Vicky's zorgen

Roxy lijkt op het eerste oog misschien het veulen dat de meeste aandacht nodig heeft, maar Vicky heeft ook haar uitdagingen. Zo is het bij haar aan of uit. Ze is heel onverstoorbaar net als haar moeder Misty, maar dat heeft ook nadelen. Als ze namelijk ergens wèl van onder de indruk is, gaat het dak eraf en dring je niet meer tot haar door. En uiteindelijk is er altijd wel iets waar ze van onder de indruk zijn, dus kun je het maar beter opzoeken en oplossen.

Na het NK had ze een tijdje pauze. Het NK was voor haar geen leuke ervaring. Lightning die er wel was, maar steeds verdween (en ook weer terug kwam). Ze vond het er doodeng en was soms een ongeleid projectiel (behalve in de ring, daar deed ze keurig haar best). Nu we het weer oppakken is dat ook zo, zolang ze oplet is er niks aan de hand.

Een paar weken geleden schreef ik over haar ervaringen met de vlag. Afgelopen weekend kon ik niet verder oefenen in de wei met netjes naast me lopen. In de bak gaat het allemaal perfect, maar zodra ze de anderen uit het oog verliest is het drama. Het had echter hard geregend waardoor het spekglad was. Tja, dan maar de weg op richting bos. Het waaide hard en overal hoorde en zag ze spoken. Ik zette haar net als toen weer met de vlag aan het werk. Die vlag houdt haar op afstand, maar doet geen pijn. Een half uurtje later verbeterde ze en konden we weer terug naar huis. Uiteindelijk zijn we geen 100 meter ver gekomen, maar dat hoeft ook niet.

Ik begon me wel zorgen te maken dat het steeds erger zou worden. Als jaarling ging ik regelmatig met haar in het bos wandelen en was er op een eng rooster na, niks aan de hand. Waarom was het nu ineens zo'n probleem? Te lang pauze gehad op het verkeerde moment? Te zeer gehecht aan haar kudde?

Ik bekeek nog wat meer video's online of ik wel goed bezig was en besloot vol te houden. Gisteren gingen we weer en het ging super goed! De omstandigheden waren prima, maar ze zag toch overal spoken. Het grote verschil was, dat ze op bleef letten en er niet vandoor probeerde te gaan. We hebben zelfs aan de Grand Canyon geoefend! Dat is door water uitgesleten geultje, maar voor haar een groot probleem.

Nog wel bezorgd, maar niet in paniek. Ze bleef ook keurig staan.

De angstaanjagende Grand Canyon ;)

Leven met artrose

Enkele weken geleden werd bij Lightning artrose gevonden. Dit verklaarde waarom hij bepaalde oefeningen bij het rijden niet meer zo graag deed en waarom hij buitenritjes ineens veel leuker vond. Na twee weken voorgeschreven rust was hij niet beter, maar door zijn hoefzweer was dat moeilijk te zeggen. Toen dat beter was en hij nog steeds kreupel liep, vroeg ik de dierenarts voor advies terwijl ik ook mensen met hetzelfde euvel naar hun ervaringen vroeg.

Het gaat iets zijn om mee te leren leven, maar het is geen ramp als het niet te erg wordt. Bewegen, bewegen, bewegen, is het advies. Dat komt bij ons wel goed. Qua rijden mag alles nog, zover hij het nog kan en liefst zo vaak mogelijk en niet te lang. Liever elke dag een half uur tot een uur buiten stappen dan een keer per week een lange rit of intensief in de bak werken. We gaan het proberen en merken wel wat gaat en wat niet. Plannen maken wordt dan wat moeilijker en of de geplande shows door kunnen gaan betwijfel ik.

De lente begint weer

Roxy is weer thuis

Wat hebben we dat prachtige snoetje gemist!

De rest was ook erg blij om haar weer te zien, vooral Misty die meteen weer klaar ging staan om haar kind te laten zogen. Toen Vicky terug kwam, mocht ze niet meer drinken. Met Roxy is het anders, die vindt ze véél leuker. Heerlijk eerlijk die dieren.

