Op bezoek bij Vicky

Gisteren ging ik weer bij Vicky op bezoek en we besloten met de twee kleintjes te gaan oefenen op de nabij gelegen manege.

Of het door de reis of haar nieuwe omgeving of door mijn aanwezigheid kwam, Vicky was erg gespannen. Zelfs het poetsen vond ze niet fijn. Zelf was ik waarschijnlijk ook nog gespannen, de schrik van de reis zit er nog goed in.

We liepen naar de manege en op enkele sprongen na, ging dat goed. Vicky heeft heel erg de neiging om op je schoot te springen en blijft totaal niet uit je ruimte. Dat wilde ik oefenen en ik duw haar steeds opnieuw weg. Dat was niet erg effectief en ik liep op eieren :(. Ik had het niet door van mezelf omdat ik dat bij grondwerk niet heb.

We liepen over de manege en door allerlei rijbakken en de rijhal. Nadiehtje ging alvast naar buiten en we bleven korte tijd alleen achter. Dat was voldoende reden voor paniek en ik had mijn handen vol om veilig naar buiten te gaan. Dan is 300 kilo veulen van 1,40m groot al heel veel paard. Dat is dus iets dat we erg goed moeten oefenen!! "Alleen" zijn. Dit is iets wat ze niet kent, maar ik kan me herinneren dat ik met Lightning altijd alleen ging wandelen toen hij nog maar 4 maanden oud was. Hij heeft daar nooit veel drama om gemaakt. Vicky is anders, dus gaan we dat oefenen.

In de round pen waren we bezig met allerlei oefeningen, maar Vicky bleef gespannen en had haar aandacht bij haar omgeving. Ik vond dat niet zo erg, zo kon ze eraan wennen. Soms gaat wennen echter sneller als je ze afleidt (overshadowing heet dat in trainingstermen) en toen de eigenaresse van Nadiehtje een oefening voorstelde die meer leek op het join up werk, viel bij ons het kwartje. Vicky lette op mij, hield afstand en ontspande zichtbaar. Het hield ons beiden bezig, ik was niet meer onzeker en zij stond te kauwen en gapen.

Op dat mooie moment gingen we terug naar huis. Volgende week weer! Ik verheug me er alvast op!

Veulens trainen

Zondag 27 december kwamen twee paardenvrienden op bezoek (met Galen,  zie eerder bericht).      Omdat de veulens woensdag zouden verhuizen en de verhuis van Nadiehtje naar ons moeilijk was verlopen, besloten we ze te trainen.

 

De eigenaresse van Nadiehtje was er ook en we kregen hulp van Marc Pierard en zijn expertise over het toepassen van Evidence Based training op de kleintjes. Na enkele minuten werd duidelijk dat Nadiehtje zich om een reden niet liet laden: ze leerde per ongeluk dat ze niet voor druk hoefde te wijken. Of het de druk van de omstanders was, of de slechte ervaringen die ze met elkaar hadden? Na ingrijpen van Marc ging het snel weer beter.

 

We oefenden eerst zonder trailer zodat ze simpelweg netjes voorwaarts gingen. Daarna kwam de trailer erbij.

 

Vicky liep er in tegenstelling tot Nadiehtje zo op en vond het allemaal wel leuk om te spelen. 's Middags wilde ik het nog eens proberen en vertikte ze het. Ze raakte helemaal overstuur. Nadiehtje maakt een hoop drama en is erg expressief waardoor je daarop kunt inspelen. Vicky lijkt de rust zelve, maar explodeert plotseling. Haar spanning is een stuk moeilijker te zien, maar door deze training heb ik het leren herkennen. Dit gaat onze uitdaging worden: omgaan met stress.

Vicky verhuizen

Woensdag ging ons logeerveulen Nadiehtje terug naar huis. Vicky ging mee, voor de opvoeding. Zo kon ze immers leren hoe het was om in een andere kudde te staan, op een andere plek. De twee veulens kennen elkaar al, dus dat helpt. Ze blijven daar 2-3 maanden en dan komt Vicky weer naar huis, op tijd voor de geboorte van haar 3/4 zusje/broertje.


Zondag hadden we al geoefend omdat Nadiehtje de trailer niet op wilde. Dat ging niet zo geweldig, dus ik was best nerveus. Ik vond het ook niet leuk om Vicky te laten gaan, maar het was beter voor haar.  


De trailer stond klaar in de paddock met een dikke laag stro en de voorkant geblokkeerd met strobalen. We zouden de veulens er samen los op zetten. We durfden ze niet vast te binden vanwege de kans op paniek, trekken en achterover vallen.


