Roxy uit logeren

De reis met Roxy is vlot verlopen. We hadden Lightning eerst op de trailer gezet en daarna Roxy. Al trillend van de spanning ging ze er braaf voetje voor voetje in. Ik had de dag vooraf nog geoefend met meelopen en vaststaan en Saskia kwam meehelpen. Uiteraard besloot mijn camera die dag de geest te geven en was het smerig weer. Goed voor de zenuwen en de grijze haren.

Onderweg waren ze rustig, maar eenmaal op de snelweg was het BONK BONK BONK, de trailer schudde flink en daarna was het stil. Dit gebeurde een paar keer. Mijn hart zat in mijn keel, gelukkig reed mijn vriend. We stopten op een parkeerplaats en alles leek in orde.

Het gebonk - stil - gebonk - stil hield aan, maar werd niet erger. Kon ik maar zien wat er gebeurde!

Heelhuids kwamen we aan. Roxy had de achterstang eruit gewipt/geschopt en Lightning had zich losgemaakt. Het arme veulen had ook flinke stress-diarree. Wat hadden ze toch allemaal gedaan?

Het duurde nog even voor ze er weer af durfde en daarna moest ze de stal nog in. Dat is voor een paardje dat nog nooit binnen is geweest heel wat.

De dag erna ben ik gaan kijken. Ze was nog wat gespannen, maar het zal snel wennen. Ze mocht met een ander veulen even in de bak.

Kreuth

Whaaaaaaaaaaaaaaaaaa, we gaan naar Kreuth!

Afgelopen jaar merkte ik langzaam aan Lightning dat het showen ook niet meer zo leuk is. Als je alles moet laten wat meneer niet leuk vindt, dan kun je 'm beter over de eeuwige jachtvelden sturen, dus ik trek me er niet al te veel van aan. Toch vind ik het langzaam wel mooi geweest na een showcarrière van 14 jaar en de nieuwe generatie staat klaar. Komend jaar gaan we heel weinig showen en sparen (en veel trainen), want we gaan nog een laatste keer naar Kreuth*!

Lightning zal door mij gereden worden en ook door een jeugdruiter uit Israel. Zij vroegen om paarden en ik dacht, waarom niet? Zo kan ik de kosten een beetje drukken en kan Lightning zijn ervaring gebruiken voor een jonge ruiter.

* In Kreuth wordt het Europees Kampioenschap Paint Horses gehouden, na de World Show de grootste Paint show ter wereld. Kreuth ligt in Beieren.   

Ontspannen

Iemand kan je zeggen "ontspan je", maar dat leidt er maar zelden toe dat je dat werkelijk doet. Herkenbaar?

Ik zeg het ook tegen mezelf als er niemand in de buurt is die het zegt. Helpt ook niet...

Vandaag was ik buiten gaan rijden: mooi weer, bak bevroren. Ik probeer mijn comfortzone langzaam te vergroten in mijn eeuwige strijd tegen mijn angst. Het lijkt wel een verslaving.

Het idee is dat ik hierdoor meer vertrouwen krijg. Omdat je het heel langzaam doet, is de kans dat je gekke dingen uithaalt niet zo groot en daarmee de kans dat het fout gaat ook niet. Mijn gevoel wil hier nog lang niet altijd in mee, maar dan heb ik mijn focusoefeningen ter afleiding. Ondertussen loopt Lightning leiderloos over de vlakten :s. Arm dier heeft wat met me te stellen!

In het begin waren we beiden gespannen: hij schrikt zich lam van een ander paard LOL en een fietser is levensbedreigend. Ach ja.... Ondertussen probeer ik oefeningen te doen: hou ik mijn voeten op de goede plek, hakken omlaag? Ja, dat gaat ondertussen goed. Laat ik de volgende stap toevoegen: mijn navel richting zadel duwen (het zal je verbazen hoe goed ik voorover kan zitten met mijn hakken netjes omlaag!). DUW DUW DUW DUW ------------- ONTSPAN JE      grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.

Zo gaat dat ongeveer een half uur waarbij ik me afvraag hoe die houding in hemelsnaam vol te houden is. Ik denk aan de talloze trainers die me toeriepen: "ontspan je", "ga op je kont zitten", "navel richting cantle", Het helpt niet, tot ik me realiseer dat ik mijn prachtig achterste aanspan! Ik duw mezelf ongemerkt 5 cm uit het zadel. Op het moment dat ik dat loslaat, vloei ik in het zadel en zit ik recht. Goh, was dat al die 16 jaar nou zo moeilijk? De rest van de rit heb ik daarop gelet. Extra bonus: paard zag geen spoken meer!

