Smulrit met Lightning en Lala

Het kaartje

De dag zelf had ik een stukje geschreven op mijn telefoon, maar die slaat soms op tilt en dan kun je je tekst niet meer zien L. Een maand later weet ik het niet meer, behalve dat we leuk gereden hebben, nieuwe paadjes hebben gezien en ook een paar “cojboj stuiter pony’s”.

onderweg aan de schnaps

met vriendin Lala

Op stap met...

Op stap met....  wordt onderhand een hele serie, net als de "work in progress".

Zaterdag Galen op bezoek, een jaarlijkse traditie :). Het is altijd leuk om te zien hoe de heren geen introductie meer nodig hebben, ook al zit er steeds een lange tijd tussen.

Misty mocht ook mee, want Galen had twee ruiters meegebracht. Misty en Galen kenden elkaar niet, maar Misty doet niet moeilijk en al snel stonden ze elkaar te onderzoeken. Goedgekeurd van beide kanten :).

Het was een heerlijke rit bij prachtig weer, met ontspannen paardjes en volop kletsende ruiters die ondertussen van de mooie omgeving genoten.

Na de rit mochten Lightning en Galen nog even samen pauzeren in de rijbak.

Galen op de uitkijk

Op stap

Lightning mocht zondag weer op stap, dit keer met mijn moeder als ruiter. Ze heeft wel eens erop gezeten, maar nog niet zo vaak. Na een korte instructie over sturen, remmen en vooruit, liet ik het leikoord los en gingen ze zelf op pad. Lightning was heerlijk ontspannen en de twee gingen prima samen. Furi was ook mee, zij liep uiteraard voorop.



(Grappig om twee zo'n tegengestelde berichten op een avond te maken. Zondag stuur ik hem met een beginner zo het veld in, maandag staat hij te trillen omdat hij de trailer in moet. Hij weet precies het verschil tussen werken en niet zo hard werken.)

Op stap met Misty

Zondag mocht Lightning met Lala op stap, gisteren met Misty.

Op stap met Lala

Gisteren mocht Lightning weer op stap met Lala. Ik maakte me vooraf wel zorgen, omdat hij in de les de laatste tijd zoveel verzet toont. Ik was dus zelf in het begin nogal gespannen, maar ik nam me voor om te doen wat nodig was. Lightning en Lala gaan altijd erg goed samen, en ook gisteren. Het weer was uiteindelijk best slecht: er waaide een gure wind en af en toe regende en hagelde het bij 3 graden. Brrr...

Normaal gezien wil ik in de velden waar Lala woont graag van de gelegenheid gebruik maken om meters te maken. Lightning stapt zoooooooooo traag dat het al snel stomvervelend wordt en je het duwen beu bent. We hebben dat de laatste tijd veel geoefend, en of het daar aan lag weet ik niet, maar gisteren had hij de doorstappen knop gevonden. Lala moest soms bijdraven! Het was zo fijn rijden :D. We hebben dus bijna de hele rit gestapt, en het was super om te doen. Dan hoeft dat meters maken ineens niet meer in draf.

Ook had Lala een nieuwe route in gedachten: we reden stiekem door een bos waar je met paard niet mag komen. Het was een prachtig stuk waar ik nog nooit geweest was. Her en der een uitdagend paadje, waarvan er een zo glad dat Lightning bibberde van de schrik. Hij kwam heelhuids boven. Zo'n "nu moet ik op mijn paard vertrouwen" moment.

Vergeten foto te maken :(.

Gelukkig nieuwjaar

Hoe beter het nieuwe jaar beginnen dan met een ritje bij mooi weer?

Ik ging op Misty en mijn schoonzus, een beginner die nog moet leren sturen, ging op lespaard Lightning. Wat geeft Misty je toch een goed gevoel :), ze is absoluut nergens bang voor en zit zo heerlijk. Gelukkig maar, want de knopjes zitten er nog niet altijd helemaal goed op ;). Mijn schoonzus ging goed op Lightning en na wat kleine aanwijzingen lukte een krappe draai zelfs. Een enkele keer schrok hij toch, waarbij ze meteen de "one-rein-stop" leerde.

We kwamen nog een paar uitdagingen tegen onderweg, zoals wensbalonnen die als afval ineens niet meer zo romantisch zijn als in de lucht en twee koetsen met minipaardjes ervoor die wel heel graag in galop wilden gaan. In plaats van er bang voor te zijn, wilde Lightning graag kennis maken met de ukkies.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Met Misty en Furi op buitenrit

Zelf had ik buiten alleen nog maar met Misty gestapt, daarna was ze alleen nog door iemand anders gereden terwijl ik op Lightning zat. Dat kriebelt dan toch wel. Omdat Misty wel lekker doorloopt (en Lightning niet) en omdat Lightning zondag toch mee naar Galen zou gaan (maar helaas gaf mijn versnellingsbak net de geest :(), nam ik Misty mee om met Furi een wat langer ritje te maken.

