maandag 15 augustus 2011
Even van het mooie weer genieten
woensdag 10 augustus 2011
Showmanship
Vandaag had ik les. Eerst een half uurtje rijden en toen een half uurtje showmanship ter voorbereiding op het EK. Dan moet alles toch wel perfect zijn.
Met rijden was het de bedoeling zijn galop te verbeteren. Ik moest two-track doen (3 beat) en vandaaruit een draai maken met stelling naar binnen en in galop aanspringen. De two-track lukte niet goed zonder sporen, dus die deed ik dan maar aan. Eron draagt ze ook en het is me nooit goed gelukt om zijn heup om te krijgen zonder hard duwen. Accuut nerveus natuurlijk, Lightning ook "oh nee, het mens heeft sporen om"! Ik voel me simpelweg niet goed genoeg ervoor. Ik vond het heel lastig, maar na een tijdje ging het best. Als ik alleen ga rijden, laat ik de sporen af, maar bij de les kan ik dat meteen ook leren.
Showmanship had Eron me nog nooit zien doen, alleen vorig jaar een keer met haar merrie om me tips te geven. Voor het EK mag het nog ietsje beter gaan, maar Lightning doet dat gewoon erg goed. Hij hoeft alleen maar te luisteren, zonder moeilijke mensen op zijn rug en geen moeilijke verzameling of oefeningen. Het vierkant staan moet beter gaan, vind ik zelf ook. Eron liet zich aan het einde verbaasd ontvallen dat hij het zo goed deed. Dat mag ook wel, we doen dit al 10 jaar en we zijn niet voor niks NL kampioen. Het is echt ons ding. Ik kan me wel voorstellen als je me ziet worstelen met rijden dat dit bijzonder is om te zien. Er moeten wel nog wat puntjes op de i, zoals een deken voor de vacht en wat meer spieropbouw (dan valt het uit elkaar vallen niet zo op).
Met rijden was het de bedoeling zijn galop te verbeteren. Ik moest two-track doen (3 beat) en vandaaruit een draai maken met stelling naar binnen en in galop aanspringen. De two-track lukte niet goed zonder sporen, dus die deed ik dan maar aan. Eron draagt ze ook en het is me nooit goed gelukt om zijn heup om te krijgen zonder hard duwen. Accuut nerveus natuurlijk, Lightning ook "oh nee, het mens heeft sporen om"! Ik voel me simpelweg niet goed genoeg ervoor. Ik vond het heel lastig, maar na een tijdje ging het best. Als ik alleen ga rijden, laat ik de sporen af, maar bij de les kan ik dat meteen ook leren.
Showmanship had Eron me nog nooit zien doen, alleen vorig jaar een keer met haar merrie om me tips te geven. Voor het EK mag het nog ietsje beter gaan, maar Lightning doet dat gewoon erg goed. Hij hoeft alleen maar te luisteren, zonder moeilijke mensen op zijn rug en geen moeilijke verzameling of oefeningen. Het vierkant staan moet beter gaan, vind ik zelf ook. Eron liet zich aan het einde verbaasd ontvallen dat hij het zo goed deed. Dat mag ook wel, we doen dit al 10 jaar en we zijn niet voor niks NL kampioen. Het is echt ons ding. Ik kan me wel voorstellen als je me ziet worstelen met rijden dat dit bijzonder is om te zien. Er moeten wel nog wat puntjes op de i, zoals een deken voor de vacht en wat meer spieropbouw (dan valt het uit elkaar vallen niet zo op).
zondag 7 augustus 2011
Rustig aan?
Vandaag wilde ik weer het bos in. De zandpaden opzoeken waar de fiets gisteren moeilijk door zou komen. Hij begon goed, maar al snel dook de "raket" Lightning weer op. Waar komt dat toch vandaan? Zolang ik bleef stappen was het goed, maar zodra ik verzameling vroeg of draf/galop was het protest en steeds versnellen. Zo'n enorm contrast met gisteren.
Eron gaf me een tip i.v.m. de rugpijn en stijfheid na trailer rijden. Dat kwam door verzuring van de spieren. Zou dit gedrag daar dan ook vandaan komen? Bij Lightning (mijn overtuiging is àlle paarden) is maf gedrag altijd ongemak of pijn. Je kunt er iets tegen geven, dus dat ga ik doen als hij veel/lang gelopen heeft. Als het helpt weet ik wat het is.
