Stoelendans, weidedans?

Toen wij hier amper drie weken woonden overleed een van onze buren. Zij waren in bezit van veel grond en hadden een boerderij. De grond werd verkocht, wij waren er te laat bij en een andere buurman kocht (een deel van) de grond. Dit grenst allemaal aan onze weiden en aan ons huis. Sterker nog, de nieuwe grond van de buurman ligt achter ons huis, terwijl onze weiden achter zijn huis liggen. Dat is allemaal geen probleem voor ons, maar zo kan hij geen doorgang hebben naar zijn eigen grond. De buurman vroeg ons dus om te ruilen. Wij hadden ondertussen spijt dat wij netjes waren gebleven en de grond niet zelf hadden gekocht. Die spijt werd in de loop van de jaren alleen maar groter toen bleek dat de ruilplannen niet in daden werden omgezet. In afwachting van de dreigende ruil stelden wij allerlei onderhoud bijvoorbeeld uit.

Na drie jaar onderhandelen zijn we er met hulp van nog een goede buur uit: de ruil is een feit!

Dit betekent een nieuwe weide, nieuwe omheining, maar ook nieuwe beplanting, een nieuwe rijbak en een nieuwe schuilstal. De werken beginnen in oktober, maar we proeven vast een stukje van de wei!

Vicky leert stroomdraad kennen :( Hoe kon ik nu zo iets doen?? 

Uit logeren

Een tijdje geleden kreeg ik het aanbod om een wei in de buurt te “maaien” met behulp van de paarden. In eerste instantie leek het me niks om een paar keer per dag heen en weer te reizen naar die plek, maar toen het gras bij ons op was en ik een week weinig tijd had om te rijden, besloten we om ze alle 5 daar te laten logeren voor een week. Uiteindelijk werden er dat 2,5!

Op 1 juli gingen we er heen: Lightning en Misty voorop en ik met Vicky erachter. Vicky had wel wat oefening aan het halster, maar ze liep zeker nog niet volleerd mee en verkeer kende ze ook niet. Dit bleek wel toen ze bij de eerste de beste fiets bijna de greppel in schoot, laat staan de auto’s. Gelukkig konden we het grootste stuk binnendoor en was het maar 1,5 km lopen. Ondertussen is ze nu gewend aan verkeer, een bonus!

Het is een prachtig stukje met veilige omheining. Ze hebben zelf alpaca’s, schapen, herten, kippen, eenden en een hond. Dit was erg interessant om te bekijken. Ook had het stuk wat hoogteverschil: leuk om te spelen!

Het was een gedoe om te rijden, omdat ik òf mijn spullen mee daarheen moest nemen, òf Lightning mee naar huis (zeker als je de sleutel vergeet!). Dat laatste leek me het makkelijkst en ik haalde Lightning met de fiets op: dat hadden we ook nog nooit gedaan! Lightning was het er niet mee eens om zijn meiden daar achter te laten en maakte nogal drama, maar na een paar keer was dat ook al weer gewend. We hadden afgesproken dat we alle mest zouden opruimen, dus het waren lange avonden eer dat je drie karren mest tussen het lange gras uit had gepulkt!

dat slaapt heerlijk in lang gras!

spelen op de heuveltjes

verkoeling tijdens extreme hitte

Lightning heeft ondertussen ook door dat deze kleine niet zo gemeen is: samen knuffelen

ons hebben en houden ging ook mee

wat is dat allemaal??

onderweg

Lentekriebels

Happy horsies B-)
Wat een mooi weer vandaag!
Net ook nog gereden in een les met een goede doorbraak :-D
Happy horsies, happy me!

Eén bevroren dag

Een dag op de zomerwei

Staan paarden graag in een stal?

Hoezo "paarden staan niet graag in een stal als je ze de keuze geeft"?

Rotslecht weer vandaag, volgens de weerman, en ik tref 4 kurkdroge paarden aan. Ze hebben hier de keuze, en vandaag kozen ze ervoor om tijdens de regen onder het afdak te staan.

Paarden horen niet eenzaam opgesloten te in een kleine stal, niet omdat ze daar zelf voor zouden kiezen, maar omdat het mentaal een fysiek slecht voor ze is.

Zoals het argument dat ze zelf niet binnen zouden gaan staan als de keuze hebben, geen argument mag zijn om ze geen schuilhok te geven, mag het feit dat ze nu wel binnen staan ook nooit een reden zijn om ze op te sluiten.

Maak de schuilstal aantrekkelijk genoeg voor een paard (d.w.z. ruim, droog, beschut een voorzien van hooi), en ze benutten de mogelijkheid.