Misty en Roxy

Door Misty's wonden van de operatie mocht Roxy er niet meer aan zitten. Vrijwel direct nadat Misty terug was van de kliniek moest ik ze weer uit elkaar halen, omdat ze Roxy toch liet drinken. Na een week probeerde ik ze weer samen te laten en dat ging goed, tot Misty ging liggen en Roxy vond dat ze er wel heel makkelijk bij kon. Helaas moesten ze dus weer apart. Nieuwjaar kwam eraan en die draad in de paddock met vuurwerk vond ik een slecht plan. Misty moest toch voor een 2e behandeling terug, dus mocht ik haar op 30 december brengen. Na nieuwjaar had ik vakantie en kon ik ze in de gaten houden. Overdag kan ik ze zien vanuit huis, dus mochten ze samen lopen. Dit ging goed en Roxy leek het niet meer te proberen. 's Nachts stond Misty nog apart. Dat vond ze helemaal niks en had er stress van, zo sneu om te zien.

Het ging goed met samen staan (het was inmiddels 6 weken na het spenen), zodat ik dinsdagavond besloot om te samen te laten. Helaas was het woensdagochtend weer prijs en dronk Roxy weer. Dat geleidelijk aan spenen is een mooi streven, maar zo heb ik ze al te vaak keer weer uit elkaar moeten rukken. Geef mij dan maar in een keer ervan af (hoewel het nu de bedoeling was om ze niet actief te spenen, maar een medische ingreep kwam ertussen).

Het leek me goed om Misty dan een maand of twee ergens anders te brengen. Of misschien Roxy? Dat zou goed zijn voor haar opvoeding, iets waar ik met 4 paarden te weinig tijd voor kan maken. De gedachte om haar op de trailer te zetten deed me twijfelen.... Ik herinner me nog erg goed wat er vorig jaar met Vicky gebeurde!  Uiteindelijk heb ik besloten dat Roxy een maand (of 2) bij trainer Saskia Moeskops gaat logeren. Zij kan haar van alles leren en hopelijk wil ze niet meer drinken als ze terug komt.

Wordt vervolgd...

Nergens van onder de indruk...

Vicky is een nogal stoïcijns paardje... Ze is niet snel onder de indruk, dus ook niet van mij of de andere paarden. Hoe vaak zij een bijt krijgt van Lightning of een dreun van mij? Ik houd daarbij het 1-2-3 systeem aan; 1=klakken/lichaamstaal; 2=duwen; 3=elleboog. Ze heeft dus op elk moment de gelegenheid om weg te gaan en ik ga haar niet achterna. Ik blijf staan, maar ze moet wel aan de kant als ik dat zeg. Ook Lightning kondigt zijn ongenoegen aan als ze weer eens pontificaal tegen hem loopt. Toch wacht ze op zijn bijt. De platte oren en andere signalen boeien niet. Je moet dus continu opletten dat ze wel op jou let (de omgeving is veel interessanter), want anders loopt ze je straal ondersteboven.

Het heeft ook zo zijn voordelen. Laatst had ik de longeersingel omgedaan en het Engelse zadel opgelegd. Boejuh! Die singel is nog te groot, dus had ik er vandaag de dikke, zware, grote western pad onder gedaan. De singel heb ik zo strak gemaakt als je normaal bij een zadel zou doen. Gaatje voor gaatje, maar toch.... Boejuh! Ze heeft er eens aan geroken, maar stapte en draafde ermee alsof er niks zat. Daar stappen we volgend jaar zo op.

Ik heb met die pad ook nog flink in de rondte gezwaaid en op haar rug gegooid (sacking out, soort van ongevoelig maken voor bepaalde dingen) en van haar af laten glijden. Maakte ook niet uit. Ik denk dat ik voor haar wat oefeningen moet bedenken om haar gevoeliger te maken...

Roxy is eerder gevoelig en voorzichtig en let heel goed op. Ze heeft een grenzeloos vertrouwen in mensen en wil heel graag doen wat je vraagt, ook al vindt ze het heel spannend.

Met Roxy heb ik de beginnersvariant gedaan: sacking out met mijn jas. Zij vond dat prima, maar wel spannend. Voor haar was de jas iets dat ze graag wilde hebben. Zo graag, dat ze haar hoofd erin stak. Ik schudde met de jas en als ze een stap naar voren zette, hield ik de jas stil. Ha! Dat had ze snel door! Na 3 keer schudden sprong ze nog net niet op de jas. De jas moet in de was....

Beroemd!

Vicky en ik op de voorkant van de Paint Post

Een dochter van Misty (die dit jaar Europees Kampioen werd) staat over
2016 bovenaan de ranglijst van de Jeugd in Europa (is zone 12). 

Goed isolerende vacht

Misty gaat niet binnen staan als het sneeuwt.
Het laagje ijs heeft 2 dagen op haar gelegen. 

Misty weer thuis

Vanmorgen heb ik Misty opgehaald. De operatie is goed verlopen en de wonden zijn rustig. Ze werd enthousiast ontvangen....

