Safe

Lightning wordt ondertussen 16 jaar. Het meeste van wat hij kent aan de hand heb ik hem zelf geleerd. Met vallen en opstaan, maar we kwamen er wel. Nu heb ik twee ukkies en kan ik opnieuw beginnen. Soms denk ik dat het makkelijker zal gaan, maar ook zij moeten alle stappen door.

Hetgene wat me daar het meeste bij opvalt is het verschil in karakter van de 3/4e zussen. Roxy schrikt eerst en is overal bang voor, maar als ze het eenmaal kent is het ok. Vicky vindt alles prima tot je het een paar keer gedaan hebt en breekt dan pas de tent af... Roxy schrikt ook veel minder intens en springt één meter opzij in plaats van 20. Roxy springt van je af, Vicky hangt als een kat op je schouders. Een kat van 1,50m hoog en een slordige 400 kilo zwaar .....

Eerst dacht ik dat ik een voorkeur had voor de rustige paarden die niet snel onder de indruk zijn. Ik dacht ook dat Lightning zo'n paard was. Als hij echter zijn eigen boontjes moet doppen en als je niet streng voor hem bent, dan is hij niet meer zo kalm. Hij is vooral extreem goed getraind. Dat dat oorspronkelijk kwam omdat ik bang werd als ze onvoorspelbaar waren, maakt niet uit: getraind is getraind.

Inmiddels kan ik wat meer hebben en ben ik slordiger met de training. Vooral omdat Vicky zo rustig is, vergeet je dat je ze moet leren wat ze moeten doen als er wel iets is. Misty is er ook zo een. Zadel erop en naar buiten met die handel. Toch heb ik haar eerst de basis bijgebracht. Moeilijke situaties met haar oefenen is lastig, die zijn er namelijk nauwelijks en ik ben niet snel geneigd om de grenzen op te zoeken. Totdat het een keer fout gaat....

John Lyons sprak de wijze woorden:

"A safe horse is always quiet, but a quiet horse is not always safe."

En safe worden ze niet geboren....

Roxy op de trailer

Soms ben ik zelf net een paard en zie ik overal spoken. Met de trailer rijden met de ukkies is zo'n situatie. In mijn hoofd gaat dat op wel 1000 manieren fout.

We hebben de laatste weken wat geoefend met Roxy op haar logeeradres bij "de andere Saskia" en haar regelmatig op de trailer geladen. Daar loopt ze zo in, ze laat zich makkelijk leiden. Er weer uit is wat moeilijker, maar gaat ook steeds beter. Omdat ik zelf niet goed durf, had ik de professional gevraagd om haar een paar keer mee te nemen, maar dat kwam er niet van.

Afgelopen weekend kwam ik daar en had ik 5 minuten tijd om haar op de trailer te zetten. Ze kon met de tweejarige Nayeli mee op reis die terug naar huis ging. Huppakee, Roxy erbij in de trailer en we gingen op weg. De eerste paar meter was er flink gebonk, maar daarna waren de dames rustig. Na een minuut of 10 durfde ik zelfs weer adem te halen ;).

Toen moest Roxy alleen mee terug.... Ze was wat onrustig, maar eenmaal onderweg was ze super braaf en kwamen we heelhuids weer terug. Over twee weken komt ze weer naar huis en ik heb iets meer vertrouwen in de reis.

Aandacht

Na de vorige ervaringen met Vicky en haar wens om weg te rennen aan de hand, heb ik natuurlijk wat nagedacht. Toen Lightning klein was, werd hij aan heel wat round pen sessies onderworpen. Wilde hij niet het goede antwoord geven op mijn vraag, dan was het lopen geblazen. Wilde hij lopen, dan draaide ik hem om. Enfin, je kent het wel. De een noemt het join up, de ander hooking on, hoe dan ook, ze leren om de aandacht bij je te houden en dat je ze met rust laat als ze het juiste doen.

Als Vicky wil ontsnappen, is het mijn taak om te zorgen dat ze liever netjes naast me loopt. Een round pen hebben we helaas niet, maar aan een halstertouw blijft het principe gelden. We gingen terug de bak in en binnen enkele minuten had ze het spelletje door en "dansten" we synchroon door de bak. Boh, wat leren die kleintjes snel!