Wel heb ik een paar foto's gemaakt van het enorm variërende landschap.
Al dit moois tijdens een rit van een uurtje....
Eron gaf me een tip i.v.m. de rugpijn en stijfheid na trailer rijden. Dat kwam door verzuring van de spieren. Zou dit gedrag daar dan ook vandaan komen? Bij Lightning (mijn overtuiging is àlle paarden) is maf gedrag altijd ongemak of pijn. Je kunt er iets tegen geven, dus dat ga ik doen als hij veel/lang gelopen heeft. Als het helpt weet ik wat het is.
Wel heb ik een paar foto's gemaakt van het enorm variërende landschap.
 |
| 5 minuten van huis, net voor je het dennenbos induikt |
 |
| net voorbij een suk heide ligt een enorme vijver achter de bossen verscholen |
 |
| nog weer een stuk dennenbos |
 |
| het middenstuk tussen de heide/dennenbos en de Zwarberg ik zag een hert, maar dat is op de foto niet te zien |
 |
| zandpad langs een stuk heide |
 |
| hier konden we gelukkig om heen |
zaterdag 6 augustus 2011
Ride & cycle
Deze keer gingen we in de bossen van het Nationaal Park de Hoge Kempen, vanuit As. een prachtige streek die ik kende als mijn broekzak. Dat is echter alweer enkele jaren geleden... Bovendien ging ik toen meestal te voet, omdat Lightning nog niet onder zadel was. Dat gaat een stuk minder snel en ver... en in 5 jaar kan er veel veranderen. De Heide wordt steeds minder heide en de Zwartberg steeds minder kaal. Afgelopen zondag waren we er al gaan wandelen, een wandeling die iets langer duurde dan gepland. Dat gebeurt me geen twee keer! Met fiets en paard besloten we om de Zwartberg heen te rijden. Een beetje uit de buurt van de vervelende insecten en lekker in de wind. Paard liep super. Lekker verzameld, de training duidelijk voelbaar. Rustige overgangen en tempo houdend. Echt fijn. We hebben 2 uur gereden en hadden het meeste wel gezien. Ook de parkeerplaats van het voetbalstadion in Genk, oooops, even stukje terug!
Foto's ben ik helemaal vergeten te maken, zo heb ik om me heen gekeken. Sorry!
PS Lightning drinkt weer als vanouds en voelde zich prima!
Foto's ben ik helemaal vergeten te maken, zo heb ik om me heen gekeken. Sorry!
PS Lightning drinkt weer als vanouds en voelde zich prima!
woensdag 3 augustus 2011
niet drinken
Na mijn vakantie bleek dat Lightning zich niet op zijn gemak had gevoeld: hij wilde niet drinken. Hij zag er niet goed uit. Dit is helemaal niks voor hem, normaal drinkt hij tot wel 60 liter per dag (hij heeft een emmer, geen automatische bak). Ook dat krampen van de buik waar ik een paar weken geleden de DA voor heb laten komen, blijft hij houden.
Om hem wat beter te laten voelen en aan het drinken te krijgen, heb ik electrolyten gehaald, zijn eigen drinkbak gebracht en hem gezelschap gegeven. Alleen staan is ècht niks voor hem. Eron heeft hem vervolgens flink in het zweet gereden, met het voornemen om de DA te bellen als dat niet zou helpen. Gelukkig hielp het allemaal en drinkt hij weer. Nu heeft hij weer diarree...
Het is niet zijn favoriete stek :(
Om hem wat beter te laten voelen en aan het drinken te krijgen, heb ik electrolyten gehaald, zijn eigen drinkbak gebracht en hem gezelschap gegeven. Alleen staan is ècht niks voor hem. Eron heeft hem vervolgens flink in het zweet gereden, met het voornemen om de DA te bellen als dat niet zou helpen. Gelukkig hielp het allemaal en drinkt hij weer. Nu heeft hij weer diarree...
Het is niet zijn favoriete stek :(
vrijdag 22 juli 2011
Een dag te laat...
Woensdag heb ik Lightning naar Eron gebracht, en gisteren (donderdag) belde zowel Raarhof als stal Wiertz op dat er per direct plaats was! En nu dan? Ik hàd een plan - weg plan.