Toch paste het niet helemaal in de planning van de mens, die het niet handig vond dat ze straks voor een derde keer gespeend moest worden. Ik smeerde zinkzalf en Vicks op de uier, maar niks is vies. Na enkele dagen viel me op dat Roxy het wel probeerde, maar dat Misty geen nieuwe melk meer maakte. Zo kon Roxy gelukkig haar natuurlijke gedrag blijven uiten zonder complicaties.

Roxy en de vlag

Vorig weekend werkten we aan "rustig houden bij enge dingen". Het touw zwaaide over haar rug totdat ze niet meer wegrende. Mijn touw had echter een leren uiteinde en dat was teveel voor ons prinsesje. Zo leert ze me om nòg kleinere stappen te maken in de training en ik nam een zacht koord. Dat werkte wel, waardoor ik al snel mijn touw weer kon nemen. De vlag en zweep waren voor een andere keer. Zo wild als ze begon: ze stond te trappen op de poetsplaats, zo kalm was ze na een half uurtje oefenen.  

Vandaag liep ik met haar de binnenplaats op en meteen paniek! Ze wilde direct weg en toen ik haar van richtig deed veranderen, liep ze me straal ondersteboven. Ze week wel voor het touw, maar vond het toch nodig om vlak langs me door te rennen. De buurman was achter de haag bezig. Tja, dan heb je aan mij de verkeerde.... al staat daar de koning! Ik geef haar al mijn aandacht en zolang zij die ook aan mij geeft, gaat alles goed. Ik ben misschien vaak onzeker, maar ik stop nooit voor het paard doet wat het moet doen (al is het nog zo iets kleins) en interesseer me niet voor de omstandigheden. Dat snapt een paard namelijk niet, ze kennen je reden niet waarom de regels ineens anders zijn. Denk ik dat ik niet durf, begin ik er niet aan.

Ik probeerde het nog even met het touw, maar pakte toch de vlag. Het lukte om met vlag en Roxy zonder ongelukken in de bak te raken. Daar kon ze zo gek doen als ze wilde zonder buren, auto's, campers, tractors, trailers, mesthopen, etc, die plots opdoken.

Ook bij Roxy werkte de vlag super goed. Ze reageerde fel, maar wel op de goede manier waardoor ze het spelletje heel snel door had en ze op mij lettend rustig bleef staan. Ze had oog voor mij, niet voor de knappe hengst die er ook bij was (Roxy is al hengstig!!!). De felheid werd snel minder en ik kon weer werken aan het "enge dingen spel". Het gaat erom dat ze leert wanneer ze wel voor druk moet wijken en wanneer niet. Soms zwaaien er dingen (de longeerzweep oid) en moet ze bewegen en soms niet (het zadel komt er ook met een zwaai op). Eenmaal weer terug op de binnenplaats moest de vlag er weer even aan te pas komen, maar niet meer zo lang.

Volgende week komt ze weer naar huis, onze ijsbeer/varken kruising (ze heeft klitten!). Door de oefeningen heb ik alweer wat meer vertrouwen en zin om met ze aan de slag te gaan.


In schril contrast heb ik Vicky vandaag het zadel opgelegd. Het Engelse had ze al eens op, de dikke pad en longeersingel ook en als jong veulen een handdoek en Engels dekje. Ik had toch wel iets van reactie verwacht. Niet dus.... Ik had me voorgenomen om het oude, lichtere zadel te nemen, maar dat was ik vergeten mee te brengen. Toen ik het zadel erop legde, bleef de off billet eronder hangen. Het paste voor geen meter, dus viel niet op de plek. Ik moest omlopen terwijl dat zadel er half op hing en dat leer eronderuit friemelen. Ik vergeet uiteraard de singel, dus kan weer terug. Singel eraan, te lang, korter maken, toch maar weer heen en weer.... En ik me maar druk maken ondertussen over hoe dit allemaal fout kon gaan. Paard stond er gewoon alsof ik dat allemaal niet deed. We hebben er zelfs een stuk mee gelopen, nee dat zadel was echt niet aanwezig. (Geen zorgen, we gaan haar nog laaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaang niet inrijden - dit is puur voor de gewenning).  

