Chaos

De werken voor de paddock en rijbak zijn begonnen....

Dit was dinsdagochtend, vóór het begon te regenen...
De wei is inmiddels onherkenbaar nadat deze zandwagen af en aan reed en we lopen op onze tenen door het vers aangestampte zand om tot bij de paarden te komen. Het is één grote blubber, maar ik ga ervan uit dat deze mannen weten wat ze doen. Ik hoop dat ze weten wat ze doen...

Cursus hoefbekappen

Afgelopen zaterdag deden Lightning en ik mee aan een cursus hoefbekappen. We meenden niet op één dag gediplomeerd hoefsmid te worden, maar ik wilde graag wat meer leren over hoeven en de cursus is bedoeld om de hoeven bij te houden tussen de kapbeurten van de smid in.

De cursus werd gegeven door Emma Arblaster bij Equimotion. We begonnen met theorie over de botten, pezen, zenuwen en bloedvaten in de hoef, gerelateerd aan de functie. Er werd vanuit mechanica gekeken waarom hoeven werken hoe ze werken en waarom ze de bepaalde ideale vorm zouden moeten hebben. Ook de oorzaken van veel voorkomende hoefproblemen werden besproken. We hadden als voorbeeld een kadaverhoef met een lichte hoefbevangenheid die met juist bekappen weer goed in vorm komt. Zelf  Het was erg leerzaam!

Na de lunch gingen we zelf aan de slag met onze paarden. Lightning was na 5 weken alweer aan een kapbeurt toe en het was duidelijk te zien dat hij neigt tot lange tenen en dikke steunsels. De cursus leert je conservatief te zijn waardoor de kans erg klein is dat je (onherstelbare) schade toebrengt, terwijl je toch helpt om de hoeven gezond te houden.

Zelf bijhouden deed ik af en toe al, maar een beetje theorie erbij kennen is echt wel zinvol. Het maakt me een stuk zekerder :). Ik had nog een reden om erg geïnteresseerd te zijn... Misty heeft namelijk twee platvoetjes die voornamelijk in de breedte groeien. Dat maakt dat haar hoeven standaard te kort zijn en ze snel erg gevoelig loopt. Galen (een oude vriend van Lightning) heeft ook een platvoet. Althans, hij hàd een platvoet. Door zelf wekelijks bij te vijlen heeft zijn eigenaresse de vorm helemaal goed gekregen. Dat zag ik ook wel zitten.

Lightning heeft weinig problemen met zijn hoeven. Hij is erg gevoelig is op stenen en heeft erg vaak hoefzweren, maar hij heeft een normale vorm. Daarom ging hij mee als proefkonijn. Ik moest maar eerst oefenen op iets dat normaal werkt.

Onder toeziend oog van Emma vijlden de eigenaresse van Galen en ik samen zijn hoeven. Het is best zwaar, maar Lightning gedroeg zich als normaal: een perfect, zij het nat geworden, model. In vergelijking met voorheen, maakten we zijn hoeven iets ronder en haalden zijn steunsels wat meer weg. De vorm verraadde dat die sterk groeiden en dit was een mogelijke oorzaak van de zweren. Het is nu aan mij om die wekelijks weg te halen in plaats van om de 6 weken.

De grootste verwondering kwam pas achteraf. We gingen nog een klein rondje lopen met Galen en Lightning. Hij stapte heel goed door, maar dat kan veel redenen hebben. Het bijzondere was dat hij ineens over steentjes liep. Ik ging zelf al automatisch aan de kant, ervan uitgaande dat hij opzij zou gaan voor de steentjes. Heel bijzonder! Ik ga zijn hoeven nu vaker bijhouden en hoop dat hij dan niet meer zo gevoelig loopt!

Ik vond nog wat informatie op internet over waarom het een goed idee is om zelf de hoeven bij te houden tussen de kapbeurten door:
http://paardenhoeven.info/de-5-sleutels/bekappen/

Een paar foto's:

Tekenen wat eraf mag

Doen we het goed zo?