Nu moet ik een beslissing nemen: zet ik Lightning voor de winter al 24h buiten in een grote kudde? De twijfel slaat toe…
Is hij niet te macho voor in de groep? Bij twee eerdere pogingen trapte hij de ruinen de wei uit of werd zelf de wei uit getrapt omdat hij er met de merries vandoor ging. Nu is er blijkbaar genoeg ruimte, maar krijgt hij dan voldoende rust? Mede door de eerste reden zie ik het gebeuren dat hij uren lang bezig kan zijn met het bij elkaar houden en verdedigen van zijn merries. Het is zeker natuurlijk gedrag, maar ik wil graag onnatuurlijke dingen doen zoals op hem rijden.
Het alternatief (Wiertz) is een gewone stal waar ze ’s nachts binnen staan. Hij is dan op zijn gemak, maar kan zijn eigen omgeving niet beïnvloeden. Dat veroorzaakt stress (is wetenschappelijk onderzocht en ik merk dat ook). Bovendien vind ik altijd dat ze te weinig buiten staan (en dan is dat bij Wiertz nog zoveel mogelijk). Tot nu toe is hij wel erg op zijn gemak in een stal en op de wei met maar een ander paard. Dat is voor hem een zorg minder.
Ik had me voorgenomen om het te proberen in de groep, maar dan pas vanaf het voorjaar vanwege het weer en omdat ze dan ook de weiden hebben (meer plaats). Als ik het uitstel moet hij het zowieso twee keer verhuizen. En voor hetzelfde geld gaat het super. Ik zou het fantastisch vinden!
Oh en had ik al gezegd dat ik zo op vakantie vertrek? En dat ik met Eron het heldere plan heb opgevat om hem op het Europees Kampioenschap uit te gaan brengen (Showmanship èn Horsemanship)?
woensdag 20 juli 2011
Training
Omdat Lightning zondag tijdens de rit zo'n drama maakte, besloot ik gisteren om een deel van de route nogmaals te rijden. De oorspronkelijke route was overigens geen 22, maar 26 km.
Ik was best gespannen omdat hij weer bij zijn merrie weg moest (maandag was dat drama!) en omdat hij zondag niet echt controleerbaar was. Ik dacht "ik probeer het gewoon, en als het niet gaat stap ik af". Hij riep wel wat toen we weggingen, maar deed verder niks. Al snel was hij ze vergeten en stapte hij ontspannen door. Ik reed het stuk van de Kattevennen, dat erg drassig is. Gelukkig glijdt drassige zandgrond veel minder erg dan modderige klei, zeker op blote voeten. Ik heb hem ook wat kunnen laten draven om voor het donker thuis te zijn! De route was ongeveer 10 km. Gek genoeg was hij heerlijk om te rijden, dat had ik totaal niet verwacht. Hij liet zich gemakkelijk sturen, tempo op de zit en ontspannen. Mijn spanning gleed ook zo weg, en ik betrapte me er op dat ik zat te zingen. Ik heb ook maar een paar foto's gemaakt onderweg. Er staan namelijk op dat stuk veel eventing hindernissen. Leuk om naar te kijken, en daar laten we het dan maar bij.
Ik kwam zelfs langs het stuk waar hij zondag op hol sloeg. Dat zag er al lang niet meer zo eng uit als toen, maar toch besloot ik om af te stappen en aan de hand naar boven te gaan. Er was helemaal geen reden toe en volgende keer blijf ik er op! Zeker op de foto zie je de diepte niet :)
De route leidt ook langs de golfbaan Spiegelven:
En toen mocht hij weer bij zijn meisje:
Ik was best gespannen omdat hij weer bij zijn merrie weg moest (maandag was dat drama!) en omdat hij zondag niet echt controleerbaar was. Ik dacht "ik probeer het gewoon, en als het niet gaat stap ik af". Hij riep wel wat toen we weggingen, maar deed verder niks. Al snel was hij ze vergeten en stapte hij ontspannen door. Ik reed het stuk van de Kattevennen, dat erg drassig is. Gelukkig glijdt drassige zandgrond veel minder erg dan modderige klei, zeker op blote voeten. Ik heb hem ook wat kunnen laten draven om voor het donker thuis te zijn! De route was ongeveer 10 km. Gek genoeg was hij heerlijk om te rijden, dat had ik totaal niet verwacht. Hij liet zich gemakkelijk sturen, tempo op de zit en ontspannen. Mijn spanning gleed ook zo weg, en ik betrapte me er op dat ik zat te zingen. Ik heb ook maar een paar foto's gemaakt onderweg. Er staan namelijk op dat stuk veel eventing hindernissen. Leuk om naar te kijken, en daar laten we het dan maar bij.