Met Vicky kan ik de schriktraining overslaan. Zij krijgt de "gevoeligheidstraining" (sensibilisatie), Roxy de "ongevoeligheidstraining" (desensibilisatie of habituatie). Zo zwart/wit is het uiteraard niet, maar de beide dames geven me van alles wat. Snap je dat ik niet kan kiezen??

Een leuk alternatief

Onze part-time paardenverzorgster reeds sinds een tijdje ook op Lightning. Deze week en volgende week gaat dat helaas niet en Misty staat er de laatste maanden maar verloren bij. Ze is niet drachtig, haar veulen is weg en ze heeft niks te doen. Vaak willen Vicky en Lightning haar er niet bij hebben en staat ze wat te kniezen. Ze lijkt wel depri.

Haar wonden zijn goed genezen en hoewel zij ook niet altijd 100% zuiver loopt, besloten we om dan maar op haar te gaan rijden. En wat is het dan een lief paard! Ze is zo ontspannen en welwillend, gewoon super om naar te kijken.

Zo leuk om naar te kijken dat ik het zelf ook niet kon laten... En ik wilde even een paar "knopjes" aanleren en bevestigen. Wat is het een leuk paard om te rijden! Ze zit heerlijk vlak, net een schommelstoel. Ze was wat stijf in het begin, maar na een paar rondjes was het weg. Niet zo gek met dat stilstaan van haar.

Multi-limb lameness

Afgelopen maandag gingen we met Lightning naar de dierenkliniek in Someren. We hadden zaterdag en zondag nog lekker gereden, dus ik maakte me geen enorme zorgen. De laatste tijd was hij af en toe een beetje kreupel op zijn rechter voorbeen en omdat hij daar een enorme bult op heeft, wilde ik daar een foto van laten maken.

Eenmaal bij de kliniek stapt hij stokkreupel van de trailer af. De rit had hem zoals gewoonlijk geen goed gedaan, maar zo erg is het meestal niet. Op het harde viel de kreupelheid duidelijk op en viel er wat te onderzoeken. Buigproeven voor en na uitverdoven lieten zien dat er zowel in de voet, de kogel en de knie problemen zaten, maar ook in de andere benen (en met name rechts achter als 2e slechtste been). Multi-limb lameness werd het genoemd. Op de foto's was te zien dat zijn voet en kogel geen structurele problemen zaten, maar op de knie zat er een botwoekering en een haak. De bult bleek onschuldig. We besloten zijn gewricht in te spuiten en om hem twee weken ontstekingsremmer/pijnstiller te geven zodat hij in ieder geval normaal kon bewegen in plaats van te compenseren. Hij moest vooral rust houden zodat datgene wat er in de voet en kogel zat, zich ook kon herstellen. Drie dagen mocht hij niet gek doen. Tja... hoe ging ik dat weer organiseren.... hij mocht niet met Vicky spelen!

Net als Misty na haar operatie, zette ik hem apart van de dames. Net als Misty was hij onrustig op dat stuk alleen en daar kon hij niet gaan liggen (het was slecht weer). Voor het slapen gaan besloot ik om hem bij de dames op het kleine stukje te zetten. 's Nachts speelden ze niet zo veel en dan kon hij in ieder geval gaan liggen. Dat bleek een goede zet want Vicky moest afstand houden van hem en was niet gewenst. Hij ging meteen liggen slapen. Zelfs met de carnaval hielden ze zich alle drie heel kalm en precies na drie dagen begonnen ze weer te spelen en heb ik de afzetting weer verwijderd.

Bijna een week verder zie je zijn kreupelheid iets verminderen. Helaas werd zijn achterbeen erger en heb ik er vandaag de zweer open kunnen maken en stond hij weer in de soda. Zo jammer dat hij nu permanente schade heeft met die artrose. De dierenarts zegt dat het wel te managen valt en schreef een supplement voor dat we braaf gaan voeren. Blijkbaar is het nog niet zo erg. Mensen met artrose functioneren ook en als we hem een beetje fit kunnen houden, dan kan hij nog wel een tijdje mee. Op welk niveau moeten we afwachten. Het zou zo jammer zijn als hij nu al met pensioen moet, ik kan lezen en schrijven met hem en ook al heb ik twee opvolgers klaar staan, het gaat nooit hetzelfde zijn.  
Het betekende automatisch een streep door de extreme trail clinic in Duitsland. Die mag ik een andere keer inhalen. Dat gaat hopelijk nog wel lukken, anders gaat Vicky mee.