Paard denkt er het zijne van

Vele handen maken licht werk

Best netjes na wat hulp van Emma

Braaf paard

Foto's door Equimotion

Jeuk

Op advies van de dierenarts was ik Lightning's "gereedschap" af en toe. Helaas helpt dat niet. Heeft iemand tips wat te doen met een ruin die jeuk aan zijn zaakje heeft?? Ik vermoed dat het de huid aan de buitenkant van de koker zelf is. Zinkzalf of vliegencrème (tegen de knutjes) helpt ook niet....

Nachtschade

Met de karren tegelijk heb ik het dit jaar uit de weide gehaald; nooit eerder was het zo erg!


Wat is (zwarte) nachtschade en waarom is het gevaarlijk?

Nachtschade is een geslacht van planten waaronder ook tomaten, aardappels en aubergines vallen. Alle nachtschades zijn giftig! Het gif is de reden dat je van tomaten alleen de rijpe rode vruchten kunt eten, je aubergines eerst moet bakken en je groene aardappels niet mag eten.

Het gif waar het om gaat is solanine. Solanine is de natuurlijke verdediging van de plant tegen schimmels en andere indringers.

Ook bij de zwarte nachtschade die bij ons overal voorkomt, is het gifgehalte in de onrijpe groene bessen het hoogst. Normaal gezien zullen dieren de planten niet eten vanwege de zeer bittere smaak (denk maar aan de geur die stengels van tomaten op je handen achterlaten). De bessen laten ook een brandend gevoel na in de keel, waardoor je hooguit een paar besjes zult eten.

Na het eten van een te hoge concentratie solanine treden er darmklachten en neurologische verschijnselen op na ongeveer 10 uur die zelfs dodelijk kunnen zijn. Er is geen tegengif bekend en behandeling is puur symptomatisch. Meestal zijn de verschijnselen weg na 24 uur.

Normaal gezien zal het voor de paarden geen problemen opleveren, maar voor de zekerheid heb ik de planten toch verwijderd.

Holistisch paardrijden?

Dit stukje heb ik een tijdje geleden al geschreven na aanleiding van een bezoek van deze zomer aan de goeroe van het recht richten: Antoine de Bodt, in een poging het een plaats te geven.

Holistisch paardrijden? De ene trainer richt zich op Horsemanship (Ray Hunt etc.) en een betere band met je paard door te trainen vanuit het gezichtspunt van het paard (GEDRAG t.o.v. MENSEN), de ander kijkt puur naar hoe het eruit moet zien (TECHNIEK), nog een ander richt zich op de ruiter bij bijvoorbeeld centered riding (RUITER) en dan nu de missende schakel?: kijken naar de manier van bewegen van het paard (GEZONDHEID).

Ik ben ervan overtuigd dat bijvoorbeeld Antoine de Bodt, waar ik bij Galen mocht kijken naar zijn training in recht richten, die andere drie aspecten in orde heeft. Hij is zich daar dan òf niet van bewust, òf hij vindt het niet belangrijk om over te dragen. Ik weet ook zeker dat de paarden van mijn instructrice bijvoorbeeld perfect recht gericht zijn, ondanks dat zij zich richt op techniek en ze nog nooit bij Antoine was. Zij rijdt zeker centered en zal een paard nooit kwaad doen. Toch is er geen trainer die het allemaal aanbiedt.

Èn er is nòg een aspect dat ik mis: de aard van het paard! Wat bedoel ik daarmee? Hoe is je paard van nature? Hoe gedraagt hij zich als jij er niet bij bent? Paarden ervaren de minste stress als ze in kudde verband op een wei mogen staan (bijvoorbeeld). Let ook tijdens het rijden goed op de signalen die je paard geeft: zwiept hij met zijn staart, is er verzet, etc.? Ik moet zeggen dat er daar wel wat aan schortte: de paarden stonden alleen in een weitje of stal en de paarden daar vertoonden toch wat “probleemgedrag”: heen en weer rennen in de wei, hinniken, nerveus met de mond onder druk van de sperriem, etc.

