Tyler III

Gisteren de eerste keer op Tyler gereden. Nou ja, gereden is een groot woord. Na ongeveer 40 seconden stond ik er weer naast. Zo gestrest als hij met grondwerk kan zijn, zo gestrest is hij ook onder zadel. Het voelde alsof ik een enorme bom onder me had. Dat wil ik een dier niet aandoen. Als het zo moet, dan niet. Hij moet er geen last van hebben en dat was duidelijk wel het geval. Met zijn eigenaresse is hij overigens ook zo gespannen. Gisteren had hij wel een extreme dag, maar dan nog. Na 9 jaar onder zadel zou dat toch langzaam weg moeten gaan.


Ook zat ik heel erg ver voor op hem. Zijn zadel ligt op zijn schouders. Logisch ook dat hij ze dan niet optilt en daar kuilen heeft waar spieren zouden moeten zitten.

Ik wil hem graag helpen om zich beter te voelen, maar als zijn eigenaresse niet inziet dat dit niet normaal is en het wel anders kan, dan heeft het geen zin. Eerst terug naar de basis, voorzichtig opbouwen zonder stress, een passend zadel en ander voer. Ik denk trouwens niet dat het aan haar ligt, want ze gaat heel keurig en rustig met hem om. Ze is hem niet anders gewend, en daarom ervaart ze het niet als een probleem.

Ik ben me nu aan het bedenken of ik er wel mee door wil gaan of dat ik het koppel laat zoals ze zijn. Ik breek me het hoofd hoe hij zo gespannen kan zijn…

Tyler II

Afgelopen week veel tijd gehad om met Tyler door te brengen. Ik vind het belangrijk om een beetje een band te krijgen met een paard. Donderdag was echter geen goede dag voor ons. Het was heftig aan het sneeuwen en hij was nu elke minuut ergens bang voor. Ik moet toegeven dat ik me daar na 10 minuten best aan begon te ergeren. We waren in de binnenbak en ik was begonnen met zijn “wijken voor druk” oefeningen. Hij reageert nog niet consequent, dus we moeten nog meer oefenen. Daarbij schrok hij steeds weer. Hij springt dan met vier benen kort de lucht in en landt met een bibber, en zelf slaat mijn hart óók een slag over. Ik had er echt genoeg van en dacht even na over wat te doen. Ik besloot om hem (we waren alleen in de bak), los te maken en alleen te laten staan als hij het deed. Steeds als hij de bibbers kreeg, liep ik weg. Dan stond hij echt zo te kijken van “o, dit werkt niet – nu ben ik m’n gezelschap kwijt”. Hij kwam dan al snel weer aanlopen. Na een keer of 5 werd het al minder.

De dag erna heb ik me meer met het longeren bezig gehouden. Als hij dan wilde schrikken, dan sprong hij me tenminste niet in de nek. Dat pakt hij snel op en doet er ook zijn best voor. Buiten was iemand met een sneeuwschuiver aan de gang, maar ik heb gewoon doorgewerkt alsof er niks was. Eerst draaide hij steeds om, maar na een tijdje lette hij er ook niet meer op. Hij liep er zelfs zo langs toen we weer de stal in gingen. Ook zaterdag heb ik weer longeren geoefend en na een paar keer oefenen ging hij al in draf. Hij kan versnellen en vertragen en draait niet meer naar me toe. Hij kent het! Superleuk om zoiets te bereiken!! Daarna nog even aan de hand wijken geoefend en dan let hij ook beter op. Volgende stap is om het buiten met hem te oefenen. Ik voel me alleen nog niet zo zeker. Als hij dáár los komt, heb ik wat aan de hand… We zoeken wel een keer een wei op die vrij is.

Dinsdag heb ik afgesproken om hem te rijden. Voor mezelf ben ik nog niet klaar met het grondwerk, maar daar kan ik altijd nog mee doorgaan. Dubbele lijnen staat nog op het programma en aan de hand wandelen zonder omver gelopen te worden wil ik ook nog beter kunnen. Af en toe bouw ik wat schriktraining in en misschien kan hij ooit wel buiten gereden worden.
Ik heb de indruk dat zijn eigenaresse dit allemaal niet zo geweldig vindt. Moet ik haar maar eens vragen… Longeren had ze nooit nodig gevonden, maar mijn bescheiden (nou ja… bescheiden) mening is dat hoe meer een paard kan, hoe relaxter ze zijn en hoe beter ze zich voelen. Stel je ook eens voor dat de dierenarts komt en hij moet gelongeerd worden? Of voor revalidatie? Hij is ook zo schrikachtig dat ik me soms afvraag of er iets mis met hem is. Hij is echt niet bang voor mensen of andere levende wezens, maar zijn omgeving jaagt hem echt schrik aan: elke beweging en elk object. Hij loopt ook constant rond met van die opengesperde ogen met het wit zichtbaar. Maar hij is niet van mij en uiteindelijk bepaalt zij wat hij doet en niet.

