Brunssummerheide

Met twee ontspannen paarden en ruiters heerlijk rijden over de Brunssummerheide.

Vanuit de Brunssummerheide zijn we (na en beetje zoeken) via een oversteek onder de provinciale weg door naar de Teverenerheide gereden. Daar was het landschap verrassend anders met naaldbomen en meertjes. We waren wel illegaal zonder nummertje aan het hoofdstel en reden ook niet altijd op het ruiterpad (een schande in Duitsland) omdat we een beetje zoekende waren naar de juiste weg. De ruiterpaden waren daar wel erg mooi aangelegd. Daar gaan we zeker nog een keer naar toe. Je kon er heerlijk op galopperen, fijn tempo, ontspannen paardjes, lachende ruiters!

Al met al zijn we dik 4 uur onderweg geweest en hebben meer dan 20km gereden (we hadden de gps bij ons).

Jenny slaapt

Vaak als ik in de loop van de ochtend de wei in loop, ligt Jenny. Wat nog het meest opvallende is, is dat ze zich dan totaal niet stoort aan haar omgeving. Je mag haar kriebelen, de stallen gaan schoonmaken, de heg snoeien: ze blijft gewoon liggen. Dat levert wel schattige plaatjes op!

Les van Nadieh

Donderdag had ik weer les van Nadieh.

Omdat Lightning en ik een dipje hadden (en ik op vakantie ga), had ik bedacht dat het goed zou zijn om hem een maand bij haar in training te zetten. Ik wilde eigenlijk alleen weten of ik hem moet rijden, ja of nee. Het blijft door mijn hoofd spoken dat ik het misschien beter niet kan doen: hij liet de afgelopen weken zoveel spanning zien, plus het hinniken, hoofdschudden en het bijten naar me als ik wil zadelen of tuig opleggen. Steeds is het op en af met hem. Maar ik weet ook dat als ik niet met hem werk, het snel slechter wordt.

Na de les hebben we nog even nagepraat en overlegd over de training. Nadieh gaf aan dat ze nu al antwoord op mijn vraag kon geven. Hij toont tijdens het rijden geen enkel verzet en doet rustig wat er van hem verlangd wordt. Ook is er goede verbetering zichtbaar. Ik moet alleen zelf consequenter worden in de training. Misschien lukt dat met geen enkel paard, maar ik heb het beeld in mijn hoofd dat ik het paard uit de wei trek en ga rijden zonder dat dat moeite kost. Hij kent zijn werk immers… Iemand zei vroeger al wel eens dat ik dan beter een houten hobbelpaard kon kopen. Veel wijze woorden sprak hij verder niet, maar ik denk dat ik hem in dit geval gelijk moet geven. Och, en als ik een tijdje wat minder gemotiveerd ben, is dat ook geen ramp. Ik heb geen haast en Lightning ook niet.

Mijn dip komt grotendeels doordat mijn angst in volle omvang terug is. Geen idee waarom… maar het werkt verlammend. Nadieh negeert dat in zoverre dat ik niks hoef te doen wat ik niet wil, maar ze me wel volledig serieus neemt als ruiter. Misschien moet ik dat zelf ook eens gaan doen! Ik praat mezelf ook enorm omlaag. Het is zeker geen kwestie van een angst niet onder ogen durven te zien, maar het gebruiken als reden om mezelf vooral maar niet serieus te nemen. Verder vroeg Nadieh wat hielp om de angst onder controle te krijgen. Kijken helpt heel goed, kijken hoe anderen op Lightning rijden (een trainer of een klasgenoot die hem mee naar buiten neemt) of naar een wedstrijd kijken of zelfs kijken hoe hij voor de koets loopt. Zo kan ik zien dat er niks gebeurt. Verder helpt visualiseren ook goed, maar de angst is vaak sterker. Misschien helpt een oosters ritueel?