Ik kwam zelfs langs het stuk waar hij zondag op hol sloeg. Dat zag er al lang niet meer zo eng uit als toen, maar toch besloot ik om af te stappen en aan de hand naar boven te gaan. Er was helemaal geen reden toe en volgende keer blijf ik er op! Zeker op de foto zie je de diepte niet :)
dinsdag 19 juli 2011
maandag 18 juli 2011
Nieuwe liefde
Hij had ook de draad al gebroken omdat ze ook verdedigd moet worden tegen de buren! Kijk dan maar eens dat je hem mee krijgt om te gaan wandelen. Hoe leer je je paard hinnikken af?
zondag 17 juli 2011
Rit Pachtershof
Blijkbaar waren we een van de laatsten die vertrokken, want andere ruiters hebben we niet gezien. Toch deden er 16 combinaties (of ruiters?) mee. De rit voerde door het Nationaal Park de Hoge Kempen in Belgisch Limburg. We volgden een aantal aaneengesloten ruiterroutes waardoor verdwalen lastig was. Alles leek op elkaar en ik betrapte me regelmatig op "was ik hier nou al eerder?" Het was een circel, bleek achteraf toen ik thuis op de kaart keek.
s' Morgens was Lightning redelijk op zijn gemak. Het was immers zijn nieuwe stalling voor een paar dagen. Helaas merkte ik al snel dat de waterbak in zijn stal het niet deed.... nee hè, ik was er nog geen dag! Even gemeld en het werd meteen gemaakt.
Galen arriveerde snel nadat ik alle modder had verwijderd en gezadeld had en we konden vertrekken. Lightning was eerst kalm en Galen stapte rustig achter hem aan. Al vrij snel wilde Lightning echter overgaan in de "laag vliegen" modus en wilde helemaal niet naar mij luisteren. Helemaal de controle kwijt. Een stuk stilstaan hielp niet (hij begon zelfs te hopsen) en ernaast lopen ook niet. Normaal krijg ik hem zo kalm als het aan mij mocht liggen. Na een klein stukje berg af en weer bergop, ging hij er zelfs echt even vandoor! Ik hield hem al tegen omdat hij de laatste tijd denkt dat hij berg op moet springen als een berggeit, maar hij pakte zich bijeen en sprong in blinde paniek naar boven. Galen's ruiter herinnerde me aan de "one-rein-stop". Dankjewel!! Dat hielp me later twee keer toen andere paarden voor ons in galop of draf weggingen. Daar moest en zou hij ook achteraan.
Nadeel is ook nog dat hij zo leert dat hij niet hoeft te luisteren, ik hou me maar vast aan de wetenschap dat een gestrest paard niks leert. Maar de angst onthouden doen ze wel! Ik heb het natuurlijk overgeanalyseerd, maar kan niet bedenken wat er nu was. Ik kwam dus te voet en Galen wel rustig bij de eerste opdracht. We kregen 6 stops met opdrachten en vragen.
De eerste was croquet met een stok van amper een halve meter, een piepklein balletje in het gras en mini poortjes. Te paard uit te voeren natuurlijk. Dat mocht Galen doen! Hij deed dat heel aardig. Zeker omdat hij ook nog wel eens bang kan zijn.
Lightning werd helaas niet kalmer. Weer verder naar de tweede stop, waar ik nog steeds met hem in gevecht was om stil te staan. Dus Galen moest weer aan de bak; dit keer met een ei op een lepel door een krappe slalom. Dat deed hij ook super. De derde stop was lunch en daar begonnen we ons wel op te verheugen. We besloten om een beetje meer door te rijden want we waren nog niet op de helft en waren al 2 uur onderweg. Opeens voelde ik de spanning wegglijden en had ik mijn paard weer terug. Hij reageerde weer zoals normaal en ik kon hem op de zit tussen bomen door op een kronkelig pad laten draven. Daarna konden we ook even galopperen.
Toen kreeg Galen het op de zenuwen en begon met zijn hoofd te zwaaien en soms gewoon te galopperen terwijl Lightning draafde. We kwamen na 3 uur op het lunchpunt aan waar we een raadsel kregen. De paarden mochten ook even grazen.