Ik hoopte dat ze Roxy zou wegjagen door de pijn rondom haar uier, maar de hormonen bleken sterker dan de pijn. Ze heeft 4 gapende wonden waar het wondvocht uit drupt (wonden van tumoren groeien blijkbaar niet dicht en moeten opdrogen), de grootste van ongeveer 10 cm! Daar mag Roxy niet aankomen, dus helaas gaan ze een tijdje LAT-ten.  

Voor de gelegenheid gingen ze op twee weiden naast elkaar en dat ging prima. Doordat het tussenstuk pas is ingezaaid, breng ik ze daar aan de hand heen. Dat brengen en halen gaf flinke stress, maar eenmaal naast elkaar gaat prima. Lightning maakt nog het meeste drama, hij graaft frustratiegaten naast het hek! 

Nu staan ze in de paddock met een draadje (3 lagen breed lint) ertussen, zodat ze allemaal hooi en een stuk stal hebben. Roxy en Vicky waren onrustig toen ik Lightning bij Misty had gezet, dus hij staat nu weer bij de meisjes. Op een "Roxy meets electric fence" paniekmoment na, waarbij ze bijna over de hooibakken sprong, gaat het tot nu toe goed.

Je merkt dat ze uit hun doen zijn. Wat een stress.... Ik moest lachen toen een collega vroeg: "ga je nog wat leuks doen dit weekend?" "Haha, ik ben bang van niet!" Tijd heelt de meeste wonden, dus nog een paar weken geduld hebben en dan is alles weer bij het oude. Begin januari moet ze nog een keer terug voor een 2e behandeling met cisplatin (de chemo).

Paardendag

Flinke schoonmaakbeurt van de paddock en hooibakken, Lightning gereden, hoeven gekapt, Vicky's hoeven gevijld, longeersingel omgedaan, zadel opgelegd, Roxy getraind, zadel opgelegd.... Alles wat de ene zus heeft, wil de ander namelijk ook.

Wat is dit nu weer? Oh, wacht, hier kan ik in bijten!

Vicky liep een tijdje met singel in de paddock. Nou ja, Roxy dan ook maar even. 

Als het zo weinig reactie geeft, dan halen we het Engelse zadel maar even uit de kast....
Roxy staat erachter ;)
Foto ziet er een beetje gek uit, maar Vicky liep achteruit
om te zien wat ik in mijn handen had...

Je kan best hooi eten met iets op je rug. Het is in ieder geval
minder zwaar dan Vicky die er vaak op Roxy gaat hangen! 

Bevroren

Gisterenmiddag had ik Lightning gezadeld in de veronderstelling dat de rijbak wel ontdooid zou zijn, maar dat bleek niet het geval. Hij stond gezadeld en al, dus besloot ik tegen mijn voornemen om dat juist niet te doen, in het bos te gaan rijden. De meisjes hadden eerder al hun moeder Misty zien vertrekken (naar de kliniek) en hoewel ze het kenden dat Misty en Lightning samen kort weggingen, dacht ik dat dit teveel stress zou opleveren. Roxy was immers nog maar net gespeend.

Het was heerlijk weer en ik kon het op z'n minst proberen, dus ging ik heel dapper op weg: meteen erop en bergafwaarts, al bibberend mijn oefeningen herhalend. Lightning vond het allemaal wel prima en eenmaal opgewarmd kwamen we een grote omgevallen boom tegen. De weg eromheen ging steil omhoog. Tja, niet afstappen en gewoon erop blijven zitten... Heel rustig stapte hij naar boven. Wow, wat is hij sterk! Normaal gezien gaf dat paniek en vluchtgedrag om er zo snel mogelijk vanaf te zijn! In ons bos geen gebrek aan steile heuveltjes, dus we hadden de smaak te pakken en hebben daar wat gespeeld. Eenmaal terug stonden de meisjes gewoon lekker hooi te eten. "Oh, ben jij er ook weer?" Gelukkig kost me onnodig druk maken geen geld....

Misty update

De operatie is goed verlopen, de kliniek hield regelmatig contact. Dat was heel fijn, maar ook spannend elke keer als de telefoon ging. Vanmiddag ben ik even gaan kijken en heb een stukje met haar gewandeld. Ze was erg onrustig in haar stal, ze liep rondjes en stond in alles te bijten. Ze reageerde ook sterk op het veulen dat aan kwam lopen. Het wandelen en grazen kalmeerde haar en toen ze weer terug op stal kwam was het etenstijd.

Uiteindelijk hebben ze rond de uier 4 sarcoïden weggesneden. De wonden zijn best heftig, maar op zich ziet het er goed uit. Donderdag mag ze naar huis als alles goed blijft gaan.