Routine

Sinds we de wei van de buren mogen gebruiken, sloot ik die 's nachts af voor de paarden. Het was een beetje dieetmanagement met al dat lange koeiengras, maar de wei zou ook iets langer meegaan. Ze bleven dan 's nachts met hooi in de paddock en 's morgens maakte ik de wei open.

Sinds zondag is de hele wei in gebruik en het gras is kort genoeg om ze er ook 's nachts op te laten. De gewoontedieren hadden dat niet door en stonden de volgende ochtend aan de poort: "of ik de wei even open wilde maken", hahaha! Aan de hopen mest in de paddock en het enthousiasme waarmee ze die wei in rennen te zien, hadden ze het echt nog niet zelf ontdekt.

De dag erna (vanmorgen) was er één slimmerik (Lightning) die in zijn eentje op de wei stond. De drie dames stonden aan de poort te wachten en werden met luid gehinnik begroet toen zij de wei in gingen.

Ik ben benieuwd wat ik morgenvroeg zal zien.... als ze het een keer door hebben....

Motivatie

Een paard dat in een kudde staat op een wei met voldoende eten en beschutting is het gelukkigst. Ze kunnen hun eigen keuzes maken. Wat zou zo'n paard dan nog motiveren om door een mens aan het werk gezet te worden? Daar heeft hij niks aan, vanuit het paard gezien. Je moet hem dan toch meenemen (dwingen) of zodanig belonen dat het de moeite waard is.

Sinds ze hier wonen, vind Lightning het niet met leuk om mee te gaan, zeker niet alleen. Ik doe het toch, hij komt er wel weer over heen en we zijn geen liefdadigheidsinstelling.

Met Ora is dat een ander verhaal. Elke keer als er een mens komt, gebeurt er iets dat zij niet zelf in de hand heeft. Waarom zou ze toelaten om gekriebeld te worden als er geen vliegen zijn? Waarom zou ze het halster om laten doen ook al is ze dat gewend? Voeg daaraan toe dat ze door de vier andere paarden niet gecorrigeerd wordt en je hebt je handen vol.

Het is aan de mensen om haar te leren wat de grenzen zijn. Dat is niet makkelijk aangezien ik ongeveer 1/3e van haar weeg en haar paardentaal beter is.

Het is belangrijk om te voorkomen dat het een gevecht wordt. Alleen werken met druk en loslaten motiveert haar onvoldoende. Ze loopt dan gewoon terug naar mama. Als ze bijt en je duwt haar weg (straffen) is ook al niet positief. Toelaten gaat echter niet.

Samen met etholoog Marc Pierard ging ik aan de slag met een beloning voor haar die werkt. Het goede gedrag belonen met iets lekkers. Zelf denk ik daar niet aan omdat dat bij Lightning niet goed werkt (je hebt hem dan al gauw in je nek zitten). Eerder deze week had ik al geprobeerd wat ze lekker vond door haar met een mandje mee te voeren samen met de anderen. Elke keer als ze iets goeds deed, kreeg ze een hapje. Dit hebben we gecombineerd met een clicker zodat je de beloning preciezer kan timen en op afstand kan doen. Het duurde even voordat ze het door had, maar daarna was het ineens wel heel fijn om bij ons te staan. Het werkte goed voor haar, ze koos er zelf voor om zich te laten sturen, aanraken, etc., zonder dat ze opdringerig werd.

Marc werkt volgens evidence based training. Deze methoden zijn wetenschappelijk bewezen dat ze werken en diervriendelijk zijn. Klinkt ingewikkeld, maar ze zijn zo opgezet dat ze eenvoudig toe te passen zijn. Anders kun je ze niet beschrijven en onderzoeken...

Marc, bedankt voor de hulp en waardevolle tips! Als je nog aanvullingen hebt...

Hek repareren

Er is altijd wat te doen. Het hek tussen ons en de buren was aan reparatie toe. Vele handen (of pootjes en benen?) maken licht werk! Bedankt aan iedereen voor de hulp!

Zonsondergang in de wei

De paarden hebben een rode gloed.

In colonne aan de wandel, met Furi voorop!

Voedertijd

Elke dag krijgen de vier paarden hier een beetje krachtvoer. We hebben drie stalletjes, dus drie paarden gaan in de stal en eentje staat buiten. Ik sluit de stallen af met een draad op rol en elastiek zodat ze daar niet verstrikt in kunnen raken als de stallen niet dicht zijn.

Begin deze week hebben beide dames ontdekt dat de draad die de stalletjes afsluit bij het voeren niet onder stroom staat. Jenny wist al dat ze de draad open kon maken, maar weet nu ook dat elastiek meegeeft. Zo stond ze met elastiek om de borst naast Furi, die niet wist hoe gauw ze weg moest komen. Ook Reata ontdekte dat de draad vanzelf open ging als ze er maar hard genoeg tegen liep: "PZOJNG".