Ik had van plastic dat om hooibalen zit een "instant" vlag gebouwd. Ze was er niet bang voor, maar had voldoende ontzag om ervoor te wijken. De zweep kent maar twee standen: pijn of niks. Van niks is Vicky niet onder de indruk en als je haar ermee raakt, rent ze weg. De vlag werkte beter, die maakt voor haar voldoende indruk zonder haar pijn te kunnen doen.

Daarna gingen we weer de weide in, terwijl we dezelfde oefeningen deden. Ik moest haar soms aan mijn aanwezigheid herinneren, maar het ging heel goed. Tot.... we halverwege weer terug waren richting paddock. Ze ging steeds een beetje meer voor me uit en terwijl ik haar oefening deed was het POEF, het dak eraf: bokken, trappen, steigeren met maaiende voorbenen, wegrennen, het hele arsenaal. Vicky houdt niet van half werk. Op de een of andere manier word ik er gelukkig niet bang van. Ze trekt alle registers open, maar je hebt niet het idee ineens met een gevaarlijk paard van doen te hebben. Ze lijkt er nogal emotieloos onder te blijven.

Ok, dan ren je maar rond mij.... Met de vlag hield ik haar gekkigheid op afstand en rende ze om me heen in plaats van weg. De vlag stopt namelijk met zwaaien zodra ze niet meer naar achteren rent en dat had ze snel door. De eerste ronden gingen in een weide-vernietigende galop, maar na een paar veranderingen van richting had ze door dat ik niks deed als ze kalmeerde en stond ze me uitpuffend aan te kijken. De vorige keren werd het steeds erger, omdat ze het goede antwoord niet kon vinden en  het wegrennen haar onder de druk vandaan hielp. Al snel konden we veilig naast elkaar terug naar de paddock lopen.

Introvert en extrovert

De laatste paar maanden heb ik niet zoveel met Vicky gedaan. Het is met vier paarden soms een beetje "iene-miene-mutte". Welk paar diamanten schoenen zal ik vandaag aandoen?

Ik had wat tijd over en nam haar nog eens mee op een korte wandeling. Niet te ver want zo goed kende ze dat nog niet. Rustig opbouwen dacht ik. We gingen een paar honderd meter tot aan de bosrand en namen daar een paar boomstammen als hindernis mee. Vicky is normaal nergens bang voor, maar die dag vond ze een groepje honden levensbedreigend. Vicky is introvert, net als haar moeder uit ze haar emoties pas als ze overloopt. Dat vind ik heel moeilijk, want aan Lightning merk je het al als hij erover denkt om misschien over 3 weken ergens iets van te vinden.

Wat er dan gebeurt is dat ze heel rustig naast me loopt en dan ineens besluit om terug naar huis te gaan. Hoofd omhoog en steigeren! Dat is niet zo veilig, dus ik zette haar rustig maar zeker aan het werk met oefeningen die ze goed kent: afleiden en rust belonen. Dat ging iets beter en de controle was er weer. Soms helpt het om ze rustig ergens naar te laten kijken, maar bij haar meestal niet. Ik moet haar ook nog heel erg leren kennen, ze is nog zo jong.

Eenmaal in het bos werd het niet beter en ze was ervan overtuigd dat ze levend opgevreten werd. Ze probeerde los te komen en trok alles uit de kast. Volhouden was het enige dat ik kon doen en hopen dat er geen ongelukken zouden gebeuren. Gelukkig sprong ze geen enkele keer richting mij, dus dat is een hele verbetering. Ze bleef ook luisteren, maar alleen als ik daar op stond. Haar omgeving was veel belangrijker! Ze ging wel iets beter opletten als ik haar aan het werk zette, maar ze leek dat ook als een bedreiging te ervaren.

Eerst maar in een beschermde omgeving verder oefenen....