Nu ik dit allemaal opschrijf, valt het kwartje: bekijk het vanuit de WETENSCHAP! Ik wilde eerst schrijven dat als je al de vier de schakels die ik hierboven beschrijf in orde hebt, je alles voor elkaar hebt. Ik dacht inderdaad de ontbrekende schakel gevonden te hebben. Toen besefte ik dat geen enkele van die aspecten zich afvraagt hoe het paard in wezen is, zelfs die van Horsemanship niet. Ook Ray Hunt’s paarden stonden soms alleen in een paddock! En ook hij vroeg zich niet af of het zadel wel paste. Hij had zoveel gevoel voor paarden dat hij automatisch reageerde op stress onder de man, maar wist niet waaròm zijn paarden zo goed luisterden. Ik merk zelfs in de boeken van Marc Rashid, die de aard van het paard toch echt meeneemt in zijn training, dat hij af en toe de plank misslaat. Een paard dat als 3 jarige uit een kudde wordt gehaald op een wei van 25 ha en dan achterom alleen in een paddock komt te staan gaat in paniek raken. Logisch, toch? Geen wonder dat hij dan vreemd gedrag vertoont, daar is de door hem vermoede inteelt niet de oorzaak van. De wetenschap kan dat wel uitleggen. Die geeft ook bewijs van hun bevindingen en is vaak verrassend simpel. Wetenschap kan ook uitleggen waarom paarden leren zoals ze leren en als jij dat begrijpt, je ze ook alles kunt leren. Het risico van wetenschap is dat mensen afhaken bij het idee alleen al. Daarom kun je je ook niet veroorloven om alleen daarin te blijven hangen.

En dan ben ik toch weer terug bij af: blijf open staan voor alle aspecten! Zie wetenschap als een vijfde aspect of een die alles bijeenbrengt: het doet er niet toe. Het gaat erom dat als we met z’n allen proberen te blijven leren, het onze paarden ten goede zal komen. We willen toch het beste voor ze? Een natuurtalent zal ik niet worden, maar meer dan het blijven proberen kan ik niet voor ze doen!

Het wordt tijd voor mijn eigen aspect: het filosofische!
(Nu haken er lezers voorgoed af ;p)

Eetgewoonten

Mandje een maatje groter voor ons logeerveulen Nadiehtje: handig om te vullen met water en over het mens te kiepen....

Het is veel gezelliger om samen met Furi te eten. Ze loopt hier helemaal heen met haar mandje vanuit de wei.

Vindt Furi het ook goed als ze mee hooi wil eten?

Vicky mag dat, maar Nadiehtje nog niet!

Nadiehtje is wel handig.

Vicky ook!!

Pakken wat je pakken kan :)

Carte blanche

Een paar weken geleden schreef ik over de ruil van grond met onze buren. Dit betekent dat we binnenkort we een nieuw stuk grond ter beschikking krijgen. Ons oude stekje leveren we in: ons paardenparadijs. Wij hebben 80m2 schuilstal, bomen, hagen, behoorlijke hoogteverschillen en verschillende stukken. Hierdoor is het voor de paarden een natuurlijk en afwisselend landschap. Dat ik daarvoor een stukje lopen moest vond ik geen probleem, fitness inbegrepen!

Ons nieuwe stuk is saai: het is grotendeels vlak en er is buiten gras, gras en nog eens gras, niks te beleven. Ik wil daar graag verandering in brengen: work in progress ;). Het houdt nooit op :p.

Eerst werd de nieuwe schuilstal gebouwd. Deze staat in de voormalige rijbak achter het huis, als verlenging van de carport. Dat mag van de gemeente. Daarna komt er een nieuwe omheining om het gebied heen. Enerzijds wil ik graag voor ieders veiligheid een “heras”-hekwerk met een dikke meidoorn haag, anderzijds is een houten/stalen omheining meer open en mooier en houdt zo’n haag een lading insecten vast waar je in de lente, zomer en herfst niet vrolijk van wordt.

Een tijdje geleden kwam ik informatie tegen over Paard & Landschap van de KNHS en ook mijn studie heeft me iets geleerd over landschapsbeheer. Als kers op de taart heeft IKL nu een actie om voor een gunstig tarief inheemse (fruit)bomen, struiken en hagen te planten.

Het wordt uiteindelijk een hek van gaas met de meidoorn ervoor. Binnenin komen geen hagen om het karakter voor de paarden open te houden. We gaan een aantal gezonde bomen planten, zoals kersen, pruimen, een es, een wilg, een linde, berken, een eik en hopelijk een populier. Walnoten, appels en een peer staan er al. Verder komt er voor de afwisseling en biodiversiteit een struikgewas.