Lightning werd overigens uitgeroepen tot patiënt van het jaar in de kliniek omdat hij zo braaf was. Het is blijkbaar heel bijzonder dat een paard staan blijft als je dat vraagt....

Over safe gesproken...

En over stappen overslaan gesproken ;).

Afgelopen weekend heb ik Lightning met een halsring gereden. Niet voor de zekerheid het hoofdstel om gelaten, gewoon laten gebeuren! (Ik had wel de bak dicht gemaakt.)

Hij had momenten dat hij niet helemaal snapte wat hij moest doen en bij het opstappen wilde hij meteen gras gaan eten, LOL. De complexere oefeningen lukten nog niet zo goed, maar die hulpen komen anders door. Even wennen... In draf versnelde hij steeds als ik maar één been aanlegde om van richting te veranderen en een mogelijkheid tot vertragen heb je niet echt, buiten je zit. Elke keer als hij dat deed, schoof ik de ring naar voren en zette ik hem tegen het hek. Dat was al gauw niet leuk meer. Galop ging ook prima :D mits linksom, zijn stops bleven goed en de overgangen bleef hij ook doen. Ik vond wel dat ik voorover hing om de ring te kunnen vasthouden. Loslaten ging niet, dan hing de ring achter zijn oren.

Nog een bonus.... hij heeft niet met zijn hoofd geschud!

Safe

Lightning wordt ondertussen 16 jaar. Het meeste van wat hij kent aan de hand heb ik hem zelf geleerd. Met vallen en opstaan, maar we kwamen er wel. Nu heb ik twee ukkies en kan ik opnieuw beginnen. Soms denk ik dat het makkelijker zal gaan, maar ook zij moeten alle stappen door.

Hetgene wat me daar het meeste bij opvalt is het verschil in karakter van de 3/4e zussen. Roxy schrikt eerst en is overal bang voor, maar als ze het eenmaal kent is het ok. Vicky vindt alles prima tot je het een paar keer gedaan hebt en breekt dan pas de tent af... Roxy schrikt ook veel minder intens en springt één meter opzij in plaats van 20. Roxy springt van je af, Vicky hangt als een kat op je schouders. Een kat van 1,50m hoog en een slordige 400 kilo zwaar .....

Eerst dacht ik dat ik een voorkeur had voor de rustige paarden die niet snel onder de indruk zijn. Ik dacht ook dat Lightning zo'n paard was. Als hij echter zijn eigen boontjes moet doppen en als je niet streng voor hem bent, dan is hij niet meer zo kalm. Hij is vooral extreem goed getraind. Dat dat oorspronkelijk kwam omdat ik bang werd als ze onvoorspelbaar waren, maakt niet uit: getraind is getraind.

Inmiddels kan ik wat meer hebben en ben ik slordiger met de training. Vooral omdat Vicky zo rustig is, vergeet je dat je ze moet leren wat ze moeten doen als er wel iets is. Misty is er ook zo een. Zadel erop en naar buiten met die handel. Toch heb ik haar eerst de basis bijgebracht. Moeilijke situaties met haar oefenen is lastig, die zijn er namelijk nauwelijks en ik ben niet snel geneigd om de grenzen op te zoeken. Totdat het een keer fout gaat....

John Lyons sprak de wijze woorden:

"A safe horse is always quiet, but a quiet horse is not always safe."

En safe worden ze niet geboren....

Roxy op de trailer

Soms ben ik zelf net een paard en zie ik overal spoken. Met de trailer rijden met de ukkies is zo'n situatie. In mijn hoofd gaat dat op wel 1000 manieren fout.

We hebben de laatste weken wat geoefend met Roxy op haar logeeradres bij "de andere Saskia" en haar regelmatig op de trailer geladen. Daar loopt ze zo in, ze laat zich makkelijk leiden. Er weer uit is wat moeilijker, maar gaat ook steeds beter. Omdat ik zelf niet goed durf, had ik de professional gevraagd om haar een paar keer mee te nemen, maar dat kwam er niet van.