Ik vind dat een gevaarlijke situatie, met als gevolg dat ik daar als een soort keeper voor stond om te zorgen dat de dames braaf bleven staan. Met al die regen is het behoorlijk glad en kom ik met de drek achter de oren terug binnen (de dames bespelen me liefst tegelijk ;)). Dat moet makkelijker en veiliger kunnen!

Nu had ik van bevriende en ervaren stalhouders al eens gehoord van voeren met een voerzak. Je hangt dat een zak met het voer erin om hun hoofd. Ze eten daar dan uit en niemand kan aan elkaars eten. Ik kon me niet voorstellen dat dat zonder slag of stoot zou gaan, maar besloot daar eens te gaan kijken. Op internet kwam ik ook veelbelovende reacties tegen. Daar op stal hadden ze geen zakken, maar een zacht plastic emmertje aan een halster. Ze deed voor hoe het moest, en daar stonden 3 paardjes tevreden te eten!

Gisteren had ik twee emmertjes gehaald (eerst maar eens proberen voor de hele kudde zoiets om krijgt) en een verstelbaar halster voor Lightning en het geheel in elkaar gezet. Ik wilde het eerst alleen met Lightning proberen en misschien met Jenny. Toen ik in de wei kwam, stonden ze in de stallen: Furi apart, Jenny en Reata samen en Lightning ook apart. De dames bleven staan en Lightning kwam er nieuwsgierig bij staan. Zo kwam het dat ik eerst de dames voerde (Lightning moet tegenwoordig wachten!) en het voer van Reata in de bak deed (die ze normaal omgooit, realiseerde ik me nèt te laat) en Jenny als eerste uit de speciale bak mocht eten. Ik zette het emmertje op de grond en toen ze eruit at, deed ik het halster achter de oren. Toen was Lightning aan de beurt.

Geweldig, wat een resultaat! Meteen stonden er drie paarden dicht bij elkaar tevreden te eten. Ze snapten beiden meteen dat het emmertje op de grond moest blijven staan en ondanks dat ze ermee kunnen lopen, deden ze dat niet. Ik stond ertussen, en mocht er onrust ontstaan dan kon ik meteen de halsters afdoen en konden ze zo uit hun emmertjes eten. Furi had ik ook al gevoerd. Reata werkte ook netjes mee door haar bak niet om te gooien.

Toen het eten op was, liep Lightning er wel mee weg naar Furi toe. Met dat bakje om de neus, kon hij haar eten niet afpakken! Ideaal!! Geen ge-ren, geen onrust, geen draden die verwonden kunnen en geen afpakkerij. Wat mij betreft houden we dit erin. Bedankt voor de tip!!

 

Reata

Ondertussen is het alweer een paar weken geleden, maar op 25 april arriveerde Reata. Net die dag ging ik zelf op vakantie, niet erg handig, maar het waren de eigenaren van Jenny die hun tweede paardje naar Sweikhuizen haalden. De eerste tijd boterde het niet echt. Jenny verdedigde Lightning tegen Reata. Lightning wilde Reata wel wilde versieren, maar Reata moest hem niet. Tegen Furi deed ze wel ok. Op hun blog staan een paar leuke berichten met veel foto's erbij:
Reata in Sweikhuizen
De tweede dag

Toen ik eenmaal terug was, maakte ik me toch wel zorgen. Ik liep ook net op een verkeerd moment de wei in. Ik hoorde geluiden van ruzie makende paarden en trof Reata die Lightning in een hoek dreef en beet, waarop Lightning haar een trap gaf. Oei! Lightning wilde naar me toe komen, maar mocht niet van Reata, ze was erg fel op hem. Jenny en Furi stonden op afstand. De dagen daarna bleken Jenny en Reata al vriendschap te hebben gesloten, maar Reata moet Lightning helaas nog niet. Gek eigenlijk, want normaal versiert hij alles wat los en vast zit. Reata en Furi zijn leuk met elkaar en groomen elkaar ook.

Gelukkig is er ruimte genoeg, maar Lightning uit de wei halen is een hele klus. Reata is namelijk erg mensgericht en komt altijd naar je toe. Leuk, maar dan kom ik dus niet meer bij Lightning. Met een beetje geduld geeft Reata op en kan ik hem gaan halen. Dan merk je pas goed dat paarden er echt aan moeten wennen om ineens 24 uur in een kudde te leven. Jenny was in het begin ook onrustig. Nu Reata er is, merk ik pas hoe zeer Jenny gekalmeerd is. We moeten weer allemaal even wennen, ik ook ;)

Jenny slaapt

Vaak als ik in de loop van de ochtend de wei in loop, ligt Jenny. Wat nog het meest opvallende is, is dat ze zich dan totaal niet stoort aan haar omgeving. Je mag haar kriebelen, de stallen gaan schoonmaken, de heg snoeien: ze blijft gewoon liggen. Dat levert wel schattige plaatjes op!