Tyler Bird

Stiekem ben in ik de tussentijd een nieuwe relatie aangegaan en ik heb nog helemaal niet over hem verteld!

Om beter met paarden om te leren gaan en ook eens een gezond paard te rijden, ben ik in de zomer toen Lightning nog alleen grondwerk kon doen, al gaan lessen op andere paarden. Door school, werk en verkoop van een van de paarden, moest ik dat weer stil leggen. Ik ben het toen dichterbij gaan zoeken en ben op onze eigen stal op zoek gegaan naar een western bijrijdpaard. De eigenaren van Vito (een ondeugende, speelse bonte pony die een buikje èn wat energie kwijt moest) hadden helaas geen interesse. Dan was er nog Tyler, een zwart tobiano Paint Horse die door de week niet gereden wordt. Het kostte enige overtuigingskracht, maar uiteindelijk ging de eigenaresse toch akkoord. Tyler had een gebruiksaanwijzing, volgens haar. Iets dat in mijn ogen betekent dat hij ofwel verwend is, ofwel niet goed “broke”, of – in het ergste geval – beiden. Helaas bleek het laatste het geval te zijn. Daarnaast is hij ook nog erg schrikachtig en ontziet daarbij niets of niemand. Hierdoor heeft hij nogal een reputatie ontwikkeld op stal. Als hij echter gereden wordt, is hier niks van te merken. Hij kent zijn werk en doet dat aardig. Hij verzet zich wat tegen het bit, maar dat is ook het enige. Er is dus hoop. De eigenaresse vindt het wel prima zo, maar als ik met hem aan de slag wil, wil ik zeker weten dat ik hem ten alle tijden onder controle heb.

De eerste keer dat ik met hem ging werken, zou ik hem alleen poetsen en op de wei zetten. Dat moest nog wel lukken, dacht ik. Poetsen vond hij heerlijk en naar de wei gaan ook. Alleen ging dat op zijn manier: lostrekken en maken dat hij wegkwam. Dus ik – in mijn trots gekrenkt – er achteraan. Daar was hij echter niet van gediend en hij bleef wegrennen. Totdat een van de andere paarden het touw pakte en met hem wegliep. Zo gemakkelijk was het dus, als hij je maar vertrouwde. Ik moest zo lachen dat ik me ontspande en meteen realiseerde ik me dat mijn houding hem alleen maar wegjoeg. Ik moest mijn boosheid aan de kant zetten en al snel werd hij nieuwsgierig en kwam naar me toe. Conclusie: je kan niet boos worden op Tyler. Dan wordt hij bang.

De tweede keer besloot ik dus maar bij de basis te gaan beginnen: halstermak maken en wijken voor druk. Op neusdruk achteruit, op druk achter de oren vooruit, stilstaan. Dat pikte hij redelijk snel op in de binnenbak. Eenmaal weer buiten scheen hij alles weer vergeten en kon ik opnieuw beginnen. Hij moet weten dat het altijd en overal geldt. Hij kijkt constant om zich heen en als je toevallig in de weg staat, dan heb je pech. Als hij schrikt (ongeveer 1 keer per kwartier), springt hij in je nek. Niet echt gewenst…

Nu dat we dat een paar sessies gedaan hebben, lijkt hij wat meer vertrouwen te krijgen. Gisteren was het de bedoeling om hem in de bak los te laten omdat hij nu niet buiten komt. Stond hij daar maar wat te kijken. Ben ik zelf maar met hem gaan rennen, half verwachtend dat hij daar wel een potje van zou maken. Gelukkig bleef hij netjes meelopen en reageerde fijn op de aangeleerde stophulp. Hoofd omlaag vindt hij nog erg moeilijk omdat hij dan zijn veilige modus moet opgeven.

En om hem aan het bewegen te krijgen leek het me handig als hij leert longeren. Daarvoor moest hij eerst leren om vanzelf vooruit te blijven lopen. Met alleen aangeven aan het halster draait hij zijn achterhand weg en draait naar me toe. Wegjagen en er achter blijven lopen, werkt ook niet omdat hij daar vast bang van wordt. Vind ik ook geen ideale manier en heb ik niet eens geprobeerd. Paarden snappen nl. niet waarom ze weggejaagd worden. Daarom leerde ik hem met kleine tikjes van de zweep op zijn achterhand dat hij vooruit moest lopen. Zo had ik hem na 10 minuten zo ver dat hij op beide kanten in stap rustig om me heen liep om ongeveer 2m afstand. Een goed begin! Hij is een onbeschreven blad wat dit betreft en dat is makkelijker trainen dan een paard dat van alles af moet leren. Gelukkig is hij niet bang voor de zweep. Dat zegt heel veel! Hij kent het simpelweg niet en reageerde er dus in eerste instantie ook niet op. Nu moet ik hem nog leren om op afstand de schouder naar buiten te zetten. Volgende keer.