Gisteren heb ik de les afgesloten met een goed gevoel. Dat was al lang geleden. De laatste tijd was ik vooral opgelucht als ik klaar was, dat er geen ongelukken gebeurd waren en dat ik op z’n minst een dag of twee niks hoefde. Ik vind het altijd heel opvallend hoeveel beter ik rij en Lightning loopt bij les. We zijn dan nauwelijks afgeleid en ik kan en durf veel meer. Het gaat alweer iets beter… we komen er wel weer. En mijn angst?? Ik hou er maar gewoons eens over op!!

Weer op de wei

Voorlopig alleen 's nachts voor een geleidelijke overgang van hooi naar gras, maar toch altijd een mooi moment.

Gras

Ik zit me hier helemaal te verheugen: het zonnetje schijnt en het is warm genoeg, oftewel je hoort het gras bijna groeien!

Gasten

Toen ik gisteren de deur uit liep, hadden we onverwachte (maar welkome) gasten in onze vijver...

We hebben ze daarna niet meer gezien, dus we vermoeden dat onze katten hier invloed op hebben gehad ;)

Stress

Zondag hadden we Lightning na lange tijd nog eens voor de koets gezet. Hij had wel nog voor de slee gelopen, maar de laatste keer aan de koets had hij doorlopend gegild en vreselijk met zijn hoofd geschud. Nu het schudden de laatste tijd veel minder is, besloot ik het nog eens te proberen.

Ook is hij de laatste tijd erg wakker. Dat kan gewoon komen door te veel energie, maar hij is er ook erg gestrest bij en hij wordt de laatste maanden weer regelmatig gereden/gewerkt. Vorige week maandag waren we nog gaan rijden met mijn vriend op de fiets. Twee uur lang was het stress, stress en nog eens stress. Af en toe leek hij even te kalmeren, maar dat duurde vijf minuten en dan was er weer wat. Hij was zo gestrest dat hij gewoon over roosters liep terwijl hij daar normaal moeilijk over doet. Hij zag ze niet eens! Woensdag hadden we dat nog eens herhaald en de eerste anderhalf uur was hij kalm. Ik zat er niet op, maar een klasgenootje die goed kan rijden en zelf gewoon rustig is. Alles ging lekker tot hij op een gegeven moment weer ongecontroleerd begint te gillen. Dat duurde meer dan een half uur! Gelukkig kalmeerde hij weer bijna bij huis zodat we hem toch konden belonen met een goede aai en afstappen!

Bij de voorbereiding thuis begint de stress al. Hij loopt wel als je hem gaat halen, mest tig keer in een half uur bij het zadelen/optuigen, legt zijn oren plat en probeert te bijten. Zadel past niet, zou je meteen zeggen, maar hij doet dat ook bij de longeersingel en het tuig van de koets.

Toen we gisteren eenmaal onderweg waren met de koets was hij heel rustig. Ik besloot een klein rondje te gaan om dat goede gevoel te behouden. Hij draafde in een heel constant tempo, zonder te struikelen. Hij liep zo ontspannen dat hij in de draf zijn eigen spieren los trilde. Tot… ineens was de spanning weer terug. Er gebeurde verder niks, maar hij was ineens weer gestrest.

De wereld ziet er een stuk mooier uit bij een blauwe hemel en een warm zonnetje!

Buiten dat hij energie te veel heeft, kan ik me alleen bedenken dat hij stress krijgt van het bij zijn kleine kudde weg zijn. Ik ga deze week maar weer wat vaker een paar rondjes wandelen dat hij er beter aan went dat even weg zijn geen kwaad kan.

Whiskey en de paarden

Snuif: "wie of wat ben jij?"

Meehelpen: Jenny's eten is lekker en ze knoeit nogal :D

Meehelpen!