Nu heb ik mijn eigen ervaring met haar! Ik was toch wel bezorgd, maar gelukkig maakte dat niet zo veel uit voor haar. Ze kijkt als een bezetene om zich heen en wil daarbij nogal wel eens onhandig doen. Haar stap zit als een schommelstoel, haar draf lijkt nergens op (flap, flap, flap, flap, struikel, struikel) en haar galop (een heel klein stukje!) zit heerlijk en doet ze super :D. Voorop gaat prima, achterop heeft ze in die korte tijd al een flinke kuddedrang ontwikkeld en breekt vrij letterlijk haar nek om erbij te blijven. Oefenen dus.... samen met wijken voor het been....

Ze is nog steeds bijna nergens bang voor, behalve toen er iets plofte achter een heg en een half pipe op een schoolplein was ook niet te vertrouwen. Leuk paardje om te rijden :D. Ben zo trots op haar :D.

beetje vaag, maar toch leuk

Misschien moet ik over die arme Lightning ook nog maar eens bloggen. Geen nieuws is goed nieuws, zullen we maar zeggen en verder is hij "rond en gezond".

Vierlandsherenrace

Voor wie van knallen houdt :s

Maar goed, we hebben het overleefd, de omgeving is prachtig en het bleef grotendeels droog! Volgend jaar weer? Waarschijnlijk niet. Als we het toch weer wagen, wordt het een rit om paard en ruiter aan chaos te laten wennen en parkeren we wel ergens anders...

Na een halve nacht regen, twijfelden we erg of we wel zouden gaan. Misschien viel het weer mee, en het was een mooie rit, dus waarom niet? De eerste reden merkten we al direct na aankomst: de massaal opgetrommelde parkeerwachten stonden te slapen en die wel wakker was stuurde me direct de diepe modder in waar ik vastliep. Nou, dan blijft ie hier maar staan!

Lala was er al en was gelukkig niet vastgelopen. Het humeur zat er al goed in. Na inschrijven gingen we op weg, terwijl we naar de file van trailers en vrachtwagens keken van mensen die na ons kwamen. Meteen zaten we in 3 groepen tegelijk, er waren zoveel deelnemers dat er altijd wel iemand vlak voor je in galop ervantussen ging of je in volle vaart van achteren naderde. Dit is voor gevorderde boscrossers! De tocht is gekend voor koetsen, die ons ook in grote getalen achterop kwamen gedenderd. Laten we ze inhalen?? Lightning werd het even helemaal te veel, Lala bleef kalm.

Na een tijdje stabiliseerde het zich iets en leken we in een gat te rijden. Al gauw ontstond er file en begon het gedonder opnieuw. Op een lang en breed zandpad, waar we graag een galopje hadden gedaan werd het echt een orgie en stapte ik af om op de kaart een kortere route naar huis te vinden. De gps bood uitkomst. Als aflsuiter kregen we nog even twee sulkies die ons in een razende vaart, al half vallend, tegenmoet kwamen. De koetsen gingen meestal nog wel, maar vele ruiters leken hun paarden niet onder controle te hebben. Wonder boven wonder gebeurden er geen ongelukken. Hoeveel paarden wij al zijwaarts galopperend voorbij hebben zien komen? En in hoeverre kun je in zo'n tocht nog wel verwachten dat iedereen rekening met elkaar houdt??

Doordat we een kortere route terug namen, waren we als eerste op het parkeerterrein. Hierdoor konden we op ons gemak alvast de auto's gaan halen en daarna op straat de paarden opladen. Inmiddels regende het wel, hahaha, de regen bleek niet onze grootste uitdaging te zijn! En alweer schudde Lightning niet met zijn hoofd, jippie.

Het verslag van de vorige keer, alweer 5 (!) jaar geleden: http://lightningph.blogspot.nl/2009/10/vierlandsheren-rit.html. Hier heb ik het ook over een (enkele) stampede... de rit is enorm in populariteit gegroeid!

Super rit

Gereden in de regen zonder hoofdschudden!
Roll backs geoeffend in de bak!
In galop over het stoppelveld!