Een paar dagen later liepen ze lekker op de bevroren weide. Een wandeling konden we ook in onze eigen tuin doen! Daar waren minder obstakels en uitdagingen. Zodra ik haar in de weide het halster om deed werd ze alert en wilde ze weg. Jeetje, Vicky, dit doet geen pijn! Daar ga ik vanuit in ieder geval. Is ze oprecht bang van de oefeningen en moet ze leren wat de juiste oplossing is? Wennen dus? Of is het dat ik bepaal waar ze heen gaat in plaats van zij zelf? Ze heeft het met haar bijna 2 jaar in onze kudde al voor het zeggen en laat zich door niemand wegjagen. Zelfs met voeren reageert ze vrij sterk als ik haar verzoek aan de kant te gaan.

Beide oorzaken hebben dezelfde oplossing: volhouden en haar comfortzone vergroten.

Ik had me bedacht de makkelijkste van de 2 veulens te houden. Naïef, hè?

Verveling

Met twee weken droog weer en vorst konden we niet in de bak rijden. Ik moest mijn veilige omgeving uit, het bos in. Sinds we hier wonen en Lightning z'n eigen kudde heeft, is hij vrij gestrest als we alleen buiten gaan rijden. Dat heeft z'n impact op mij, met als gevolg dat ik eerder smoesjes zoek en thuis blijf (of zelfs helemaal niet rij). Het was mooi weer, dus we gingen een paar keer naar buiten en het ging heel goed. Vaak zelfs bijna zonder hoofdschudden. In de bak schudt hij de laatste tijd heel erg, dus we snappen de hint en doen wat anders.

Lightning is erg intelligent en verveelt zich snel. Dan concentreert hij zich niet meer en gaat allerlei dingen doen die voor ons als ongewenst bestempeld worden. Maar eigenlijk probeert hij wat te vertellen. Ik ging er maar altijd van uit dat hij bedoelde dat hij dat liever niet deed. Ik vond echter niet veel wat hij dan wel graag deed. Van stilstaan werd hij ook niet beter. Het hoeft niet van mij als het echt beter zou zijn om niks te doen of met pensioen te gaan. Dat is echter maar zeer zelden het geval. Rust roest. Nu we weer alleen buiten durven rijden valt het kwartje. Hij wilde dat inderdaad niet doen, maar iets waar hij bij moet nadenken wel. En dat terwijl ik het bij stress van zijn kant steeds rustiger aan deed. Tja, dan blijft er uiteindelijk niet veel over en keek ik toe hoe hij zijn verveling op de andere paarden en de achterwand van de stal uitkuurde.

Gelukkig denk ik nu dat ik hem begrepen heb en gaan we weer buitenritten maken (inclusief obstakels in het bos). Het extreme trail dat we een aantal jaren geleden gedaan hebben, gaan we ook nog eens doen en wat koeienwerk staat ook op het programma.Voor de western wedstrijden wordt het voorlopig het laatste jaar, maar voor pensioen is hij nog niet klaar.

Bevroren Brunssummerheide

Een fijne, ontspannende buitenrit met Lightning en grote liefde Lala. Enkele zandpaden waren niet helemaal bevroren, dus we konden er prima rijden. Her en der lag er nog wat sneeuw voor de mooie plaatjes. Het was een van de weinige keren dat ik niet opgelucht was dat we weer veilig thuis waren :D.

 

Roxy uit logeren

De reis met Roxy is vlot verlopen. We hadden Lightning eerst op de trailer gezet en daarna Roxy. Al trillend van de spanning ging ze er braaf voetje voor voetje in. Ik had de dag vooraf nog geoefend met meelopen en vaststaan en Saskia kwam meehelpen. Uiteraard besloot mijn camera die dag de geest te geven en was het smerig weer. Goed voor de zenuwen en de grijze haren.

Onderweg waren ze rustig, maar eenmaal op de snelweg was het BONK BONK BONK, de trailer schudde flink en daarna was het stil. Dit gebeurde een paar keer. Mijn hart zat in mijn keel, gelukkig reed mijn vriend. We stopten op een parkeerplaats en alles leek in orde.

Het gebonk - stil - gebonk - stil hield aan, maar werd niet erger. Kon ik maar zien wat er gebeurde!

Heelhuids kwamen we aan. Roxy had de achterstang eruit gewipt/geschopt en Lightning had zich losgemaakt. Het arme veulen had ook flinke stress-diarree. Wat hadden ze toch allemaal gedaan?