Het wordt mooi voor de paarden, mooi voor de ecologie en mooi om naar te kijken!

Ook de rijbak wordt opnieuw aangelegd, maar gelukkig is dat op een hoog gelegen stuk niet zo'n probleem. Met de vrijgekomen grond komt er een heuvel of graft. De huidige rijbak wordt paddock en krijgt grasroosters met zand. Het moet stabiel zijn, goed afwateren maar de hoeven niet te hard slijten. Beton was voor ons geen optie en alleen zand wordt binnen de kortste keren een zooitje met 5 paarden (soms zelf 6). In de schuilstal leggen we de rubber matten terug op de kunststof pallets: altijd droge voeten. Zowel in de stal als op de paddock zelf komt een ligplek van stro, respectievelijk zand.

Het heeft een hoop voeten in de aarde gehad, maar het is erg leuk om dit helemaal nieuw in te richten. Nog een paar weken en dan kunnen de paarden er lopen.


PS: tijdens het zoeken naar allerlei informatie kwam ik nog iets tegen dat interessant kan zijn als je je paarden een schuilgelegenheid in de wei wilt geven:
https://www.knhs.nl/media/1511/brochure-schuilstallen-in-het-buitengebied-1-1.pdf
Als je een schuilstal in je wei wilt maken en je maakt je zorgen of het mag of niet, dan geeft deze folder je tips over hoe je het kan aanpakken.

Nadiehtje

Vorige week had ik er nog een hard hoofd in of het goed zou aflopen. Zondag konden we kleine Nadieh bij Janka zetten en maandag ging Furi erbij. Tegen woensdag was iedereen zo gekalmeerd dat we de weiden open maakten. Ze konden nog steeds niet allemaal bij elkaar (ze stonden drie aan drie), maar wel weer de wei op en meer contact maken. Nadiehtje snapte inmiddels dat ze aan haar eigen hooibak moest eten, al probeerde ze steeds bij de anderen te gaan. Ze ontspande zich al meer en mocht zelfs in de loopstal staan.

Donderdag en vrijdag ging het nog weer wat kalmer en vanmorgen heb ik ze bij elkaar gelaten. Lightning vond het geweldig: het nieuwe meisje had zich leren gedragen! Vicky mocht er eindelijk bij! En Misty kon er eindelijk haar tanden eens in zetten ;). Je merkt dat ze steun zoekt bij Janka en Furi, die kent ze immers.

's Middags waagden ze zich aan een spelletje: Lightning, Furi en de twee kleintjes renden door de wei zonder gemeen te doen. Misty en Janka hebben belangrijkere dingen te doen: eten!

En dit is waar we het voor deden:

Een veulen op logies

Wij hebben een veulen dat in een redelijk natuurlijke kudde staat, maar geen leeftijdsgenoten heeft.

Een kennis heeft een veulen onder dezelfde omstandigheden, en waarvan de moeder ziek is. Die moest eerder afgespeend worden.

Een en een is twee, zou je denken. Klopt, zo dachten wij ook.


Afgelopen zaterdag kwam Nadiehtje (ja, ze is vernoemd naar de instructrice) bij ons aan. Ze is even oud als onze Vicky en ook ongeveer even groot. We hadden bedacht om haar in een wei apart te zetten, samen met oma Furi. Oma Furi dacht daar helaas anders over en joeg Nadiehtje de wei uit. Omdat daar een hek omheen staat, vonden wij het niet verantwoord en haalden Furi er weer uit.

Tja, een net afgespeend veulen kun je niet alleen laten staan, dus we zetten Lightning erbij, die heel lief stond te kijken. De eerste tien minuten ging dat super goed, maar toen was hij het opdringerige gedrag zat (hij begreep niet waarom ze zo aan hem hing) en joeg haar weg. Dat had ze nog niet geleerd omdat ze altijd alleen met haar moeder had gestaan. Na korte tijd had hij haar onder het hek doorgeduwd en moest ik ingrijpen.

