Tè goed voeren

Omdat Misty opnieuw geïnsemineerd werd, ging ik met Misty en Ora naar een dierenarts met uitstekende reputatie (Hanna Remans) in België. Daar sprak ik mijn zorgen uit over de beenstand van Ora die toen nog (ze was een maand oud) ietwat kromme beentjes had. Zij vertelde me dat dat kwam doordat de botten harder groeien dan de pezen kunnen bijhouden. Dat kwam dan weer door tè goede melk door tè goede voeding van de moeder. Ze vroeg wat ik voerde: ik voerde braaf het aantal aanbevolen kilo’s van Pavo Podolac, het speciaal voer voor drachtige en zogende merries. Daar moest ik mee stoppen en Misty op een onderhoudsbrok zetten. Zeker bij Quarters was dat voer te eiwitrijk. Er staat zelfs in de productbeschrijving dat de melkafgifte voor sommige merries te sterk wordt. Aangezien ze geen gewicht verliest, is een basisbrok voldoende voor haar.

Maar wie voert er tegenwoordig nog een basisbrok?? Je zorgt toch alleen goed voor je paard als je speciaal voert wat voor hem/haar het beste is?? Op z’n minst moet het toch wel een smakelijk uitziende muesli zijn. Of niet? Zou die boer waar ik ooit stond en felle discussies mee had over Lightning’s eten toch gelijk krijgen? Dat die basisbrok die hij aan alle paarden voerde prima was? Als ik eerlijk was, deed Lightning het daar ook goed op.

Ik voerde mijn voorraad op tegen sterk gereduceerde hoeveelheid en kocht Pavo Basic+ voor nog geen 10 euro per zak. Sinds een paar maanden krijgt Misty dat (met nog Care4Life erbij). Niet alleen ziet Misty er beter uit, Ora’s benen zijn kaarsrecht! Bovendien is ze nu goed in verhouding en ziet eruit als een klein paard i.p.v. een uit de kluiten gewassen veulen. Op termijn is dit veel beter voor haar ontwikkeling en krijgt ze stevigere botten. Ook een basisbrok kan speciaal zijn voor wat voor je paard het beste is.

Voedertijd

Elke dag krijgen de vier paarden hier een beetje krachtvoer. We hebben drie stalletjes, dus drie paarden gaan in de stal en eentje staat buiten. Ik sluit de stallen af met een draad op rol en elastiek zodat ze daar niet verstrikt in kunnen raken als de stallen niet dicht zijn.

Begin deze week hebben beide dames ontdekt dat de draad die de stalletjes afsluit bij het voeren niet onder stroom staat. Jenny wist al dat ze de draad open kon maken, maar weet nu ook dat elastiek meegeeft. Zo stond ze met elastiek om de borst naast Furi, die niet wist hoe gauw ze weg moest komen. Ook Reata ontdekte dat de draad vanzelf open ging als ze er maar hard genoeg tegen liep: "PZOJNG".

Ik vind dat een gevaarlijke situatie, met als gevolg dat ik daar als een soort keeper voor stond om te zorgen dat de dames braaf bleven staan. Met al die regen is het behoorlijk glad en kom ik met de drek achter de oren terug binnen (de dames bespelen me liefst tegelijk ;)). Dat moet makkelijker en veiliger kunnen!

Nu had ik van bevriende en ervaren stalhouders al eens gehoord van voeren met een voerzak. Je hangt dat een zak met het voer erin om hun hoofd. Ze eten daar dan uit en niemand kan aan elkaars eten. Ik kon me niet voorstellen dat dat zonder slag of stoot zou gaan, maar besloot daar eens te gaan kijken. Op internet kwam ik ook veelbelovende reacties tegen. Daar op stal hadden ze geen zakken, maar een zacht plastic emmertje aan een halster. Ze deed voor hoe het moest, en daar stonden 3 paardjes tevreden te eten!

Gisteren had ik twee emmertjes gehaald (eerst maar eens proberen voor de hele kudde zoiets om krijgt) en een verstelbaar halster voor Lightning en het geheel in elkaar gezet. Ik wilde het eerst alleen met Lightning proberen en misschien met Jenny. Toen ik in de wei kwam, stonden ze in de stallen: Furi apart, Jenny en Reata samen en Lightning ook apart. De dames bleven staan en Lightning kwam er nieuwsgierig bij staan. Zo kwam het dat ik eerst de dames voerde (Lightning moet tegenwoordig wachten!) en het voer van Reata in de bak deed (die ze normaal omgooit, realiseerde ik me nèt te laat) en Jenny als eerste uit de speciale bak mocht eten. Ik zette het emmertje op de grond en toen ze eruit at, deed ik het halster achter de oren. Toen was Lightning aan de beurt.