Trailer geladen zonder mokken!
Soms heb je van die dagen :D

Elschot Stables

Ik lig behoorlijk achter met het plaatsen van berichten, maar deze gaat even tussendoor. Afgelopen zaterdag gingen we met een groep rijden bij de Elschot Stables in Herselt. Zij verzorgen buitenritten op brave westernpaarden, dus ik durfde dat wel aan.

Toen we daar aankwamen, maakte het geheel een onverzorgde eerste indruk. De paarden stonden onverzorgd en alvast gezadeld op stal met soms overduidelijk niet passende zadels, in hun eigen mest. Sommigen keken je nogal paniekerig aan en een pony werd nog even gelongeerd. Buiten stonden andere paarden op een mesthoop in de weides, alleen de mesthoop bleek hun hooi te zijn. Een spierbevangen paard stond alleen vooraan en her en der liep er nog een tussen waarvan je je afvroeg wat die zou hebben.


Als je beter keek, zag je overal schuilstallen en geen mest in de wei. Die werd er dus uitgehaald. Misschien stonden de paarden wel nooit op stal? Gras stond er niet in, maar dat is met 40 (of meer?) paarden ook bijna niet te doen. Geen enkel paard was te mager of dik.Ik ging het vragen voor ik een verkeerde conclusie trok: bijna zichzelf verdedigend, vertelde een van de gidsen dat de paarden altijd buiten stonden, maar dat dat heel goed voor ze was!

Bar-be

Iedereen kreeg een paard toegewezen en ik trof een zwart witte Paint Horse merrie, Bar-be. Toen we naar buiten liepen kreeg ik nog mee hoe een van de mannen iets over een ander paard riep: "kijk uit met die, die kan gevoelig lopen, ze is pas gekapt en bevangen geweest". Het paardje hinkelde naar buiten en sprong een keer van de pijn. "Aha, die is goed wakker, gaat prima". Tja... Een van onze paarden had de hoefijzers verkeerd om vanwege hoefkatrol en "mijn" merrie liep blootsvoets erg gevoelig op de soms scherpe stenen. Een vriendin kreeg te horen dat ze met haar paard achter moest blijven omdat die gemeen was. Ook dat paard liep er erg vreemd bij (en bokte ook in galop). 

Ik was al sceptisch voor we begonnen, maar dat vond ik niet vreemd. Ik testte de rem van Bar-be... die deed het niet. Ach, de kont van het paard voor me kon als stopkussen dienen. Ze kenden de weg en het trucje, dus wegrennen was ik niet zo bang voor. In het begin was ik (natuurlijk) een beetje bezorgd, maar al snel ging het als vanzelf en Bar-be bleek erg lief. Ze keer echt nergens van op en luisterde erg goed (behalve dan die rem...). Ze lette goed op en zat ongelofelijk lekker! Je merkte bijna geen verschil tussen draf en galop en in stap liep ze lekker door.

Na een kleine bui klaarde het op en reden we door de groene bossen, gezellig kletsend. De paarden lieten zich niet gek maken. We genoten er allemaal van. Overal waar het pad het enigszins toeliet, gingen we in draf of galop. Dat de takken soms erg laag hingen, was blijkbaar normaal. Ik dacht "als mijn voorgangers er onderdoor kunnen, dan pas ik ook", en dook met mijn hoofd in haar manen. "Zit ik nu in galop? Ja, dus!" Zo lekker liep ze. Ook dat vond ze allemaal prima. Ze leek in veel opzichten erg op Lightning, en ik ben dan ook officieel verliefd!

De meeste paarden liepen lekker en gemotiveerd en we waren al veel te snel weer terug. Mijn eindconclusie was dat we heerlijk gereden hebben op fijne paarden. Het was er niet sjiek&sjoen, maar de meeste paarden waren rustig en kenden kun werk. Er rekening mee houdend dat een verzorging als Bonfire niet te betalen is voor zo'n plek, kregen de paarden goed te eten, en stonden in kuddeverband altijd lekker buiten.
 

pauze!

de hele bende

Deze week in foto's

Zeer succesvol: het nieuwe voeren

Op een zonnige zaterdag lekker op de koets.

Niet echt bedoeld als "even tussendoor" bericht, maar we hebben hier een doorbraak bij het hoofdschudden! Hij doet het voornamelijk bij regen en hier heb ik hem een handdoek over de neus gedaan: weg hoofdschudden!!

Nog een klein bijzonder moment: Reata en Lightning staan samen in een stal! Even goed kijken...

Gisteren gingen we op onderzoek uit: mijn klasgenootje op Lightning en ik op de fiets. Zo doen we dat wel vaker en gisteren hebben we over het plateau van Nuth gereden.