Luizen

Een van de paarden in onze kleine kudde had al langer last van jeuk. Het was vorig jaar in het najaar begonnen en we dachten dat het een allergie was tegen een vliegje hier op de nieuwe plek. In de winter werd het maar niet beter en ze had er ook her en der wonden van die ook best genazen, om dan op een andere plek weer nieuwe wonden te geven. Omdat ze door haar PPID nogal zwaar in de vacht zit en ze door de medicatie van vacht zou wisselen, dachten we dat het daar misschien van zou komen. De laatste weken werden de wonden wel veel erger en vrijdag kwam de dierenarts om het te bekijken.

de wonden van Furi

Nu blijkt dat arme Furi luizen heeft! Niet zo vreemd dat ze dan jeuk heeft, ik krijg er zelf spontaan jeuk van, ondanks dat de luis gastheerspecifiek is en niet op mensen overgedragen kan worden. De andere twee paarden hebben we nagekeken en we kunnen er geen vinden. Jenny heeft echter ook jeuk, dus die moeten we goed in de gaten houden.

Furi wordt nu drie keer gewassen met steeds een week ertussen om zo ook de neten te doden die dan nog moeten uitkomen.

Weer wat bijgeleerd...

Zoektocht naar goed voer (Pavo Care4Life)

Al jaren ben ik op zoek naar het beste krachtvoer voor Lightning. Er was altijd wel iets mis: er zaten te veel granen of suikers in, plakte aan elkaar van de melasse of er ontbraken bepaalde ingrediënten die ik dan apart bijvoerde. Af en toe was er dan wel voer dat enigszins in de richting kwam, maar dan moest je bijvoorbeeld verschillende zakken combineren en dat is lastig als je op een stal staat en geen 3 voertonnen neer kan zetten. Dan waren er ook nog wel "natuurlijke" voeders die van natuurlijke ingrediënten waren gemaakt waardoor het beter opneembaar zou zijn, maar die waren dan nog steeds niet compleet. Ik voegde bijvoorbeeld zelf kruiden toe, MSM en lijnzaad. Ook wilde ik niet te veel geven van het chemische granenspul waardoor ik vitamines moest bijgeven.

Toen hij eenmaal hier thuis stond, besloot ik om het zelf te gaan maken. Ik zou zelf alle losse ingrediënten kopen en dan maken wat ik vond dat hij nodig had. Een hele zoektocht begon naar de juiste hoeveelheden en verhoudingen van vitaminen, aminozuren en elementen, maar ik liep vast. Want ook in hooi zitten vele voedingsstoffen en dat was de grote onbekende. Daar eet hij 10 kilo van en van het krachtvoer 1. Tja... Nu kun je daar wel onderzoek naar doen, maar dat kost meer dan twee grote pakken hooi en dan moet je de hele partij van dezelfde weide hebben. En dat had ik niet.

Verder had Lightning heel gemakkelijk diarree. Zijn hele leven eigenlijk al. Elke verandering van voer gaf problemen. Tot ik een artikel las over gluten allergie bij paarden... een "aha-erlebnis"! Aantonen kun je dat nog niet, maar het kon geen kwaad om de granen volledig uit zijn rantsoen te bannen en te bekijken hoe dat zou gaan. Dat gaf als snel een aanzienlijke verbetering. Hij bleef gevoelig voor veranderingen, maar de meeste tijd had hij normale mest. Maar dat betekende geen krachtvoer meer, geen lijnzaadkoekjes meer en geen vitamineblokjes. Overal zit tarwe in!

Toch vond ik dat hij iets extra's moest krijgen buiten het hooi. Alleen gras vond ik wel heel eenzijdig. Dus ging ik weer zoeken. Toch zelf maken dan? Maar waar haal ik benodigde ingrediënten vandaan zodat hij alles binnen krijgt?

Gelukkig kreeg ik net op dat moment een tip van een bekende die een paard heeft met spierproblemen en daardoor suiker-arm moet eten. Er zou een nieuw voer op de markt komen zonder granen en toegevoegde suikers, Care4Life van Pavo. Zodra het begin dit jaar beschikbaar was ben ik het gaan halen en sindsdien voer ik dat. Als hij nu diarree heeft, dan is het een of twee dagen als ik van pak hooi moet wisselen of als hij van Jenny de resten voer heeft opgesnoept.