De eigenaresse had hulp bij zich en zij bleek een paardenfluisteraar. Met hele zachte druk en een ongelofelijk goede timing van loslaten en belonen met voer, had ze het koppige veulen in 10 minuten op de trailer. Vicky ging helaas in verzet en maakte zich vreselijk druk. We waren bang dat Nadiehtje even hard weer uit de trailer zou lopen, dus de klep ging dicht en Nadiehtje ging alleen op weg.


Vicky ging met de tweede lading mee, en moest dus ook alleen gaan. Ik durfde het niet aan om met Misty te gaan reizen i.v.m. haar hoefbevangenheid en ik was bang dat ze zich druk zou maken als we daar zonder haar veulen terug zouden gaan (en als zij onrustig wordt op de trailer....). We gebruikten Misty wel om Vicky op de trailer te zetten en dat ging snel (met hulp van een voeremmertje). Alles ging dicht en we gingen op weg. Vicky maakte geen geluid en de achterblijvers ook niet, pffff, gelukkig!


Eenmaal onderweg begon Vicky flink te rammelen en stampen in de trailer en na een minuut of 10 vloog de trailer heen en weer over de weg. Ik minderde vaart en keek angstvallig in mijn spiegels. Tot mijn grote schrik zag ik het deurtje bewegen! Dat kon niet, daar lag stro voor! Het deurtje bewoog nog meer en ik stopte net op tijd om te zien dat het deurtje open vloog en haar neus eruit stak. Ik rende naar het deurtje en zag dat ze òver de stang hing, uiteraard volledig in paniek. Het stro lag overal en ze zat onder het bloed dat uit haar mond drupte.


Het deurtje ging snel weer dicht en we stonden er met twee man tegen om haar binnen te houden. De eigenaresse van Nadiehtje klom dapper over de achterklep naar binnen. De volgende momenten herinner ik me niet goed, maar het lukte haar om stro onder Vicky te leggen als ze probeerde op te staan en één kant van de stang los te maken. Inmiddels was ze in schok en lag ze daar. We probeerden uit alle macht de stang aan de andere kan ook los te krijgen: zo konden we immers niet rijden. We stonden bij een dierenarts om de hoek, maar hij eiste dat we daarheen zouden rijden. Hij keek wel uit om op een doorgaande 80km weg (ik stond uiteraard midden op de weg!) bij een veulen in paniek in de trailer te klimmen, maar wij konden niet rijden met een veulen dat op de stang hing. Terwijl ik overwoog om de brandweer te bellen om de stang door te flexen, hoorden we in de trailer een knal: ze was weer opgesprongen en de stang was losgeschoten. Wat een geluk! (bij een ongeluk).


Ze was nog steeds in schok, maar we reden stapvoets met een hand tegen de deur naar de dierenarts. Hij wilde haar uit de trailer halen, maar dat leek me een slecht plan. Hij moest er toch maar in. Ze leek ongedeerd, leek niks gebroken te hebben en had al haar tanden nog. Hij verdoofde haar en we bonden haar aan de achterstang (ze had zich omgedraaid) zodat ze in ieder geval niet nog een keer door het deurtje zou gaan.


De dierenarts adviseerde ons om terug naar huis te gaan, maar ik zag haar en mezelf hier niet nog een keer hierdoor gaan en we besloten om door te rijden nu ze toch verdoofd was. Zonder verdere kleerscheuren en met de ergernis van half Duitsland voor mijn slakkengang, kwamen we daar aan. Ze leek daar ook relatief ongedeerd: er was wat vel van haar achterbenen en ze had zichzelf flink met het bloed uit haar mond besmeurd en ze was helemaal plakkerig van het opgedroogde zweet. Ze liep en at, dus dat zat wel goed. Ik was nog bang voor inwendige bloedingen, maar ze toont verder geen tekenen hiervan. Het lijkt erop dat het met een sisser is afgelopen.


We gaan haar de komende paar maanden leren om vast te staan en Lightning mag mee om haar weer op te halen. Uiteraard zullen we blijven oefenen met de trailer. Twee keer een "bijna-dood-ervaring" en nog geen jaar oud.... Ironisch genoeg was het dezelfde dierenarts (niet mijn regluiere).... En 's Morgens had ik het nog met iemand over trailerongelukken, ik heb het afgeklopt.... Ik heb ook nog niet de moed gehad om de trailer van binnen schoon te maken met al dat bloed. Wat een horror!


Ondertussen mis ik haar al vreselijk, dit helpt natuurlijk niet. Met Misty gaat het goed. Ze heeft eens lekker uitgeslapen en ook haar uiers zijn nauwelijks dik. Ook de anderen gaan gewoon door met hun dagelijks leven, al waren ze ineens onrustig toen Janka weg was voor een wandeling.