Lala en Lightning kijken uit over Valkenburg

Tijdens mij vakantie heeft een klasgenootje op Lightning gereden. Met een nieuwe merrie in de kudde, was hij erg onrustig geweest, maar had niet met zijn hoofd geschud. De dag nadat ik terug was, ben ik weer met haar een rondje gegaan (ik op de MTB). Hij was rustig, maar schudde vreselijk met zijn hoofd. Na een klein uurtje hield dat op. Twee dagen later heb ik in de bak gereden en na 20 minuten afgestapt: het schudden was zo erg dat ik niet fatsoenlijk kon rijden. Daarna ben ik wel nog een rondje naar buiten geweest en deed hij het niet.

Zondag ging ik in Valkenburg bij Lala rijden. We hebben gereden via Sibbe en Bemelen, een mooie route met lange paden en mooie bossen. Er was zelfs een bosje waar ik nog nooit was geweest. Op de foto komen we net dat bosje uit. De paarden waren lekker rustig samen en makkelijk te rijden. Behalve... het hoofdschudden. Het begon al snel nadat we vertrokken... het regende wel iets. Steeds als er druppels vielen (en dat was nogal vaak), schudde hij met zijn hoofd. Erg jammer, het leidt zo af en ik vind het zo zielig voor hem dat hij nog niet eens een regendruppel kan verdragen. Verder was het wel een leuke en mooie rit!

Brunssummerheide

Met twee ontspannen paarden en ruiters heerlijk rijden over de Brunssummerheide.

Vanuit de Brunssummerheide zijn we (na en beetje zoeken) via een oversteek onder de provinciale weg door naar de Teverenerheide gereden. Daar was het landschap verrassend anders met naaldbomen en meertjes. We waren wel illegaal zonder nummertje aan het hoofdstel en reden ook niet altijd op het ruiterpad (een schande in Duitsland) omdat we een beetje zoekende waren naar de juiste weg. De ruiterpaden waren daar wel erg mooi aangelegd. Daar gaan we zeker nog een keer naar toe. Je kon er heerlijk op galopperen, fijn tempo, ontspannen paardjes, lachende ruiters!

Al met al zijn we dik 4 uur onderweg geweest en hebben meer dan 20km gereden (we hadden de gps bij ons).

Ardennen

We moesten van avontuurlijk rijden houden was ons verteld. Het was een georganiseerde rit in de Ardennen van 6 uur. Zou toch wel meevallen?? Ik had beter moeten weten. Na een uur zat de paniek er al goed in en keerden we weer terug naar het basiskamp. Ik ben het zo zat, ik keer gewoon niet meer om. Paniek of geen paniek. Dan donder ik er maar af. Boos op mezelf, beledigd en een smak geld lichter voor niks. Er was ook nog niks aan de hand. Lekker galopje, ik had een super braaf  paardje dat zich gemakkelijk liet rijden en hij zat nog heerlijk ook.

Buiten dat hadden we dus fijne paarden om mee te gaan. Ik een anglo-arabier van 17 (links), mijn vriendin een zwangere buckskin paint (midden). Het kudde instinct zat er wel heel erg in. Voorop liepen de paarden goed door. Daarachter twee kleine pony's die steeds moesten bijdribbelen. Dus gingen de paarden daarachter ook maar in draf en de onze dus ook. Een groep van 9, dus dat was stap - dribbel, stap - dribbel, stap - dribbel, stap - dribbel, stap - dribbel, stap - dribbel, stap - dribbel, stap - dribbel. Ik werd er redelijk geïrriteerd van en de spanning bouwde zich op... De gids wist van geen ophouden en was geenszins van plan met wie dan ook rekening te houden. Tja, klantvriendelijk zijn ze daar kennelijk niet.  
Eenmaal terug kregen we ook nog de wind van voren van de vrouw des huizes. Toen was ik er klaar mee en zijn we maar weer gegaan. Voor de paarden ga ik terug, voor de mensen niet.

Rit met Galen

In het berichtje hieronder waren we net vertrokken. Nu zit ik even voor een uitgebreider verslag van een heerlijke dag. De rit ging over een uitgezet ruiterpad met (Belgische!) wegwijzerbordjes in Lichtaert. Je kon verschillende routes volgen en dat hebben we uiteindelijk, niet geheel vrijwillig, ook gedaan.
Voor diegenen die Lightning kennen en het volgende niet geloven: een referentie is opvraagbaar. Hij liep namelijk door in flink tempo, Galen achter zich latende. Galen en Lightning kenden elkaar nog van vroeger alleen was Galen nu niet meer de baas.