Buiten dat er geen granen in zitten, bevat het alle ingrediënten die ik op mijn lijst had gezet die er in paardenvoer moesten zitten als ik het zelf zou gaan maken :)
Meer info vind je hier: Pavo Care4Life

Wordt vervolgd...

Vreemd

Gisteren heb ik Lightning weer gelongeerd. Het is me opgevallen dat hij de laatste weken bij het rijden erg gespannen is, zelfs nu het hoofdschudden nog maar weinig voorkwam. Ik wilde dus longeren in de hoop dat hij het dan niet zou hebben. Helaas was dat wel zo en was ook het hoofdschudden weer helemaal terug. Als ik hem aan de teugel pak (ik longeer met dubbele lijnen), dan doet hij het niet en als hij zichzelf oppakt voor galop ook niet. Laat ik hem los, dan begint het weer. Verder toonde hij ook verzet: niet voorwaarts willen gaan als ik om een galop vroeg, grommen, met zijn voorbenen slaan, rennen in draf. Na een tijdje heb ik de sidepull afgedaan en verwisseld voor het halster. Daar had ik dan maar een lijn aan gemaakt waardoor hij helemaal los liep. Dit maakte geen verschil. Licht uit dan? Ook niet… De spanning ging ook nauwelijks weg, terwijl we gewoon thuis aan het werk waren.

Omdat ik vrijdag met de koets wil gaan, wilde ik ook nog het grote, zware menhoofdstel proberen. Dat aan gedaan, twee lijnen eraan en terug de bak in: hij was zo mak als een lammetje en schudde niet met zijn hoofd.

Ik snap er niks meer van?! We doen maar gewoon verder en wachten tot het over gaat. Ik hoop alleen niet dat die spanning veel erger wordt, want ik ben niet ruiter genoeg om hem daarbij te helpen :(

Clinic Nadieh Haarsma

Afgelopen zondag was de clinic van Nadieh Haarsma.

Ik had nog nooit les van haar gehad, maar had een goede referentie gehad. De clinic was opgebouwd uit twee individuele lessen, een 's morgens en een 's middags. Je kon zelf kiezen waar je aan wilde werken en je kon naar de anderen kijken als je zelf niet hoefde te rijden. Er was ook de mogelijkheid om een stal te huren en voor een goede lunch was gezorgd. Ik had ook morele en praktische steun van de eigenaar van Jenny, die ook voor de foto's en video's heeft gezorgd.

Toen ik aankwam hadden we nog even tijd om Lightning op stal te zetten en alle spullen bij elkaar te pakken. Lightning stond bij twee van zijn halfzussen: Flame (een volle zus van Jenny) en Joke, een volle zus van Nina, de merrie die ik vroeger ook nog had.

Ik had zelf nog wat spierpijn van vrijdag, dus ging ervan uit dat Lightning dat ook had. In de bak was al les bezig, dus we gingen buiten vast wat stappen. Daarna begon de les. Ik moest natuurlijk eerst voordoen hoe ik normaal reed en had aangegeven dat ik aan zijn balans wilde werken. Dat betekende eerst verzamelen! Daar kregen we het wel warm van, maar het hielp heel erg en hij ging enorm vooruit. Ik had er al zo mijn manier voor opgebouwd, maar het werkte nooit echt goed. Ik moet dit nu gaan volhouden!

's Middags had ik gekozen voor oefeningen om zijn lijf losser te maken. Daar kan ik er ook nooit genoeg van hebben. Ook wilde ik het niet meer te zwaar maken, en dat los maken zou er hopelijk ook voor zorgen dat hij niet drie dagen stijf van de spierpijn stond.