Kennismaking met Lightning

Alles wat ze kende was in één klap weg: de omgeving, haar moeder, al was het maar dat ze alleen maar eet samen met een ander paard. Maar die willen dat uiteraard niet! Ze zal dus moeten leren om zelf te gaan bepalen, en snel ook. In de natuur zou ze dat onder normale omstandigheden niet hoeven, dus wij helpen haar een handje. Het arm klein ding was helemaal overstuur, maar we moesten haar toch apart laten staan: ze vraten haar op!

Een milde aanval van Lightning:

In de nacht heeft ze alleen maar geroepen, maar 's morgens kon ze steun krijgen van Vicky. Zij stoot haar gelukkig niet af. Lightning was helemaal nat van het zweet, zo druk is hij met haar wegjagen (langs het hek). Zijn gedrag is erg aggressief, hij beschermt zijn kudde.

Samen hooi eten met Vicky

Kennis maken met Vicky

Zondag ging het redelijk zolang de anderen bij het hek stonden. 's Middags besloten we om het met Janka te proberen. Mocht die achter haar aangaan, dan was dat in ieder geval niet de snelste van het stel. (No offence, Janka!). We liepen eerst een tijdje met ze samen aan het halster en lieten toen eerst Janka los lopen. Die gaat haar eigen gang en trekt zich van niemand iets aan. We lieten Nadiehtje rustig kijken: ze deed Janka precies na! Ze zocht toenadering, maar ging gelukkig aan de kant als Janka boos keek. We lieten ze samen. Nadiehtje probeerde te dichtbij te komen, lette niet goed op en kreeg na een paar waarschuwingen een rake trap. Dat was voldoende en ze bleef op gepaste afstand. Janka ondernam inderdaad nog een paar pogingen om haar door de wei te jagen, maar dat lukte niet en ze gaf op.

Furi vindt haar nu ook wel ok, nieuwgierigheid wint

Vandaag ging het erg goed met Janka en haar en de aanvallen van Lightning worden langzaam iets minder. Furi was ook gekalmeerd en we besloten Furi erbij te zetten. Nadiehtje had inmiddels wat lichaamstaal geleerd, en dat ging gelukkig goed. Nu staan ze met z'n drieën en het gaat goed. Nadiehtje is rustiger, al snapt ze nog steeds niet dat ze niet meer aan een paard kan plakken. Eten doet ze niet zonder dat er iemand naast haar staat en ook naar mensen is ze erg aanhankelijk en moet ze leren afstand te houden.

Janka ziet het voordeel ervan in: Nadiehtje knoeit met eten

Met z'n drietjes: de stal mag nog niet...

Keep you posted....

WOW!! De stal is klaar!!

Er is nog heel veel te doen, waaronder een achterwand, een vloer, licht, etc.... we houden jullie op de hoogte. Hier zijn we in elk geval héél erg blij mee!

Met drie paarden naar het Nederlands Kampioenschap Paint Horses

Met Lightning was ik er al drie keer eerder geweest, maar dit jaar ging ons futurity veulen Vicky ook mee. Futurity betekent kort gezegd dat je geld kan verdienen met deelname. De hengsteneigenaren doen een bijdrage in een soort spaarpot en de veulens van die hengsten die het jaar daarna geboren worden kunnen daar een deel van winnen (tot ze 5 jaar oud zijn).

Voor Vicky was het een leerzame ervaring. Ze leerde vooraf met me mee lopen en draven en netjes stilstaan. Ze ging al eens mee naar een vreemde locatie om te oefenen. Ook werd ze de dag van tevoren gewassen, en wat was ze braaf! Ik kon haar wassen alsof ze dat al zo vaak had gedaan. Ze vond al die aandacht heerlijk en bij het oefenen ziet ze er de lol wel van in (zolang mama Misty in de buurt blijft). Ik was maar alleen met het wassen, dus het was wel handig als ze een beetje mee werkte. Ik mocht zomaar haar baard en manen bijknippen en scheren en (geleende) dekentjes omdoen.

Net echt! Misty moest het eerste uur niks van dit vreemde wezen weten! :o

Mooi gewassen.

Op vrijdag ging ik met Lightning al vooruit. We namen Phoenix mee, een Paint merrie uit de buurt, en de reis verliep redelijk rustig. ’s Avonds was er al een clinic “door de ogen van de jury”, waarbij de jury uitleg gaf over hoe zijn scoren bij Horsemanship en Trail. Normaal rijd ik Lightning nooit voor de wedstrijd om mijn zenuwen niet over te brengen, maar nu was ik erg blij dat ik onder toezicht nog een goede training heb kunnen doen.