Onderweg

De route liep langs veldwegen, brede paden met zand, door kleine dorpjes en lekker door het bos. Heel afwisselend met als constante onze brave paarden, lekker weer en goede zin.  

Pauze bij een "uitspanning":

Terug naar stal van Galen:

Daar gingen ze de paarden net binnen zetten om te eten, dus moest Lightning even in de bak wachten. Dat de kudde voorbij denderde beviel hem maar niks.

Daarna hebben we de heren even samen in de wei gezet met wat hooi.


Toen we ze erin zetten galoppeerde Lightning rustig naar achteren (en het liep heeeeeel ver terug) met Galen erachter aan. Bij het water stopten ze en Galen dronk eerst, Lightning toen ook. Kunnen ze dat ruiken van zover? Lightning was er nog nooit geweest... Maar hij voelde zich er meteen thuis! Jammer dat het zover weg is...Even later ging ik het hooi brengen en was het omgekeerd. Galen kwam in rengalop aangeraced met Lightning erachteraan (die het maar amper bij hield).

Sneeuwstorm

Toen ik pas onderweg was vond ik het helemaal niet leuk. Lightning was de eerste paar honderd meter nog aan het spelen in de sneeuw, maar toen we het veld in liepen wilde hij rechtsomkeert maken, terug naar huis. De wind waaide hard en de sneeuwvlokken boorden zich als ijspegeltjes in onze gezichten. Bah!

Maar ik had in Schimmert voor een centered riding les buiten afgesproken met iemand die een beetje (!?) wind wel lekker vond, dus door! Uiteindelijk 3,5 uur gereden en het was heerlijk zolang je de wind niet in je gezicht had.  

brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!

Zondag

Ondanks het mooie weer stonden de paarden binnen. Dus gingen we weer een stuk rijden, lang leve het weekend. Hij was erg fris en voorwaarts en liep alsof er een endurance rit van hem verlangd werd. Na een dik uur werd hij rustiger en ontspande hij beter. Hij wilde ook niet zo makkelijk rond lopen, voelde erg gespannen aan. Tja…

Had ik toch gehoopt dat de galopfoto iets flitsender zou uitvallen...

Toen we terug kwamen was een verzorgmeisje van stal op zoek naar een van de ponies om haar dressuurproef op te oefenen. Dat ponietje was ook buiten rijden, dus bood ik Lightning aan. Hij is zo braaf en doet wat je van hem verlangt, zeker in de bak. Dus het westernzadel eraf, Engels zadel erop en hup daar ging ze. De zon scheen zo fijn dat mij een extra uurtje hobbelen met een kind beter leek dan opsluiten in de stal.

Zaterdag

Vandaag nog eens gaan rijden met Lightning’s letterlijk en figuurlijk grote vriend Thor. Thor is het grootste paard van stal die hem berschermt tegen de grillen van de kudde en staat bovenaan in rang. Buiten is Thor echter niet de grootste held en neemt Lightning het graag even over. Voor wat hoort wat.

Roetsjjjjjjjjj

Het was een echte herfstrit met veel modder! Ik trof Lightning's vriendin Lala net even buiten de stal en we gingen richting Schimmert (waar we nog een collega tegenkwamen). Daar even pauze voor o.a. een foto.

Lekker dikke billen, hè?

Anyway, dit was voor de roetsj, oftewel glijpartij in de pratsj, euh, modder. Toen zag hij er iets anders uit.

Vanaf hier ging het bergaf door de modder terwijl het pad schuin afliep. Vóór had hij schoenen aan met extra grip, maar achteren niet. Hij was wat eigenwijs en liep niet waar ik het wilde. Ik zag het al aankomen en stapte snel af. Nog steeds eigenwijs en ja hoor, daar ging meneer onderuit zo op z'n billen. Hij was er blijkbaar niet erg van onder de indruk want na 5 minuten liep hij weer te keten en heb ik op een andere manier de aandacht gevraagd.
Toen was hij braaf.

Daarna kwamen we langs het spoor in Houtem de stoomtrein tegen. Aaaaaaaaaaaaaarch, wegwezen want er was daar geen plaats daar voor springende paarden als hij stoom zou aflaten. Ik was blijkbaar een keer echt duidelijk want hij galoppeerde zo over het geasfalteerde fietspad naar de weg. Zonder overigens onder de indruk te zijn van de trein (die ook geen stoom afblies - gelukkig). Haha, als ik niet nadenk kan ik best rijden ;). Ook Lala was nergens van onder de indruk, al vond ze wel dat Lightning nog altijd te langzaam liep. Ze was wel hengstig - dat vindt hij ook altijd mooi.

Endurance Tessenderlo - route