We waren net weer op weg toen Galen zich jammer genoeg verstapte en we in stap verder moesten. Hij mankte echt erg, maar met de rustige beweging ging het snel beter.
Stop 4 was "spijkerpoepen". Dat heb ik dan gedaan, dit was een naast het paard opdracht. Stop 5 was hoefijzerwerpen en deed ik ook. Vanaf toen was het niet meer ver en hebben we er samen naast gelopen. Eenmaal aan de finish was er de laatste opdracht: kerstboom optuigen. Eerst even kijken of hij niet bang was voor een witte kerstboom in de rijbak, maar die zag hij niet staan. Dat was best leuk om te doen en we kregen redelijk wat opmerkingen over zijn kalm karakter.
Omdat we pas tegen 6 uur aankwamen was iedereen al naar huis. De prijzen waren ook al vergeven...
Lightning vond het niet leuk dat Galen weer wegging, maar daarna mocht Lightning in de wei met een nieuw maatje. Dat was een merrie, dus dat ging meteen goed.
s' Morgens was Lightning redelijk op zijn gemak. Het was immers zijn nieuwe stalling voor een paar dagen. Helaas merkte ik al snel dat de waterbak in zijn stal het niet deed.... nee hè, ik was er nog geen dag! Even gemeld en het werd meteen gemaakt.
Galen arriveerde snel nadat ik alle modder had verwijderd en gezadeld had en we konden vertrekken. Lightning was eerst kalm en Galen stapte rustig achter hem aan. Al vrij snel wilde Lightning echter overgaan in de "laag vliegen" modus en wilde helemaal niet naar mij luisteren. Helemaal de controle kwijt. Een stuk stilstaan hielp niet (hij begon zelfs te hopsen) en ernaast lopen ook niet. Normaal krijg ik hem zo kalm als het aan mij mocht liggen. Na een klein stukje berg af en weer bergop, ging hij er zelfs echt even vandoor! Ik hield hem al tegen omdat hij de laatste tijd denkt dat hij berg op moet springen als een berggeit, maar hij pakte zich bijeen en sprong in blinde paniek naar boven. Galen's ruiter herinnerde me aan de "one-rein-stop". Dankjewel!! Dat hielp me later twee keer toen andere paarden voor ons in galop of draf weggingen. Daar moest en zou hij ook achteraan.
Nadeel is ook nog dat hij zo leert dat hij niet hoeft te luisteren, ik hou me maar vast aan de wetenschap dat een gestrest paard niks leert. Maar de angst onthouden doen ze wel! Ik heb het natuurlijk overgeanalyseerd, maar kan niet bedenken wat er nu was. Ik kwam dus te voet en Galen wel rustig bij de eerste opdracht. We kregen 6 stops met opdrachten en vragen.
De eerste was croquet met een stok van amper een halve meter, een piepklein balletje in het gras en mini poortjes. Te paard uit te voeren natuurlijk. Dat mocht Galen doen! Hij deed dat heel aardig. Zeker omdat hij ook nog wel eens bang kan zijn.
Lightning werd helaas niet kalmer. Weer verder naar de tweede stop, waar ik nog steeds met hem in gevecht was om stil te staan. Dus Galen moest weer aan de bak; dit keer met een ei op een lepel door een krappe slalom. Dat deed hij ook super. De derde stop was lunch en daar begonnen we ons wel op te verheugen. We besloten om een beetje meer door te rijden want we waren nog niet op de helft en waren al 2 uur onderweg. Opeens voelde ik de spanning wegglijden en had ik mijn paard weer terug. Hij reageerde weer zoals normaal en ik kon hem op de zit tussen bomen door op een kronkelig pad laten draven. Daarna konden we ook even galopperen.
Toen kreeg Galen het op de zenuwen en begon met zijn hoofd te zwaaien en soms gewoon te galopperen terwijl Lightning draafde. We kwamen na 3 uur op het lunchpunt aan waar we een raadsel kregen. De paarden mochten ook even grazen.
We waren net weer op weg toen Galen zich jammer genoeg verstapte en we in stap verder moesten. Hij mankte echt erg, maar met de rustige beweging ging het snel beter.