Het duurde nog even voor ze er weer af durfde en daarna moest ze de stal nog in. Dat is voor een paardje dat nog nooit binnen is geweest heel wat.

De dag erna ben ik gaan kijken. Ze was nog wat gespannen, maar het zal snel wennen. Ze mocht met een ander veulen even in de bak.

Kreuth

Whaaaaaaaaaaaaaaaaaa, we gaan naar Kreuth!

Afgelopen jaar merkte ik langzaam aan Lightning dat het showen ook niet meer zo leuk is. Als je alles moet laten wat meneer niet leuk vindt, dan kun je 'm beter over de eeuwige jachtvelden sturen, dus ik trek me er niet al te veel van aan. Toch vind ik het langzaam wel mooi geweest na een showcarrière van 14 jaar en de nieuwe generatie staat klaar. Komend jaar gaan we heel weinig showen en sparen (en veel trainen), want we gaan nog een laatste keer naar Kreuth*!

Lightning zal door mij gereden worden en ook door een jeugdruiter uit Israel. Zij vroegen om paarden en ik dacht, waarom niet? Zo kan ik de kosten een beetje drukken en kan Lightning zijn ervaring gebruiken voor een jonge ruiter.

* In Kreuth wordt het Europees Kampioenschap Paint Horses gehouden, na de World Show de grootste Paint show ter wereld. Kreuth ligt in Beieren.   

Ontspannen

Iemand kan je zeggen "ontspan je", maar dat leidt er maar zelden toe dat je dat werkelijk doet. Herkenbaar?

Ik zeg het ook tegen mezelf als er niemand in de buurt is die het zegt. Helpt ook niet...

Vandaag was ik buiten gaan rijden: mooi weer, bak bevroren. Ik probeer mijn comfortzone langzaam te vergroten in mijn eeuwige strijd tegen mijn angst. Het lijkt wel een verslaving.

Het idee is dat ik hierdoor meer vertrouwen krijg. Omdat je het heel langzaam doet, is de kans dat je gekke dingen uithaalt niet zo groot en daarmee de kans dat het fout gaat ook niet. Mijn gevoel wil hier nog lang niet altijd in mee, maar dan heb ik mijn focusoefeningen ter afleiding. Ondertussen loopt Lightning leiderloos over de vlakten :s. Arm dier heeft wat met me te stellen!

In het begin waren we beiden gespannen: hij schrikt zich lam van een ander paard LOL en een fietser is levensbedreigend. Ach ja.... Ondertussen probeer ik oefeningen te doen: hou ik mijn voeten op de goede plek, hakken omlaag? Ja, dat gaat ondertussen goed. Laat ik de volgende stap toevoegen: mijn navel richting zadel duwen (het zal je verbazen hoe goed ik voorover kan zitten met mijn hakken netjes omlaag!). DUW DUW DUW DUW ------------- ONTSPAN JE      grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.

Zo gaat dat ongeveer een half uur waarbij ik me afvraag hoe die houding in hemelsnaam vol te houden is. Ik denk aan de talloze trainers die me toeriepen: "ontspan je", "ga op je kont zitten", "navel richting cantle", Het helpt niet, tot ik me realiseer dat ik mijn prachtig achterste aanspan! Ik duw mezelf ongemerkt 5 cm uit het zadel. Op het moment dat ik dat loslaat, vloei ik in het zadel en zit ik recht. Goh, was dat al die 16 jaar nou zo moeilijk? De rest van de rit heb ik daarop gelet. Extra bonus: paard zag geen spoken meer!

Misty en Roxy

Door Misty's wonden van de operatie mocht Roxy er niet meer aan zitten. Vrijwel direct nadat Misty terug was van de kliniek moest ik ze weer uit elkaar halen, omdat ze Roxy toch liet drinken. Na een week probeerde ik ze weer samen te laten en dat ging goed, tot Misty ging liggen en Roxy vond dat ze er wel heel makkelijk bij kon. Helaas moesten ze dus weer apart. Nieuwjaar kwam eraan en die draad in de paddock met vuurwerk vond ik een slecht plan. Misty moest toch voor een 2e behandeling terug, dus mocht ik haar op 30 december brengen. Na nieuwjaar had ik vakantie en kon ik ze in de gaten houden. Overdag kan ik ze zien vanuit huis, dus mochten ze samen lopen. Dit ging goed en Roxy leek het niet meer te proberen. 's Nachts stond Misty nog apart. Dat vond ze helemaal niks en had er stress van, zo sneu om te zien.