Met z'n tweetjes op de foto. Soort van selfie;)

Misty naar de kliniek

Een paar weken geleden ontdekte ik bij Misty dat een van haar sarcoïden (ze heeft er her en der een stuk of 10) opgezwollen was. Ze heeft er aan elke kant van de uier op haar been één. Een van die twee was gegroeid. Even de dierenarts laten kijken als ze komt enten....

Daar zat niet veel tijd tussen en de tumor was gegroeid van walnoot naar ei! Tja, dat moesten we wel behandelen! Geen wonder dat ze struikelde tijdens het rijden, er zat haar iets achter tussen de benen!

Helaas betekende dat voor Roxy meteen dat ze gespeend moest worden. Gelukkig wilde de kliniek (in Someren) daar wel aan meewerken en mocht ik haar een paar dagen eerder brengen zodat de uier weer klein kon worden. Dat was nodig voor de operatie omdat ze er anders niet goed bij konden en het de genezing in de weg zou staan.

Afgelopen donderdag heb ik haar gebracht en as. maandag wordt ze geopereerd. Drie dagen daarna mag ik haar weer halen. Naast het wegsnijden van de tumor, wordt het omringende weefsel met chemo (cisplatin) geïnjecteerd. Dit is zo giftig dat er drie dagen lang niemand/niks aan mag komen en ook de stalbedekking apart moet worden afgevoerd. Blijkbaar groeit de wond niet dicht vanaf de randen omdat dat tumorweefsel is en moet vanzelf opdrogen.

We maken ons nog wat zorgen of een week apart voldoende is om het spenen vast te houden of dat Roxy toch weer wil drinken of dat Misty toch weer melk gaat maken. Ik hoop (en dat klinkt crue) dat de wond zo pijnlijk is dat dat niet gebeurt. Dan hoeven we ze namelijk niet apart te houden en dat is fijner voor ze.

Het scheiden van Misty van de kudde viel eigenlijk nog goed mee. Ik had de trailer vlak bij het hek geparkeerd zodat ze er rustig op zou blijven staat tot we vertrokken. Onderweg heeft ze haar longen uit haar lijf gegild, zo zielig en zo wreed :( en ook daar bleef ze roepen. Hopelijk gaat het nu wat beter met haar. We doen maar met ze en ze kunnen het niet begrijpen.... Roxy was behoorlijk van slag en zoekt steun bij me. Ze riep een beetje, maar Lightning maakte meer kabaal. Dat duurde gelukkig maar een dag en hij is alweer wat rustiger. Roxy probeert ondertussen bij Vicky en Lightning te drinken en at de eerste dag nauwelijks, maar verder valt het mee. Ze heeft veel steun aan zus Vicky, die het allemaal niet lijkt te merken.

Lala

Vorige week zondag gingen we met de paarden Lala en Lightning naar de manege in Eijsden om in de binnenbak te rijden. Het stormde flink, dus de rit erheen was niet zo ontspannen en daar waaide het dak zowat van de hal. Je kan je voorstellen dat ik niet zo ontspannen was en Lightning had ook andere plannen. Hij reageert niet zo goed op een nieuw supplement (waar behalve vitamine E ook MSM in zit) en maakte nogal drama. De focus op één ding leggen lukte niet zo goed, maar we hielden het redelijk vol.

Bij het uitstappen wisselden we van paard (ach, waarom niet?) en dan valt ineens van alles op: Lightning was met een ander ook van slag en maakte gekke sprongen, Lala voelde ontspannen aan, maar wilde niet voor me lopen. Dat was de aanleiding voor mij om dat nog eens te proberen en vanmorgen mocht ik Lala opwarmen voor haar les. Ik had mijn Engelse rijbroek en laarzen van zolder gehaald, want met korte laarzen en jeans werkt dat toch niet zo geweldig. Lala is namelijk een KWPN-er.

De rijbak is een kwartiertje stappen vanaf haar stal en ik moest er meteen op. Ach, waarom niet.... Lala was weer lief, maar doorlopen is blijkbaar niet iets wat ik er bij een paard uithaal. In de les kwam het daar vooral op neer: niet zoveel met je zit duwen en vooruit met die handel! In het filmpje zijn we nog maar net bezig, maar het lukt uiteindelijk redelijk. "Doorzetten", zei de instructrice steeds. Tja, dat is wel mijn ding: ik bedenk me ondertussen van alles.... doe ik het wel goed, zit ik haar niet in de weg, is dat gedoe van mij  niet vervelend.... een vicieuze cirkel.... Nog meer oefenen, dan komt het wel goed! Geïnspireerd moest Lightning er ook nog aan geloven ;).

PS
Ondertussen heb ik de dosering van het supplement opgehoogd en gaat het beter met Lightning. Vanmiddag was hij prima te rijden! Nu heb ik wel spierpijn, hoe vaak rij ik twee paarden op één dag?!