Helaas stonden de tijdelijke stallen in een tent in de natte buitenbak, maar gelukkig mochten we voldoende opstrooien. Ideaal was dat echter niet, met een zorgvuldig wit gemaakte paint in de natte prut. Ook de wasplaats stond onder water en was buiten (er was een slang gelegd voor ons). De locatie vond ik wat minder en dan sta ik me toch echt wel af te vragen wat ik in hemelsnaam aan het doen ben.

Zaterdag vertrok ik weer vroeg van huis met mijn groom en met Misty en Vicky op de trailer. Toen we daar aankwamen was Lightning helemaal van slag: zijn vriendin en stiefdochter daar??? Dat kon niet! Hij gilde de hele tijd en liep maar rondjes door de stal. Arme jongen. Hij moet er aan wennen, want Vicky gaat nog vaker mee.

De halter klassen waren zaterdag als eerste aan de beurt, maar Vicky had zich op de trailer vuil gemaakt. Gelukkig had ik hulp en was ze zo weer wit. Ze was wel wat nerveus, maar deed er verder niet anders om. Het is een grote show met stallen in een tent, roepende paarden, kraampjes, auto’s, vrachtwagens, rondrijdende paarden, luidsprekers, muziek, vlaggen en allerlei meer onbekende dingen. Bij het draven voor de jury liep ze eerst netjes mee, om dan vervolgens dwars door mij heen terug naar Misty te willen rennen. Stilstaan had ze ook niet zo’n zin in en het koste me redelijk wat moeite om haar netjes te presenteren. In de amateur halter (alle merries van alle leeftijden samen!) werd ze geplaatst (5e), best aardig. Bij de futurity waren er maar twee deelnemers en werd ze tweede. De andere was haar half zusje, April.

Vicky met haar zus (links)

Vicky en April gingen nog even samen op de foto, maar dat bleek een slecht plan. Vicky gunde haar zus de overwinning niet (;)) en gaf haar direct een flinke trap. Daarna haalde ze nog een keer uit naar een ander paard. Ze voelde zich duidelijk bedreigd, maar toonde dat niet zo makkelijk. Tegen de tijd dat het middag was, was de rijhal wat opgewarmd en kalmeerde iedereen. Ik had ook een stal voor Misty en Vicky en besloot ze het hele weekend daar te laten. Zo konden we zondag nog eens door de gekkigheid heen lopen en kon Vicky beter wennen.

Zaterdagmiddag mocht ik nog met Lightning aan de Showmanship. Ik maakte me een beetje zorgen omdat hij zo van slag was, maar hij gedraagt zich niet als hengst als ik hem vast heb. Sterker nog, Lightning doet Showmanship ondertussen met zijn ogen dicht en viel bijna in slaap. We werden bij een jury eerste geplaatst, bij de andere jury 3e. De andere jury had de doorslaggevende stem en we kregen de bronzen medaille.

Back up in Showmanship

Zondag was een goed gevulde dag die om 8 uur begon met Trail. Ik wilde Lightning niet te lang van te voren warm rijden omdat hij 7 klassen zou lopen. Het was best koud en hij voelde erg gespannen. Ik weet dat aan mezelf, al maakt hem dat normaal ook niet uit. Ook in de eerste proef (Trail oefenklasse) was hij erg nerveus en ik moest hem helaas op twee handen nemen waardoor we automatisch gediskwalificeerd waren. Ik heb de proef verder rustig uitgereden. Daarna was er Green Trail voor de nog “onervaren” paarden. Hij kwalificeert daar nog voor en dan mag je op een snaffle met twee handen rijden. Hij was ineens anders en deed normaal zijn ding. We werden 3e en 4e geplaatst van de 9 deelnemers. Dat was heel netjes en hij had zelfs plus scores op onderdelen. Daarna was de Amateur Trail en moest ik weer op één hand. Weer was hij nerveus, maar het ging wel al beter. In de L achteruit stond hij zelfs te trillen. Ik heb hem toen gewoon stil laten staan. Liever een goede ervaring, dan voorgoed om zeep en angst op wedstrijd. Daarna had hij even pauze en was de Pleasure aan de beurt.