Furi wil ook mee ;)

Nog klink versuft in haar nieuwe stal

Dit vindt Misty van het vertrek van haar veulen

 

 

Galen op bezoek

Galen is een vriend van Lightning. Ze zien elkaar ongeveer een á twee keer per jaar. Veel vrienden heeft Lightning niet, de meesten zijn een bedreiging voor hem. Hij staat van nature vrij laag in rang, maar wil toch zijn meisjes bescherming. Een slechte combinatie als het om andere ruinen gaat, maar met Galen gaat dat goed, op een paar initiële "hiiiiiiiiiiiee"-s na.

Ik durfde Galen niet in de kudde te zetten die hij niet helemaal goed kende, dus ging Galen apart terwijl wij met de veulens werkten. Met elkaar spelen over het hek heen gaat ook best :).

De training met de veulens was iets uitgelopen, dus vond de eigenaar van Galen het een goed idee om bij ons thuis te rijden. Hij mocht de nieuwe rijbak inwijden! Eerst reed zij met hem terwij wij tips gaven van de zijkant: de beste stuurlui staan immers aan wal. Toch blijft het handig met rijden als er iemand meekijkt. Daarna reed Marc even met hem en kon ik toch niet achterblijven om mijn eigen rijbak te proberen. Ik was een tikkeltje nerveus omdat Galen half Quarter, half volbloed is en vroeger nogal wel eens plotseling opzij wilde springen. Die streken lijkt hij echter achter zich gelaten te hebben en hij deed, na een beetje wederzijds aanvoelen, prima wat ik van hem vroeg.

En onze nieuwe rijbak? Die is super :).

Wandelen met Vicky

Nog een wandeling met Vicky gemaakt vandaag. Furi mocht mee, tot groot ongenoegen van Lightning!

Wat was ze weer braaf, al vond ze het soms echt spannend. Ze leert super snel en ik kon bijna met haar lopen alsof ze volwassen is. Ze is ook al zo groot!

Onkruid wieden in de winter...

... en niet omdat ik in de zomer te lui was om het te laten staan....

Nieuwe paddock in gebruik

Na drie jaar ploeteren in de modder is de paddock vorige week maandag in gebruik genomen. Het is nog niet helemaal klaar, maar de paarden konden er vast gebruik van maken.

Ik hoopte dat ze er net zo blij mee zouden zijn als ik, en aangezien ze er niet meer weg te slaan zijn, is dat geslaagd!

Volgens alle wetenschappelijke informatie, is dit pure verwennerij: contact onder elkaar, een gemengde kudde van "hengst", merries, oude èn jonge paarden, vrije toegang tot ruwvoer, 10.000m2 vrij rondlopen en foerageren tussen struiken, hagen en bomen, ligplaats met stro, ligplaats met zand, geen natte voeten, 80m2 schuilstal, etc....

Lightning waakt 's nachts over de twee veulens.

Ligplaats met zand 

Regenwateropvang

Men at work :p

Tevreden paardjes

Complicaties - vervolg

Woensdag 9 december liep Misty een gat in haar hoef op en Nadiehtje eindigde met hechtingen in haar sprong. Na een paar dagen verzorgen ging ze alleen maar slechter lopen tot ze niet meer van de plek kwam. De dierenarts stelde tot mijn grote schrik hoefbevangenheid vast :(. Ze werd op pijnstillers en aspirine gezet en ik moest twee keer per dag koelen. Krachtvoer werd meteen geschrapt. De oorzaak was een te kort gekapte hoefwand, waardoor ze gedwongen werd om op haar zool te lopen. Normaal gezien zal een paard dan op z'n hielen gaan lopen, in plaats van op de tenen, maar met Misty's beenstand kan ze dat simpelweg niet.

Had ik het maar eerder gezien :(. Had ik maar eerder pijnstiller gegeven, maar gezien haar dracht durfde ik dat niet goed. Een NSAID (ontstekingsremmer ala paracetamol) kan schijnbaar geen kwaad, maar aspirine wel. Tja, dan gaat Misty zelf toch vóór!!

Die combinatie zorgde wel direct voor verbetering. Inmiddels zijn we weer een week verder met medicatie en is ze 70% beter. Ze moet nog twee weken medicijnen krijgen en dan zien we verder.

Langer koelen met koude handdoeken om de hoeven. 

Wat betreft Nadiehtje moest ze de eerste week antibiotica spray op de wond krijgen, maar hoefde ik die niet schoon te maken. Daarna kwam er elke dag vulketan op de wond om littekens te voorkomen, waarbij het nodig was om de wond dagelijks af te spoelen. Met hulp van mijn vriend ging dat vrij makkelijk en het kleine ding leerde elke dag meer manieren. Ze leerde zelfs zoveel dat de dierenarts gisteren de hechtingen eruit kon halen zonder verdoving! Nu is het de bedoeling om elke dag schoon te maken met zeep en water en er honingzalf en vulketan op te doen.