Stop 4 was "spijkerpoepen". Dat heb ik dan gedaan, dit was een naast het paard opdracht. Stop 5 was hoefijzerwerpen en deed ik ook. Vanaf toen was het niet meer ver en hebben we er samen naast gelopen. Eenmaal aan de finish was er de laatste opdracht: kerstboom optuigen. Eerst even kijken of hij niet bang was voor een witte kerstboom in de rijbak, maar die zag hij niet staan. Dat was best leuk om te doen en we kregen redelijk wat opmerkingen over zijn kalm karakter.
Omdat we pas tegen 6 uur aankwamen was iedereen al naar huis. De prijzen waren ook al vergeven...
Lightning vond het niet leuk dat Galen weer wegging, maar daarna mocht Lightning in de wei met een nieuw maatje. Dat was een merrie, dus dat ging meteen goed.
woensdag 13 juli 2011
Nieuwe foto's online
Onder het motto "beter laat dan nooit" staan nu de foto's online van de PRAB wedstrijd van 17 april.
Fotoalbum
Fotoalbum
zaterdag 9 juli 2011
Puzzelstukjes
Vrijdagochtend ben ik weer naar Zutendaal gereden, dit keer voor een andere stal: Pachtershof. Deze stal was me aanbevolen voor Paardencoachnatuurlijk, een natuurlijke stal ook in Zutendaal die echter geen pensionstalling meer doen. Zij hebben 3 mogelijkheden: in een kleine kudde altijd buiten, een privé paddock met stalletje of een privé paddock en ’s nachts binnen. Een privé paddock vind ik niks en er was ook geen gras te bekennen. Een paddock stond vol met St. Jacobs kruiskruid. In de kudde leek me wel wat vooral omdat die zo klein was. Ze hadden ook een buitenbak (40x40) en de Kempen met het Nationaal Park is het mooiste gebied in Limburg om te rijden. Ook het proberen waard. Zij organiseren een rit op de 17e, dus voor dat weekend gaat hij daar sowieso heen.
Door een tip over een western kennismakingdag, kwam ik aan het mailen met de ruitervereniging in Houtem. Zij gaven vrijdagavond westernlessen en ik wilde wel eens gaan kijken. Toevallig kreeg ik een mail terug van iemand die ik ook van Bokt en PRAB wedstrijden kende. Toen ik aankwam bij de les, was er iemand anders aan het rijden die ik ook kende: diegene die op de Raarhof stond. Mooi, dacht ik, kan ik haar zo uithoren over die stal. Ze stond er nog steeds, zei ze, sterker nog, uit haar verhaal bleek al snel dat zij nu de schoondochter was en ze het met haar vriend van zijn ouders had overgenomen! Wat een leuk toeval! En wat kan er veel veranderen op een jaar tijd… Ik ken haar als een overtuigd natuurlijk paardenmens en was meteen een stuk geruster over de stalling. Ze vertelde dat ze een stuk verhard gingen maken voor de winter, meer schuilmogelijkheden, maar hooi- en drinkplaatsen en een rolplek. Ze hadden ook poetsplaatsen en een rijbak. Zaterdag mocht ik komen kijken. Zo liet ze me alles zien en ze waren ook daadwerkelijk al aan het bouwen. Te mooi om waar te zijn en ik kreeg spontaan vlinders in mijn buik. Nu zitten ze vol, maar volgend jaar maken ze nog een groep met alle bijbehorende voorzieningen. Daar sta ik nu dus ook op de wachtlijst!
De enige zorg die ik nog heb, is dat de groep te groot is om voldoende rust te geven aan de individuele paarden. Dat is een kwestie van uitproberen.
Ik heb dus een PLAN!!! (inclusief alternatieven)
1. weekend Pachtershof in Zutendaal voor de rit
2. een maand (ongeveer) naar Eron voor training tijdens mijn vakantie
3. dan na overleg bij Eron blijven of naar Pachtershof, zien hoe het gaat en dan daar blijven of….