Trail

Ondertussen had ik me gerealiseerd dat wij pas één maand op een shank bit met één hand rijden. We hebben dat zonder succes wel eens eerder gedaan (op de wedstrijd in maart), dus het was wel begrijpelijk dat hij er geen raad mee wist. Ook was het de eerste keer dat ik reed op het NK. Vorige jaren deed ik alleen de in hand klassen. De bak was in de zon ook aardig opgewarmd en we reden een hele mooie Pleasure. De jury was het daar niet mee eens, maar ik was erg blij met de manier waarop het ging. Je hoeft dan ook niet te sturen :).

Als laatste was er Horsemanship. Dat ging weer op één hand en ik liet de teugels vrij los zodat hij zelf kon lopen en ik niet per ongeluk eraan kon trekken. Helaas pakte dat verkeerd uit en kreeg ik hem niet meer stil :s. Gelukkig was dat een oefenklasse en mochten we bij de amateurs nog eens. Ik nam de teugels wat korter, sprak mezelf eens streng toe en het ging ineens een stuk beter. We werden 5e van de 7, maar ik was allang blij dat ik de proef uitgereden had.

Horsemanship: ik zit in ieder geval goed :)

Daarna moesten we zelf nog het stro uit de stallen prutsen dat Lightning helemaal met het zand gemengd had :(.
Moe maar veel wijzer gingen we weer naar huis...

Stoelendans, weidedans?

Toen wij hier amper drie weken woonden overleed een van onze buren. Zij waren in bezit van veel grond en hadden een boerderij. De grond werd verkocht, wij waren er te laat bij en een andere buurman kocht (een deel van) de grond. Dit grenst allemaal aan onze weiden en aan ons huis. Sterker nog, de nieuwe grond van de buurman ligt achter ons huis, terwijl onze weiden achter zijn huis liggen. Dat is allemaal geen probleem voor ons, maar zo kan hij geen doorgang hebben naar zijn eigen grond. De buurman vroeg ons dus om te ruilen. Wij hadden ondertussen spijt dat wij netjes waren gebleven en de grond niet zelf hadden gekocht. Die spijt werd in de loop van de jaren alleen maar groter toen bleek dat de ruilplannen niet in daden werden omgezet. In afwachting van de dreigende ruil stelden wij allerlei onderhoud bijvoorbeeld uit.

Na drie jaar onderhandelen zijn we er met hulp van nog een goede buur uit: de ruil is een feit!

Dit betekent een nieuwe weide, nieuwe omheining, maar ook nieuwe beplanting, een nieuwe rijbak en een nieuwe schuilstal. De werken beginnen in oktober, maar we proeven vast een stukje van de wei!

Vicky leert stroomdraad kennen :( Hoe kon ik nu zo iets doen?? 

Naderend NK

Druk, druk, druk met alle voorbereidingen voor het Nederlands Kampioenschap komend weekend. Het is andere koek als je er ineens met drie (!) paarden heen wilt. Vervoer wordt een uitdaging en ze allemaal op tijd gewassen krijgen ook. Ik zou natuurlijk hulp kunnen zoeken, maar wil er niet zomaar iedereen mee opzadelen.

Lightning gaat uiteraard mee, voor hem en mij is dit routine. We hebben zoveel als mogelijk geoefend, maar ook het weer zat niet mee de afgelopen paar weken. Kleine Vicky wordt uitgebracht in de Futurities, een soort van veulenkeuring. Omdat ze nog niet is afgespeend, gaat mama Misty ook mee. Gelukkig heb ik op de dag van de show zelf wel hulp. Met Vicky moest ik dus ook gaan oefenen. Ze leert stilstaan, mee stappen en draven, thuis en op een vreemde locatie, gewassen en geschoren worden (de baard is eraf) en vooral geduld hebben. Vlechtjes maken, dekentje om, etc... Toch wel veel voor zo'n klein ding, maar ze leert het snel.

Alle spullen poetsen en wassen, ook het geleende babyshowhalster (thanks!)

het past haar wel

van alles oefenen

op een vreemde locatie