Routine

Sinds we de wei van de buren mogen gebruiken, sloot ik die 's nachts af voor de paarden. Het was een beetje dieetmanagement met al dat lange koeiengras, maar de wei zou ook iets langer meegaan. Ze bleven dan 's nachts met hooi in de paddock en 's morgens maakte ik de wei open.

Sinds zondag is de hele wei in gebruik en het gras is kort genoeg om ze er ook 's nachts op te laten. De gewoontedieren hadden dat niet door en stonden de volgende ochtend aan de poort: "of ik de wei even open wilde maken", hahaha! Aan de hopen mest in de paddock en het enthousiasme waarmee ze die wei in rennen te zien, hadden ze het echt nog niet zelf ontdekt.

De dag erna (vanmorgen) was er één slimmerik (Lightning) die in zijn eentje op de wei stond. De drie dames stonden aan de poort te wachten en werden met luid gehinnik begroet toen zij de wei in gingen.

Ik ben benieuwd wat ik morgenvroeg zal zien.... als ze het een keer door hebben....

Reata

Ondertussen is het alweer een paar weken geleden, maar op 25 april arriveerde Reata. Net die dag ging ik zelf op vakantie, niet erg handig, maar het waren de eigenaren van Jenny die hun tweede paardje naar Sweikhuizen haalden. De eerste tijd boterde het niet echt. Jenny verdedigde Lightning tegen Reata. Lightning wilde Reata wel wilde versieren, maar Reata moest hem niet. Tegen Furi deed ze wel ok. Op hun blog staan een paar leuke berichten met veel foto's erbij:
Reata in Sweikhuizen
De tweede dag

Toen ik eenmaal terug was, maakte ik me toch wel zorgen. Ik liep ook net op een verkeerd moment de wei in. Ik hoorde geluiden van ruzie makende paarden en trof Reata die Lightning in een hoek dreef en beet, waarop Lightning haar een trap gaf. Oei! Lightning wilde naar me toe komen, maar mocht niet van Reata, ze was erg fel op hem. Jenny en Furi stonden op afstand. De dagen daarna bleken Jenny en Reata al vriendschap te hebben gesloten, maar Reata moet Lightning helaas nog niet. Gek eigenlijk, want normaal versiert hij alles wat los en vast zit. Reata en Furi zijn leuk met elkaar en groomen elkaar ook.

Gelukkig is er ruimte genoeg, maar Lightning uit de wei halen is een hele klus. Reata is namelijk erg mensgericht en komt altijd naar je toe. Leuk, maar dan kom ik dus niet meer bij Lightning. Met een beetje geduld geeft Reata op en kan ik hem gaan halen. Dan merk je pas goed dat paarden er echt aan moeten wennen om ineens 24 uur in een kudde te leven. Jenny was in het begin ook onrustig. Nu Reata er is, merk ik pas hoe zeer Jenny gekalmeerd is. We moeten weer allemaal even wennen, ik ook ;)

Stress

Zondag hadden we Lightning na lange tijd nog eens voor de koets gezet. Hij had wel nog voor de slee gelopen, maar de laatste keer aan de koets had hij doorlopend gegild en vreselijk met zijn hoofd geschud. Nu het schudden de laatste tijd veel minder is, besloot ik het nog eens te proberen.

Ook is hij de laatste tijd erg wakker. Dat kan gewoon komen door te veel energie, maar hij is er ook erg gestrest bij en hij wordt de laatste maanden weer regelmatig gereden/gewerkt. Vorige week maandag waren we nog gaan rijden met mijn vriend op de fiets. Twee uur lang was het stress, stress en nog eens stress. Af en toe leek hij even te kalmeren, maar dat duurde vijf minuten en dan was er weer wat. Hij was zo gestrest dat hij gewoon over roosters liep terwijl hij daar normaal moeilijk over doet. Hij zag ze niet eens! Woensdag hadden we dat nog eens herhaald en de eerste anderhalf uur was hij kalm. Ik zat er niet op, maar een klasgenootje die goed kan rijden en zelf gewoon rustig is. Alles ging lekker tot hij op een gegeven moment weer ongecontroleerd begint te gillen. Dat duurde meer dan een half uur! Gelukkig kalmeerde hij weer bijna bij huis zodat we hem toch konden belonen met een goede aai en afstappen!

Bij de voorbereiding thuis begint de stress al. Hij loopt wel als je hem gaat halen, mest tig keer in een half uur bij het zadelen/optuigen, legt zijn oren plat en probeert te bijten. Zadel past niet, zou je meteen zeggen, maar hij doet dat ook bij de longeersingel en het tuig van de koets.

Toen we gisteren eenmaal onderweg waren met de koets was hij heel rustig. Ik besloot een klein rondje te gaan om dat goede gevoel te behouden. Hij draafde in een heel constant tempo, zonder te struikelen. Hij liep zo ontspannen dat hij in de draf zijn eigen spieren los trilde. Tot… ineens was de spanning weer terug. Er gebeurde verder niks, maar hij was ineens weer gestrest.

De wereld ziet er een stuk mooier uit bij een blauwe hemel en een warm zonnetje!

Buiten dat hij energie te veel heeft, kan ik me alleen bedenken dat hij stress krijgt van het bij zijn kleine kudde weg zijn. Ik ga deze week maar weer wat vaker een paar rondjes wandelen dat hij er beter aan went dat even weg zijn geen kwaad kan.

Paardengedrag

De link tussen de wetenschap en paardenmensen is vaak zoek. Marc Pierard probeert hier als bioloog en paardenliefhebber verandering in te brengen.
Je kunt een aantal van zijn artikelen lezen op de website van Paardentips.

In mijn ogen is het je verantwoording als paardenbezitter/ruiter om je zoveel mogelijk in hun wereld te verdiepen zodat we het leven voor ze zo aangenaam mogelijk kunnen maken en ze zo stressvrij mogelijk te kunnen trainen. Alleen zo kun je het benodigde respect en begrip opbrengen en ze optimaal laten presteren.