Geweldig, wat een resultaat! Meteen stonden er drie paarden dicht bij elkaar tevreden te eten. Ze snapten beiden meteen dat het emmertje op de grond moest blijven staan en ondanks dat ze ermee kunnen lopen, deden ze dat niet. Ik stond ertussen, en mocht er onrust ontstaan dan kon ik meteen de halsters afdoen en konden ze zo uit hun emmertjes eten. Furi had ik ook al gevoerd. Reata werkte ook netjes mee door haar bak niet om te gooien.

Toen het eten op was, liep Lightning er wel mee weg naar Furi toe. Met dat bakje om de neus, kon hij haar eten niet afpakken! Ideaal!! Geen ge-ren, geen onrust, geen draden die verwonden kunnen en geen afpakkerij. Wat mij betreft houden we dit erin. Bedankt voor de tip!!

 

Zoektocht naar goed voer (Pavo Care4Life)

Al jaren ben ik op zoek naar het beste krachtvoer voor Lightning. Er was altijd wel iets mis: er zaten te veel granen of suikers in, plakte aan elkaar van de melasse of er ontbraken bepaalde ingrediënten die ik dan apart bijvoerde. Af en toe was er dan wel voer dat enigszins in de richting kwam, maar dan moest je bijvoorbeeld verschillende zakken combineren en dat is lastig als je op een stal staat en geen 3 voertonnen neer kan zetten. Dan waren er ook nog wel "natuurlijke" voeders die van natuurlijke ingrediënten waren gemaakt waardoor het beter opneembaar zou zijn, maar die waren dan nog steeds niet compleet. Ik voegde bijvoorbeeld zelf kruiden toe, MSM en lijnzaad. Ook wilde ik niet te veel geven van het chemische granenspul waardoor ik vitamines moest bijgeven.

Toen hij eenmaal hier thuis stond, besloot ik om het zelf te gaan maken. Ik zou zelf alle losse ingrediënten kopen en dan maken wat ik vond dat hij nodig had. Een hele zoektocht begon naar de juiste hoeveelheden en verhoudingen van vitaminen, aminozuren en elementen, maar ik liep vast. Want ook in hooi zitten vele voedingsstoffen en dat was de grote onbekende. Daar eet hij 10 kilo van en van het krachtvoer 1. Tja... Nu kun je daar wel onderzoek naar doen, maar dat kost meer dan twee grote pakken hooi en dan moet je de hele partij van dezelfde weide hebben. En dat had ik niet.

Verder had Lightning heel gemakkelijk diarree. Zijn hele leven eigenlijk al. Elke verandering van voer gaf problemen. Tot ik een artikel las over gluten allergie bij paarden... een "aha-erlebnis"! Aantonen kun je dat nog niet, maar het kon geen kwaad om de granen volledig uit zijn rantsoen te bannen en te bekijken hoe dat zou gaan. Dat gaf als snel een aanzienlijke verbetering. Hij bleef gevoelig voor veranderingen, maar de meeste tijd had hij normale mest. Maar dat betekende geen krachtvoer meer, geen lijnzaadkoekjes meer en geen vitamineblokjes. Overal zit tarwe in!

Toch vond ik dat hij iets extra's moest krijgen buiten het hooi. Alleen gras vond ik wel heel eenzijdig. Dus ging ik weer zoeken. Toch zelf maken dan? Maar waar haal ik benodigde ingrediënten vandaan zodat hij alles binnen krijgt?

Gelukkig kreeg ik net op dat moment een tip van een bekende die een paard heeft met spierproblemen en daardoor suiker-arm moet eten. Er zou een nieuw voer op de markt komen zonder granen en toegevoegde suikers, Care4Life van Pavo. Zodra het begin dit jaar beschikbaar was ben ik het gaan halen en sindsdien voer ik dat. Als hij nu diarree heeft, dan is het een of twee dagen als ik van pak hooi moet wisselen of als hij van Jenny de resten voer heeft opgesnoept.

Buiten dat er geen granen in zitten, bevat het alle ingrediënten die ik op mijn lijst had gezet die er in paardenvoer moesten zitten als ik het zelf zou gaan maken :)
Meer info vind je hier: Pavo Care4Life

Wordt vervolgd...