4. ….naar Wiertz als daar plaats komt voor de winter
5. Wiertz te vriend houden ;)
6. volgend jaar in de nieuwe groep op Raarhof met Wiertz als back up voor het geval het niet mocht lukken
Door een tip over een western kennismakingdag, kwam ik aan het mailen met de ruitervereniging in Houtem. Zij gaven vrijdagavond westernlessen en ik wilde wel eens gaan kijken. Toevallig kreeg ik een mail terug van iemand die ik ook van Bokt en PRAB wedstrijden kende. Toen ik aankwam bij de les, was er iemand anders aan het rijden die ik ook kende: diegene die op de Raarhof stond. Mooi, dacht ik, kan ik haar zo uithoren over die stal. Ze stond er nog steeds, zei ze, sterker nog, uit haar verhaal bleek al snel dat zij nu de schoondochter was en ze het met haar vriend van zijn ouders had overgenomen! Wat een leuk toeval! En wat kan er veel veranderen op een jaar tijd… Ik ken haar als een overtuigd natuurlijk paardenmens en was meteen een stuk geruster over de stalling. Ze vertelde dat ze een stuk verhard gingen maken voor de winter, meer schuilmogelijkheden, maar hooi- en drinkplaatsen en een rolplek. Ze hadden ook poetsplaatsen en een rijbak. Zaterdag mocht ik komen kijken. Zo liet ze me alles zien en ze waren ook daadwerkelijk al aan het bouwen. Te mooi om waar te zijn en ik kreeg spontaan vlinders in mijn buik. Nu zitten ze vol, maar volgend jaar maken ze nog een groep met alle bijbehorende voorzieningen. Daar sta ik nu dus ook op de wachtlijst!
De enige zorg die ik nog heb, is dat de groep te groot is om voldoende rust te geven aan de individuele paarden. Dat is een kwestie van uitproberen.
Ik heb dus een PLAN!!! (inclusief alternatieven)
1. weekend Pachtershof in Zutendaal voor de rit
2. een maand (ongeveer) naar Eron voor training tijdens mijn vakantie
3. dan na overleg bij Eron blijven of naar Pachtershof, zien hoe het gaat en dan daar blijven of….
4. ….naar Wiertz als daar plaats komt voor de winter
5. Wiertz te vriend houden ;)
6. volgend jaar in de nieuwe groep op Raarhof met Wiertz als back up voor het geval het niet mocht lukken
woensdag 6 juli 2011
Stalkijkdag nr. 2
’s Morgens eerst naar Zutendaal bij stal Crijbohoeve. Aan de telefoon beloofden ze dagelijkse weidegang. Hoelang precies, heb ik door schade en schande leren vragen. Toen ik daar was, hing er een prettige sfeer en de paarden stonden tevreden te grazen in hun privé weide. Dagelijkse weidegang was van 10 tot ongeveer 16h en in de winter alleen tijdens het mesten. Bij slecht weer kwamen ze ook naar binnen. Helaas houdt het dan voor mij al op. De stallen waren ruim, licht en luchtig en werden dagelijks opgestrooid. Ze hadden een rijbak die tevens als paddock gebruikt werd. De mensen waren verder erg aardig.
Toen door naar Susteren (Luxor stables) waar ik afgesproken had met iemand van Bokt. Als Lightning in de groep kon, dan was er 24/7 weidegang mogelijk in de zomer, anders kwamen ze ’s nachts op stal. In de praktijk betekende dat dat ze om 13h naar binnen moesten als de eigenaresse weg moest (3x per week). In de winter was er 1 paddock voor 30 paarden… Ze waren ook erg vriendelijk en ik kreeg zelfs iets te drinken. Die weidegang is voor mij/paard echter een absolute voorwaarde, dus houdt dat ook op.
Ik had ook gehoord van een boer in Raar (Meerssen, camping Raarhof) die 24/7 weidegang had, ook in de winter. Dat klonk me teveel van het goede omdat ze ook droog moeten kunnen staan en aan hun hooi/water kunnen. Lightning stond op een vorige stal ooit in een loopstal, maar daar lieten de andere paarden hem niet aan het eten en drinken. Na 2 maanden was hij mager en depressief. Lopen wilde hij al helemaal niet meer. Ik ken ook iemand die in Raar stond die er toen redelijk tevreden was, maar toch niet helemaal. Ben toch gaan kijken en vond inderdaad alleen een paddock met een overkapping en een wei met wel 20 paarden erin. In mijn ogen kwam de winter langs en stonden ze allemaal tot hun enkels in de prut elkaar te pesten. Ik zag geen bak, geen poetsplaats en geen stalling voor de koets. De boer melde me wel nog dat ik zijn zoon/schoondochter maar even moest bellen, want die namen het over.