Afgelopen weekend kwam ik daar en had ik 5 minuten tijd om haar op de trailer te zetten. Ze kon met de tweejarige Nayeli mee op reis die terug naar huis ging. Huppakee, Roxy erbij in de trailer en we gingen op weg. De eerste paar meter was er flink gebonk, maar daarna waren de dames rustig. Na een minuut of 10 durfde ik zelfs weer adem te halen ;).

Toen moest Roxy alleen mee terug.... Ze was wat onrustig, maar eenmaal onderweg was ze super braaf en kwamen we heelhuids weer terug. Over twee weken komt ze weer naar huis en ik heb iets meer vertrouwen in de reis.

Aandacht

Na de vorige ervaringen met Vicky en haar wens om weg te rennen aan de hand, heb ik natuurlijk wat nagedacht. Toen Lightning klein was, werd hij aan heel wat round pen sessies onderworpen. Wilde hij niet het goede antwoord geven op mijn vraag, dan was het lopen geblazen. Wilde hij lopen, dan draaide ik hem om. Enfin, je kent het wel. De een noemt het join up, de ander hooking on, hoe dan ook, ze leren om de aandacht bij je te houden en dat je ze met rust laat als ze het juiste doen.

Als Vicky wil ontsnappen, is het mijn taak om te zorgen dat ze liever netjes naast me loopt. Een round pen hebben we helaas niet, maar aan een halstertouw blijft het principe gelden. We gingen terug de bak in en binnen enkele minuten had ze het spelletje door en "dansten" we synchroon door de bak. Boh, wat leren die kleintjes snel!

Ik had van plastic dat om hooibalen zit een "instant" vlag gebouwd. Ze was er niet bang voor, maar had voldoende ontzag om ervoor te wijken. De zweep kent maar twee standen: pijn of niks. Van niks is Vicky niet onder de indruk en als je haar ermee raakt, rent ze weg. De vlag werkte beter, die maakt voor haar voldoende indruk zonder haar pijn te kunnen doen.

Daarna gingen we weer de weide in, terwijl we dezelfde oefeningen deden. Ik moest haar soms aan mijn aanwezigheid herinneren, maar het ging heel goed. Tot.... we halverwege weer terug waren richting paddock. Ze ging steeds een beetje meer voor me uit en terwijl ik haar oefening deed was het POEF, het dak eraf: bokken, trappen, steigeren met maaiende voorbenen, wegrennen, het hele arsenaal. Vicky houdt niet van half werk. Op de een of andere manier word ik er gelukkig niet bang van. Ze trekt alle registers open, maar je hebt niet het idee ineens met een gevaarlijk paard van doen te hebben. Ze lijkt er nogal emotieloos onder te blijven.

Ok, dan ren je maar rond mij.... Met de vlag hield ik haar gekkigheid op afstand en rende ze om me heen in plaats van weg. De vlag stopt namelijk met zwaaien zodra ze niet meer naar achteren rent en dat had ze snel door. De eerste ronden gingen in een weide-vernietigende galop, maar na een paar veranderingen van richting had ze door dat ik niks deed als ze kalmeerde en stond ze me uitpuffend aan te kijken. De vorige keren werd het steeds erger, omdat ze het goede antwoord niet kon vinden en  het wegrennen haar onder de druk vandaan hielp. Al snel konden we veilig naast elkaar terug naar de paddock lopen.

Introvert en extrovert

De laatste paar maanden heb ik niet zoveel met Vicky gedaan. Het is met vier paarden soms een beetje "iene-miene-mutte". Welk paar diamanten schoenen zal ik vandaag aandoen?

Ik had wat tijd over en nam haar nog eens mee op een korte wandeling. Niet te ver want zo goed kende ze dat nog niet. Rustig opbouwen dacht ik. We gingen een paar honderd meter tot aan de bosrand en namen daar een paar boomstammen als hindernis mee. Vicky is normaal nergens bang voor, maar die dag vond ze een groepje honden levensbedreigend. Vicky is introvert, net als haar moeder uit ze haar emoties pas als ze overloopt. Dat vind ik heel moeilijk, want aan Lightning merk je het al als hij erover denkt om misschien over 3 weken ergens iets van te vinden.