Wandelen met Vicky

Ik lig een beetje achter met berichten over Misty, Nadiehtje en de nieuwe paddock, maar ik kan het niet laten om eerst te delen dat we vandaag met Lightning en Vicky zijn gaan wandelen.

Haar training wordt langzaam aan belangrijk èn dringend, aangezien het plan is om haar en Nadiehtje op 30 december te verhuizen naar Duitsland, het huis van Nadiehtje. Zou ik haar wel zonder haar moeder de trailer op krijgen? En zou ze dan niet in paniek raken? Een manier om dat te proberen was een wandeling zonder haar moeder. Als ze dan niet loopt, dan doet ze dat richting trailer zeker niet.

"We zien wel hoe ver we komen".... letterlijk dan.... Tegen de wind in liepen we met Vicky en Lightning een klein rondje door het bos. Sommige dingen waren wel spannend, maar ze bleef luisteren. Missie geslaagd!

Helaas geen foto van de wandeling, maar wel van de "voorbereiding".

Thee drinken in de zon onder toezicht van Whiskey en Vicky

Complicaties

Woensdag veranderde het bezoek van de hoefsmid in een waar bloedbad :(.

Eerst ging er bij Misty teveel zool af en daarna maakte het logeerveulen Nadiehtje drama dat eindigde in een stapel pallets. Gelukkig had de eigenaar haar zelf in handen. In eerste instantie leek de schade mee te vallen, maar 's avonds is de dierenarts toch nog komen hechten. Het kleine ding krijgt nu dagelijks twee pasta's (antibiotica en ontstekingsremmer) en spray op de wond. Je kan je voorstellen dat ze dat niet geweldig vindt.

Vandaag was haar wond een beetje ontstoken. De wond was nogal vuil geworden, maar schoonmaken is geen simpele klus, maar het moest gebeuren. Het afspoelen met de slang gaat nog goed bij het arm klein dier, maar er daarna de gasprietjes uitpulken was minder makkelijk. Dan kom ik handen tekort en kan ik de bokkesprongen niet goed bijhouden. Met flink gevloek en meer geduld is het uiteindelijk wel gelukt.

Gelukkig is Misty makkerlijker te behandelen, maar hoe loste ik dat op? Het gat is te klein en te gevoelig om een watje in te doen en verband blijft niet zitten, dus heb ik haar uiteindelijk maar met hoefzak en al op de wei gezet. Uiteraard werd dat ook eerst uitgespoeld, ontsmet en ingesmeerd. Ik bedacht me dat je aan de grote van de medicijnkast kan zien hoe lang iemand al paarden heeft :s.
 

Work in progress...

... langzaam mag het wel klaar zijn... Na twee dagen timmeren en zagen zit één van de drie stukken achterwand ertegen. Pfff.... Ik ben nu ècht klaar met het gesop in de modder, zeker nu we twee gewonden hebben. Morgen verder...

de mollen en ik hebben andere ideeën over het doel van de paddock

de eerste schroten zitten ertegen

stroomdraad tegen in- en uitbrekers

Vele handen en een tractor....

....maken licht werk!

Vandaag hebben we met behulp van een goede buur mèt tractor, vrienden en familie de pallets en matten uit de oude stallen gehaald en verhuisd naar de nieuwe stallen. Wat was het een ongelofelijke blubber. Op wat opruimwerk na is deze loodzware klus in één dag geklaard!

Vorige week zijn de rijbak en de paddock aangelegd. De paddock heeft een onderlaag van de oude rijbak (aangestampt zand) met nog een laagje vers zand om te egaliseren. Daarover zijn grasroosters gelegd die opgevuld zijn met zand. De rijbak is eenvoudig zand op een bodem waar de graslaag vanaf gehaald is. Geen Z-dressuur het hele jaar door, maar voor licht gebruik hier boven op de berg (hopelijk) prima geschikt. De bak is zeker groot genoeg om met één paard een paar keer per week in te rijden :D.

Nu nog een omheining van in totaal ongeveer 600m + haag en een achterwand in de stallen en dan zijn we ver klaar.

Bedankt aan alle helpers!!!

wat een blubber :s

paddock goedgekeurd

rijbak: WOW wat groot! 21x38m

paddock klaar :D

Hooi, hooi en nog eens hooi

Deze roosters hebben mazen van 5cm, de helft kleiner dan de roosters van nu. De reden is simpel: ze eten te veel hooi. Ik wil ze graag continue van ruwvoer voorzien, maar geen spekvette paarden. Daarom voer ik twee keer per dag. Liever had ik dat ze er langer over deden, zodat ook de lageren in rang de kans krijgen om op hun gemak te eten.

Even was ik bezorgd dat deze mazen te klein zouden zijn. De foto is van de ochtend erna!