Ora's eerste keer de weg op

Afgelopen zondag hadden Marc en ik Ora weer getraind. We waren wel langzaam klaar ermee... ze loopt netjes mee, draven lukte ook al na een paar keer proberen en ze wijkt netjes voor druk. Veel meer wil ik haar op dit moment niet leren, een nieuwe eigenaar mag beslissen wat ze met haar willen doen. Het belangrijkste vind ik dat ze goede manieren heeft en dat je met haar kan omgaan. Wat ze nu leert vergeet ze nooit meer en we zijn dagelijks in contact met haar.

Toen Janka en Furi een ritje gingen maken, leek het mij een goed idee om met Misty en Lightning (gereden door mijn zusje die nog nooit zelfstandig op een paard gezeten had) mee te gaan. Ora moest dan ook mee :D. Dit is het resultaat...

De eerste meters probeerden we haar nog met de groep te beschermen, maar daar moest ze niks van weten. Zelfverzekerd als ze is, wilde ze voorop.

Ora voorop!

Ze wordt zo snel groot

De video: bij ons in de straat is het altijd een drukte van jewelste op een zonnige zondag. De eerste auto is nog een beetje zorgwekkend, daarna niet meer.

Motivatie

Een paard dat in een kudde staat op een wei met voldoende eten en beschutting is het gelukkigst. Ze kunnen hun eigen keuzes maken. Wat zou zo'n paard dan nog motiveren om door een mens aan het werk gezet te worden? Daar heeft hij niks aan, vanuit het paard gezien. Je moet hem dan toch meenemen (dwingen) of zodanig belonen dat het de moeite waard is.

Sinds ze hier wonen, vind Lightning het niet met leuk om mee te gaan, zeker niet alleen. Ik doe het toch, hij komt er wel weer over heen en we zijn geen liefdadigheidsinstelling.

Met Ora is dat een ander verhaal. Elke keer als er een mens komt, gebeurt er iets dat zij niet zelf in de hand heeft. Waarom zou ze toelaten om gekriebeld te worden als er geen vliegen zijn? Waarom zou ze het halster om laten doen ook al is ze dat gewend? Voeg daaraan toe dat ze door de vier andere paarden niet gecorrigeerd wordt en je hebt je handen vol.

Het is aan de mensen om haar te leren wat de grenzen zijn. Dat is niet makkelijk aangezien ik ongeveer 1/3e van haar weeg en haar paardentaal beter is.

Het is belangrijk om te voorkomen dat het een gevecht wordt. Alleen werken met druk en loslaten motiveert haar onvoldoende. Ze loopt dan gewoon terug naar mama. Als ze bijt en je duwt haar weg (straffen) is ook al niet positief. Toelaten gaat echter niet.

Samen met etholoog Marc Pierard ging ik aan de slag met een beloning voor haar die werkt. Het goede gedrag belonen met iets lekkers. Zelf denk ik daar niet aan omdat dat bij Lightning niet goed werkt (je hebt hem dan al gauw in je nek zitten). Eerder deze week had ik al geprobeerd wat ze lekker vond door haar met een mandje mee te voeren samen met de anderen. Elke keer als ze iets goeds deed, kreeg ze een hapje. Dit hebben we gecombineerd met een clicker zodat je de beloning preciezer kan timen en op afstand kan doen. Het duurde even voordat ze het door had, maar daarna was het ineens wel heel fijn om bij ons te staan. Het werkte goed voor haar, ze koos er zelf voor om zich te laten sturen, aanraken, etc., zonder dat ze opdringerig werd.

Marc werkt volgens evidence based training. Deze methoden zijn wetenschappelijk bewezen dat ze werken en diervriendelijk zijn. Klinkt ingewikkeld, maar ze zijn zo opgezet dat ze eenvoudig toe te passen zijn. Anders kun je ze niet beschrijven en onderzoeken...

Marc, bedankt voor de hulp en waardevolle tips! Als je nog aanvullingen hebt...