Wat me het meeste opviel was dat ze het allemaal heel duidelijk uitlegde en aanpaste aan het niveau van de ruiter en het paard. Er kwamen genoeg gemeende complimenten voorbij en ze zei nooit dat je iets niet goed deed. Ze vroeg alleen om dingen anders te doen en zei dan: "werkt dat?" Ze is nog jong, maar ik merkte dat ze al veel ervaring heeft en zeker een talent voor lesgeven. Bij andere paarden merkte ik dat ze ook verschillende oplossingen aanbood. Vanzelfsprekend gebeurde alles op een rustige en vriendelijke manier.

Helaas zijn de foto's van binnen en vrij ver weg en daardoor wazig. Er zijn ook nog een paar video's. Die zal ik snel plaatsen.

Lightning deed het allemaal erg goed en we zijn niet zover terug in niveau als waar ik bang voor was. Nu is het aan mij om het regelmatig "in de bak rijden" vol te houden. Tijdens het rijden schudde hij trouwens niet met zijn hoofd. Later wel: er zat zweet op! Ik ben echt heel blij dat daarin nu zoveel vooruitgang zit. 
 
Wat ook heel erg fijn was, was toen ik 's avonds thuis kwam, de eigenaar van Jenny de paarden al verzorgd had. Daardoor kon ik opruimen en voldaan aan tafel aanschuiven! Bedankt daarvoor :D.

Rijden in een grote hal

Bij het rijden in onze eigen bak merk ik dat die toch wel erg smal is voor Lightning die sowieso al moeite heeft met zijn balans. Hij struikelt en glijdt regelmatig uit. Dat bevordert het vertrouwen van mij niet, iets dat hij juist nu nodig heeft met het hoofdschudden. Daarom nam ik me al weken geleden voor om ergens in een grote binnenbak te gaan rijden met een goede bodem.

Helaas kwam dat er steeds niet van. Het sneeuwde bijvoorbeeld vaak en de avonden zijn er net te kort voor na het werk. Of ik krijg de trailer niet uit de bak. Vandaag ging ik het proberen (omdat we zondag een clinic hebben en ik wat eerder thuis was vandaag) en het lukte! Toen de trailer toch achter de auto hing, ben ik Lightning maar gaan halen. Op naar de bak in Genhout! Die is namelijk 25x70m!!

Toen we daar kwamen was Lightning erg wakker. Ik meteen weer nerveus natuurlijk, terwijl ik wéét dat hij niks doet. Ik heb om mezelf gerust te stellen dan maar twee rondjes door de bak gelopen en toen pas opgestapt. Lightning had wel wat energie, en dat betekende dat hij lekker doorliep. Helaas struikelde hij toch weer veel, nu ook achter. Ik kon alleen maar negatieve dingen denken: "dadelijk vallen we weer", "dadelijk schrikt hij", "zie je nu wel, hij is niet goed, ik moet hem niet rijden, nooit meer", "mijn angst gaat ook nooit weg, waarom is het nu weer zo erg?", "oh nee, de andere ruiters gaan weg, zou Lightning wel rustig blijven?",

"Stel je niet aan, domme doos", zei ik tegen mezelf. Ik lijk soms net zelf een paard. Ik zie overal spoken! Maar na een tijdje ontspan ik me dan toch. De oplossing bij paarden is vaak om ze aan het werk te zetten, dan hebben ze geen tijd om na te denken. Bij mij is dat net zo ;). Dus we gingen lekker draven en oefeningen doen. Hij liep best goed en voorzichtig liet ik hem in galop gaan. Dat ging ook goed, wat een opluchting!. Hij viel er een paar keer uit, maar in zo'n grote bak hoef je niet op te letten of er net een bocht aankomt of een glad stuk. Overal heb je ruimte zat!

Gewoon even lekker doordraven en galopperen was zo heerlijk om te doen. Er zat zelfs wat zweet rond zijn oren. En ik voelde me heerlijk. Dat had ik ook weer overwonnen! Dat heerlijke gevoel van goed gereden te hebben was alweer zo lang geleden. We komen er wel weer...