Hou deze even vast, want hier komt een leuk “puzzelstukjes” vervolg op!
Na de les met Mia nog in Retersbeek gaan kijken op stal Equi Libre. De eigenaresse had de juiste instelling, maar jammer genoeg te weinig weide en ook pas open na 10h. Er was iemand dressuur aan het rijden op een heel nette manier, dus dat was een pré.
Overal voor- en nadelen!
Als klap op de vuurpijl nog even naar Vijlen naar stal Wiertz. Zij hebben vergelijkbare service met mijn huidige stal. Bij daglicht buiten en ’s nachts binnen. In het weekend zelf doen. Enige nadeel is dat het een half uur rijden is. Als je in het weekend dan 2x per dag moet gaan, ben je al 2 uur kwijt zonder dat je paardgereden hebt. Na veel stallen gezien te hebben, blijft deze favoriet. De eigenaar is ook erg vriendelijk en open. Zijn hond bijt vreemden, maar ik mocht blijkbaar wel binnen komen! Er zijn ook veel faciliteiten inclusief paddocks aan sommige stallen. Er is een binnen- en buitenbak + round pen en je kunt er prachtig uit rijden. De weiden zijn steeds voor 2 paarden samen en grenzen allemaal aan elkaar. Er is geen beschutting, maar er zijn wel bomen aangeplant. Ik heb me op de wachtlijst laten zetten.
Toen door naar Susteren (Luxor stables) waar ik afgesproken had met iemand van Bokt. Als Lightning in de groep kon, dan was er 24/7 weidegang mogelijk in de zomer, anders kwamen ze ’s nachts op stal. In de praktijk betekende dat dat ze om 13h naar binnen moesten als de eigenaresse weg moest (3x per week). In de winter was er 1 paddock voor 30 paarden… Ze waren ook erg vriendelijk en ik kreeg zelfs iets te drinken. Die weidegang is voor mij/paard echter een absolute voorwaarde, dus houdt dat ook op.
Ik had ook gehoord van een boer in Raar (Meerssen, camping Raarhof) die 24/7 weidegang had, ook in de winter. Dat klonk me teveel van het goede omdat ze ook droog moeten kunnen staan en aan hun hooi/water kunnen. Lightning stond op een vorige stal ooit in een loopstal, maar daar lieten de andere paarden hem niet aan het eten en drinken. Na 2 maanden was hij mager en depressief. Lopen wilde hij al helemaal niet meer. Ik ken ook iemand die in Raar stond die er toen redelijk tevreden was, maar toch niet helemaal. Ben toch gaan kijken en vond inderdaad alleen een paddock met een overkapping en een wei met wel 20 paarden erin. In mijn ogen kwam de winter langs en stonden ze allemaal tot hun enkels in de prut elkaar te pesten. Ik zag geen bak, geen poetsplaats en geen stalling voor de koets. De boer melde me wel nog dat ik zijn zoon/schoondochter maar even moest bellen, want die namen het over.
Hou deze even vast, want hier komt een leuk “puzzelstukjes” vervolg op!
Na de les met Mia nog in Retersbeek gaan kijken op stal Equi Libre. De eigenaresse had de juiste instelling, maar jammer genoeg te weinig weide en ook pas open na 10h. Er was iemand dressuur aan het rijden op een heel nette manier, dus dat was een pré.
Overal voor- en nadelen!
Als klap op de vuurpijl nog even naar Vijlen naar stal Wiertz. Zij hebben vergelijkbare service met mijn huidige stal. Bij daglicht buiten en ’s nachts binnen. In het weekend zelf doen. Enige nadeel is dat het een half uur rijden is. Als je in het weekend dan 2x per dag moet gaan, ben je al 2 uur kwijt zonder dat je paardgereden hebt. Na veel stallen gezien te hebben, blijft deze favoriet. De eigenaar is ook erg vriendelijk en open. Zijn hond bijt vreemden, maar ik mocht blijkbaar wel binnen komen! Er zijn ook veel faciliteiten inclusief paddocks aan sommige stallen. Er is een binnen- en buitenbak + round pen en je kunt er prachtig uit rijden. De weiden zijn steeds voor 2 paarden samen en grenzen allemaal aan elkaar. Er is geen beschutting, maar er zijn wel bomen aangeplant. Ik heb me op de wachtlijst laten zetten.
Abonneren op:
Posts (Atom)