Het ging goed met samen staan (het was inmiddels 6 weken na het spenen), zodat ik dinsdagavond besloot om te samen te laten. Helaas was het woensdagochtend weer prijs en dronk Roxy weer. Dat geleidelijk aan spenen is een mooi streven, maar zo heb ik ze al te vaak keer weer uit elkaar moeten rukken. Geef mij dan maar in een keer ervan af (hoewel het nu de bedoeling was om ze niet actief te spenen, maar een medische ingreep kwam ertussen).

Het leek me goed om Misty dan een maand of twee ergens anders te brengen. Of misschien Roxy? Dat zou goed zijn voor haar opvoeding, iets waar ik met 4 paarden te weinig tijd voor kan maken. De gedachte om haar op de trailer te zetten deed me twijfelen.... Ik herinner me nog erg goed wat er vorig jaar met Vicky gebeurde!  Uiteindelijk heb ik besloten dat Roxy een maand (of 2) bij trainer Saskia Moeskops gaat logeren. Zij kan haar van alles leren en hopelijk wil ze niet meer drinken als ze terug komt.

Wordt vervolgd...

Nergens van onder de indruk...

Vicky is een nogal stoïcijns paardje... Ze is niet snel onder de indruk, dus ook niet van mij of de andere paarden. Hoe vaak zij een bijt krijgt van Lightning of een dreun van mij? Ik houd daarbij het 1-2-3 systeem aan; 1=klakken/lichaamstaal; 2=duwen; 3=elleboog. Ze heeft dus op elk moment de gelegenheid om weg te gaan en ik ga haar niet achterna. Ik blijf staan, maar ze moet wel aan de kant als ik dat zeg. Ook Lightning kondigt zijn ongenoegen aan als ze weer eens pontificaal tegen hem loopt. Toch wacht ze op zijn bijt. De platte oren en andere signalen boeien niet. Je moet dus continu opletten dat ze wel op jou let (de omgeving is veel interessanter), want anders loopt ze je straal ondersteboven.

Het heeft ook zo zijn voordelen. Laatst had ik de longeersingel omgedaan en het Engelse zadel opgelegd. Boejuh! Die singel is nog te groot, dus had ik er vandaag de dikke, zware, grote western pad onder gedaan. De singel heb ik zo strak gemaakt als je normaal bij een zadel zou doen. Gaatje voor gaatje, maar toch.... Boejuh! Ze heeft er eens aan geroken, maar stapte en draafde ermee alsof er niks zat. Daar stappen we volgend jaar zo op.

Ik heb met die pad ook nog flink in de rondte gezwaaid en op haar rug gegooid (sacking out, soort van ongevoelig maken voor bepaalde dingen) en van haar af laten glijden. Maakte ook niet uit. Ik denk dat ik voor haar wat oefeningen moet bedenken om haar gevoeliger te maken...

Roxy is eerder gevoelig en voorzichtig en let heel goed op. Ze heeft een grenzeloos vertrouwen in mensen en wil heel graag doen wat je vraagt, ook al vindt ze het heel spannend.

Met Roxy heb ik de beginnersvariant gedaan: sacking out met mijn jas. Zij vond dat prima, maar wel spannend. Voor haar was de jas iets dat ze graag wilde hebben. Zo graag, dat ze haar hoofd erin stak. Ik schudde met de jas en als ze een stap naar voren zette, hield ik de jas stil. Ha! Dat had ze snel door! Na 3 keer schudden sprong ze nog net niet op de jas. De jas moet in de was....

Beroemd!

Vicky en ik op de voorkant van de Paint Post

Een dochter van Misty (die dit jaar Europees Kampioen werd) staat over
2016 bovenaan de ranglijst van de Jeugd in Europa (is zone 12). 

Goed isolerende vacht

Misty gaat niet binnen staan als het sneeuwt.
Het laagje ijs heeft 2 dagen op haar gelegen.