Weer op de wei

Voorlopig alleen 's nachts voor een geleidelijke overgang van hooi naar gras, maar toch altijd een mooi moment.

Gras

Ik zit me hier helemaal te verheugen: het zonnetje schijnt en het is warm genoeg, oftewel je hoort het gras bijna groeien!

Cardio fitness met Klommel

Gisteren was het dan aan mezelf om de kalk te strooien. Dat moest eigenlijk al eerder gebeuren (in februari), maar andere dingen waren belangrijker.

Eerder al had ik 25 zakken kalk gekocht met mijn kleine auto. Daar moest ik twee keer voor rijden, haha. Ook had ik op advies een meststrooier gekocht.

Gisteren trok ik dus met meststrooier gevuld met kalk de wei in. Daar ging het al mis. Het ding liep meteen vast in de rijbak. Dat ding met 20 kilo kalk en al in mijn kruiwagen gehesen en zo de wei in gesleept. Ik begon bovenaan. De zwaartekracht zou me wel helpen. Mijn g*d, wat was dat zwaar. Het rotding (inmiddels bevorderd van ding tot rotding, of "sjtomme klommel" zoals ik het in het Limburgs mompelde) wilde met geen mogelijkheid door de klei. Als ik ertegen duwde, bleven de wielen steken en kiepte de klommel voorover. Gaf ik dan weer een schop tegen het frame, dan sprong de kalk alle kanten uit en had ik een plek met veel kalk en een plek zonder :(.
Nu niet stiekem lachen, hè!

Al snel besloot ik dat dit het niet ging worden en dat de klommel terug naar de winkel ging. Ik ging met de hand de kalk verspreiden en dat ging nog best gemakkelijk.Net op dat moment belde toevallig diegene die me de klommel had aangeraden. Ik probeerde vriendelijk te blijven... zij kon er niks aan doen dat ik er niet mee kon omgaan.

Toen klommel half leeg was, moest ik er weer mee slepen naar een nieuwe spreidplaats. Stom genoeg, verbaasde het me dat hij nu wel soepeler liep. Ik trok de schuif nog maar eens open en ja hoor, daar gingen we! Gelukkig!! Wat had ik nu geleerd: niet te vol maken.

Ik moest wel steeds terug de berg op om nieuwe kalk te halen, maar 6 uur en 22 zakken kalk later, had ik alles klaar. Het meeste had ik uiteindelijk toch gedaan met de strooier. En als je "blik op oneindig, verstand op nul" werk bent aan het doen, dan dwalen je gedachten af.... naar hoe die zakken kalk zichzelf de wei in zouden slepen... of misschien, iets realistischer, kon ik Lightning voor de koets zetten en dan de zakken op de koets? Over een paar weken zijn kilo's kunstmest aan de beurt, dus dat ga ik dan proberen. Klommel mag dan ook weer van de partij zijn.

Work in progress

We waren de modder zo beu. Ook is het heel zwaar om met een kruiwagen vol hooi of mest door de modder te rijden. Daarom hebben we dit pad gemaakt van roosters (ook wel ecorasters of paddockplatten genoemd) gevuld met zand. Ik kon weer rekenen op mijn happy helpers, zelfs nog met hun buurman erbij, ondanks de regen!

Het zand zou aan de straat geleverd worden omdat de wei te nat en stijl was om door te rijden en omdat de vrachtwagen de bocht niet haalde van onze oprit. Toen de leverancier kwam met het zand (met dank aan Wim Brouns uit Elsloo), probeerde hij het toch en haalde op de centimeter de weg naar achteren (en weer terug).

Dat vele handen licht werk maken bleek wel: met z'n 5-en waren we om 10 uur begonnen en om 17 uur klaar.  

In de titel had schreef ik steeds "Work in progress deel .." maar daar ben ik maar mee gestopt. Het blijft toch gewoon doorgaan :D.

Hard aan het werk!

Dazzle houdt ook van werken: hij kijkt er graag naar en speelt ondertussen met zijn (of mijn?) bal.

We hebben nog best veel zand over en ook nog roosters... ik had wat ruim gerekend...

Klaar! Onze "zandloper" :D
(niet zelf bedacht, hoor)