Wat er dan gebeurt is dat ze heel rustig naast me loopt en dan ineens besluit om terug naar huis te gaan. Hoofd omhoog en steigeren! Dat is niet zo veilig, dus ik zette haar rustig maar zeker aan het werk met oefeningen die ze goed kent: afleiden en rust belonen. Dat ging iets beter en de controle was er weer. Soms helpt het om ze rustig ergens naar te laten kijken, maar bij haar meestal niet. Ik moet haar ook nog heel erg leren kennen, ze is nog zo jong.

Eenmaal in het bos werd het niet beter en ze was ervan overtuigd dat ze levend opgevreten werd. Ze probeerde los te komen en trok alles uit de kast. Volhouden was het enige dat ik kon doen en hopen dat er geen ongelukken zouden gebeuren. Gelukkig sprong ze geen enkele keer richting mij, dus dat is een hele verbetering. Ze bleef ook luisteren, maar alleen als ik daar op stond. Haar omgeving was veel belangrijker! Ze ging wel iets beter opletten als ik haar aan het werk zette, maar ze leek dat ook als een bedreiging te ervaren.

Eerst maar in een beschermde omgeving verder oefenen....

Een paar dagen later liepen ze lekker op de bevroren weide. Een wandeling konden we ook in onze eigen tuin doen! Daar waren minder obstakels en uitdagingen. Zodra ik haar in de weide het halster om deed werd ze alert en wilde ze weg. Jeetje, Vicky, dit doet geen pijn! Daar ga ik vanuit in ieder geval. Is ze oprecht bang van de oefeningen en moet ze leren wat de juiste oplossing is? Wennen dus? Of is het dat ik bepaal waar ze heen gaat in plaats van zij zelf? Ze heeft het met haar bijna 2 jaar in onze kudde al voor het zeggen en laat zich door niemand wegjagen. Zelfs met voeren reageert ze vrij sterk als ik haar verzoek aan de kant te gaan.

Beide oorzaken hebben dezelfde oplossing: volhouden en haar comfortzone vergroten.

Ik had me bedacht de makkelijkste van de 2 veulens te houden. Naïef, hè?

Verveling

Met twee weken droog weer en vorst konden we niet in de bak rijden. Ik moest mijn veilige omgeving uit, het bos in. Sinds we hier wonen en Lightning z'n eigen kudde heeft, is hij vrij gestrest als we alleen buiten gaan rijden. Dat heeft z'n impact op mij, met als gevolg dat ik eerder smoesjes zoek en thuis blijf (of zelfs helemaal niet rij). Het was mooi weer, dus we gingen een paar keer naar buiten en het ging heel goed. Vaak zelfs bijna zonder hoofdschudden. In de bak schudt hij de laatste tijd heel erg, dus we snappen de hint en doen wat anders.

Lightning is erg intelligent en verveelt zich snel. Dan concentreert hij zich niet meer en gaat allerlei dingen doen die voor ons als ongewenst bestempeld worden. Maar eigenlijk probeert hij wat te vertellen. Ik ging er maar altijd van uit dat hij bedoelde dat hij dat liever niet deed. Ik vond echter niet veel wat hij dan wel graag deed. Van stilstaan werd hij ook niet beter. Het hoeft niet van mij als het echt beter zou zijn om niks te doen of met pensioen te gaan. Dat is echter maar zeer zelden het geval. Rust roest. Nu we weer alleen buiten durven rijden valt het kwartje. Hij wilde dat inderdaad niet doen, maar iets waar hij bij moet nadenken wel. En dat terwijl ik het bij stress van zijn kant steeds rustiger aan deed. Tja, dan blijft er uiteindelijk niet veel over en keek ik toe hoe hij zijn verveling op de andere paarden en de achterwand van de stal uitkuurde.

Gelukkig denk ik nu dat ik hem begrepen heb en gaan we weer buitenritten maken (inclusief obstakels in het bos). Het extreme trail dat we een aantal jaren geleden gedaan hebben, gaan we ook nog eens doen en wat koeienwerk staat ook op het programma.Voor de western wedstrijden wordt het voorlopig het laatste jaar, maar voor pensioen is hij nog niet klaar.