dan hoort het thuisfront haar niet en geeft dus ook geen antwoord (Misty was uit logeren bij het dekstation en dat is de enige die haar uit zichzelf roept). De paarden beneden aan de berg hoorden haar wel (en gaven ook antwoord), dus dat was onze uitdaging voor de tweede wandeling. De koeien waren al niet meer eng ;). Op de terugweg kwamen nog een stel kinderen op de fiets langs en kwamen we nog paarden tegen. Daar wilde ze toch wel héél graag mee op pad, maar ze blijft zo gemakkelijk luisteren dat niemand onder de indruk is. Eenmaal thuis bleef ze bij me staan voor een knuffel, toch een heel verschil met de eerste keer.

Bij de derde wandeling besloot ik op het plateau te blijven. Het bos is geen doen met alle insecten op het moment. Daar is wel wat meer verkeer, dus we zouden zien hoe het zou gaan. In het begin was ze nog wat voorzichtig, maar na de 20e auto maakte het zelfs niet meer uit als die van achteren kwamen. We kwamen nog fietsers tegen, grote honden en andere paarden. Deze keer waren die interessant, maar ze reageerde niet meer zo fel en we bleven even staan om ze te bekijken. Deze wandeling was ook iets langer zodat het haar de gelegenheid gaf om zich eraan over te geven en te ontspannen.

Hier lopen we over het fietspad langs de weg.
Haar hoofd hangt ter hoogte van mijn heup in
plaats van boven me uit te steken. 


donderdag 18 mei 2017

Kleine wandeling

De eerste wandeling met Roxy alleen... Arme meid, wat was ze gespannen. Piafferen kan ze alvast en toen er twee nieuwsgierige koeien kwamen kijken was ze al zo gespannen dat het niet meer erger kon. Ze bleef haar best doen om te luisteren, maar ik had het idee dat dat haar alleen maar meer spanning gaf om óók nog op mij te moeten letten. Vanavond weer, hoe vaker ze het doet, hoe makkelijker het wordt.


woensdag 17 mei 2017

Nog meer spannende tijden!

Ik loop al maaaaaaanden te twijfelen of ik een van beide meisjes zal verkopen.... De zusjes, de hele familie eigenlijk, zijn zo leuk samen en ze groeien zo mooi op, maar........ het lukt me onvoldoende (vind ik) om ze de training en aandacht te geven die ze nodig hebben. Uiteindelijk kan ik maar op een paard tegelijk rijden. En welke verkoop ik dan? Vicky is rustiger en kijkt bijna nergens van op. Nog een jaartje oefenen en ze is bombproof. Die ongevoeligheid is makkelijk, maar ook een nadeel, want ze kan zomaar besluiten ook op mij niet te reageren. Roxy is juist heel erg gevoelig, wat ook een voordeel en nadeel tegelijk is. Ze schrikt best snel, maar reageert alsof ze 10 kilo weegt. Vicky lijkt me wat sterker van gestel, Roxy beweegt wat soepeler. Tja..... Uiteindelijk gaan ze beiden hun training nodig hebben en vind ik ze allebei erg leuk.

Ze stonden niet te koop en net op de dag dat ik hardop zei dat het maar eens concreet moest gaan worden dat er eentje een ander huis kreeg, melde zich iemand spontaan: "of Roxy te koop was?" "Euh, ja, Roxy of Vicky". Laat de potentiële koper dan maar kiezen als ik het niet kan. Van beide meisjes heb ik alle informatie doorgestuurd en om een lang verhaal kort te maken, kwamen ze kijken. Had ik er al bij gezegd dat ze in Oostenrijk wonen?

Vanaf de foto's, video's en ander info, kozen ze in eerste instantie voor Vicky. Vicky?? Iedereen viel toch op Roxy?? Op 22 april haalde ik ze van het vliegveld en de klik met Vicky was er meteen. Het was ook wederzijds. Niet dat Vicky daar moeilijk over doet, maar Roxy bleef uit de buurt.Op zaterdag en zondag brachten ze veel tijd met haar door en Vicky toonde zich op haar best, ware het niet dat ze begon te hoesten en er dikke witte klodders uit haar neus kwamen :s. De koop werd toch gesloten, maar ze moest uiteraard beter zijn en eerst gekeurd worden.

We vonden een dierenarts die Duits sprak, maar deze was er bij voorbaat al van overtuigd dat alle Quarters stuk waren. Hij wilde ook een endoscopie maken voor de verkoudheid. Dit voelde niet zo lekker, en we zochten en vonden een andere die iets pragmatischer te werk ging zonder gebreken te negeren. Dit alles nam heel wat tijd in beslag, buiten dat de verkoudheid leek te blijven hangen (het bleek een irritatie te zijn van slecht hooi), en uiteindelijk werd ze vorige week woensdag met vlag en wimpel goedgekeurd!

Voor mij was de druk nog niet van de ketel, eerst zien, dan geloven... Het duurde nog een paar dagen voor de resultaten bij de kopers waren, die ze nog eerst met hun dierenarts door wilden nemen. Het weekend ging eroverheen, maar gisteren kwam er verlossend antwoord. Ondertussen werd ook een contract opgesteld en de contacten met vervoerders werden concreter.

Gisteren kreeg ik nog even een paniekaanval toen ik ging opzoeken wat ik voor export allemaal moet regelen. Ik zal jullie de details besparen, maar de instructies waren 12 pagina's lang, met maagzweer inbegrepen! Ze hadden namelijk een vervoerder uit Hongarije uitgezocht, waarbij ik zelf voor de documenten moest zorgen. Dat bleek een bijna onmogelijke opgave en ook nog een kostbare. Hopelijk kiezen ze voor een Nederlandse vervoerder die voor alle rompslomp zorgen, maar dat wachten we nog even af.

Op dit moment is het contract rond, maar nog niet getekend. Voor mij kan er nog van alles gebeuren, maar dat is dan zo. Wat een stress levert het allemaal op door de constante onzekerheid. Nog even volhouden. Met een beetje geluk wordt ze volgende week opgehaald.


Dit klinkt allemaal heel zakelijk, maar het gaf wel ruim de tijd om aan het idee te wennen. Tijdens hun bezoek kreeg ik regelmatig een knoop in mijn maag: "wat als ze Vicky kopen?" Het zijn echter hele leuke mensen die weten wat ze doen en ze gaat er een mooie toekomst tegemoet, dezelfde toekomst als ze hier ook zou hebben. Ze hebben meerdere Paints: voor elk familielid nu één. Ze showen af en toe en fokken af en toe. Ze hebben een biologische pensionstal en besloten spontaan, na het zien van hoe wij onze paarden houden, om hun eigen paarden naar de loopstallen te verhuizen. Vrije beweging, weidegang en sociaal contact is voor hun ook een voorwaarde.

Wordt vervolgd...